Laten we ons terugblik voor het gemak in januari beginnen. Het aftellen was begonnen. Michelle was uitgerekend op 24 januari, maar ik hoopte stiekem op 23 januari, aangezien we hier de maand voor de dag schrijven… 1/23 leek me een mooie geboortedag. Daarbij had Michelle al een behoorlijk dikke buik en volgens “de kenners” zou de baby wel ‘s te vroeg kunnen komen.

Nou, mooi niet dus. 31 januari raakten we naar het ziekenhuis. Het had lang genoeg geduurd, de baby moest worden opgewekt. Het hele verhaal heb ik in een eerder stukje al geschreven, we houden het hier even kort: 3 dagen later, op 3 februari, om 10:55 uur werd Lianne Elisabeth Kater geboren! Mooiste baby van de wereld, kan niet anders. De eerste paar dagen waren best heftig… ten eerste omdat het natuurlijk allemaal nieuw is, je bent moe (vooral Michelle uiteraard), maar ook omdat Lianne de eerste 24 uur ter observatie gehouden moest worden en vervolgens ook nog geelzucht kreeg. Allemaal niets super zorgwekkends, maar je hebt je er toch een andere voorstelling van, op TV zie je dat nooit! Maar 4 dagen later mochten we haar dan eindelijk mee naar huis nemen en sindsdien loopt alles eigenlijk helemaal op rolletjes en hebben we niets te klagen… ze is geweldig, altijd vrolijk, ze lacht naar iedereen… en had ik al gezegd dat ze de mooiste baby van de wereld is?

De maanden die volgden stonden vooral in het teken van wennen. Midden in de nacht je bed uit, daar had ik vooraf nog het meest tegenop gezien, maar achteraf viel het eigenlijk best mee. Na een maand of 4-5 sliep ze door nacht heen en inmiddels is een nacht van 12-13 uur geen uitzondering (dochter van de slaap koning, was te verwachten hè).
Verder kregen we in de eerste weken veel bezoek uit Nederland, onwijs leuk uiteraard! Eind februari kwamen Lianne’s trotse opa en oma op bezoek. In maart kwamen ome Jos en tante Natalie en in april kregen we groottante Poer en grootoom Snor over de vloer.

Ook dit jaar was ik weer in mei jarig en we gingen naar de San Francisco Zoo, ons eerste “uitje” met het gezin. Lianne had nog weinig oog voor de dieren en het was een vreemd, burgerlijk, maar leuk gevoel, zo met die kinderwagen een daggie uit.
Oh ja, die maand werden we ook nog (via een vriend van me) uitgenodigd voor een feestje bij Sean Parker. Zegt jullie waarschijnlijk weinig, maar Sean is de oprichter van Napster en wordt in de (Facebook) film The Social Network geportretteerd door Justin Timberlake. Je moet em maar effe googlen als je meer over em wilt weten, maar 1 ding is zeker: Sean heeft veel geld… en een kast van een huis/landgoed in de heuvels noord van San Francisco. Best apart om ‘s zo’n feestje mee te maken… vooral het feit dat Sean zelf niet eens aanwezig was, haha. Maar goed, parkeerwachters bij de oprijlaan, overal bediening, zwembad, uitzicht over de heuvels van Marin… en daar liepen we dan, Michelle, Lianne en ik, te jetsetten.

In juni kwamen opa en oma weer langs, met het voornemen om 2,5 week langs te komen, maar daarvan 1,5 week op vakantie te gaan, door Californië en Oregon. Maar OF hun reis was niet zo heel boeiend, OF ze misten hun kleindochter… want binnen een week waren ze alweer terug! Gezellig uiteraard en leuk dat ze hier ook waren toen Lianne gedoopt werd.

Overigens waren we ondertussen ook bezig met het zoeken naar een nieuw huis. Daar waren we in maart/april mee begonnen, maar in juli besloten we de pogingen te staken. De huizenmarkt in de Bay Area is heel anders dan die momenteel in Nederland is: als je hier een bod op een huis doet, dan zijn er vaak 20 anderen die ook een bod doen… waardoor de huizen voor ver boven hun marktwaarde worden verkocht. Op zich is daar nog mee te leven, echter de bank geeft uiteraard geen hypotheek voor meer dan de marktwaarde. Kortom, je zou dan EN de standaard aanbetaling op de hypotheek moeten betalen EN het verschil tussen de marktwaarde en de verkoopprijs. Dat werd ons een beetje te gek en daarbij kwamen we dan op huizen uit die qua grootte vergelijkbaar waren met ons huidige huis… dus dat schoot niet op. Huizenjacht afgeblazen, we sparen nog effe verder en hopelijk is de gekte over een jaar (of 2, 3) wat minder. En eigenlijk bevalt ons huisie nu ook prima hoor, we hebben er van alles aan opgeknapt de laatste jaren, dus absoluut geen klagen. Maar ja, je woont in dit land, dus dan wil je automatisch altijd bigger hè…

Goed, de huizenjacht afgeblazen, het ouderschap inmiddels prima onder controle… tijd voor wat nieuws?! Na 6 jaar trouwe dienst, vond ik het in augustus welletjes geweest bij Tagged. Ik heb het er eigenlijk altijd goed naar m’n zin gehad hoor, maar ik had m’n plafond er redelijk bereikt, het bedrijf zelf had dat in mijn ogen ook… en ik was gewoon toe aan wat nieuws. Evengoed was dat nog een lastige keus, want 6 jaar is in mijn tak van sport een eeuwigheid (een gemiddelde software ontwikkelaar in Silicon Valley blijft 2, misschien 3 jaar bij hetzelfde bedrijf) — en omdat ik zo lang bleef, was mijn situatie moeilijk te overtreffen door een ander bedrijf, qua salaris en secundaire arbeidsomstandigheden. Maar goed, ik was al een tijdje niet happy meer bij Tagged en dan tellen dat soort dingen minder zwaar. En wees gerust, ook bij m’n nieuwe werkgever heb ik weinig te klagen hoor.

Nadat ik ontslag had genomen, was het tijd voor vakantie! Ok, achteraf gezien had ik dat beter andersom kunnen doen, zat het proberen te onthouden voor de volgende keer! In ieder geval, we zijn met Lianne een daggie naar het Monterey Bay Aquarium geweest… we zijn een weekje naar Lake Tahoe geweest, heerlijk. En we zijn naar Phoenix, Arizona gevlogen, voor een uitwedstrijd van de Giants tegen de Diamondbacks.

Op 10 september begon ik aan mijn nieuwe baan: ze noemen mij tegenwoordig Frontend Architect, wat een interessante benaming is voor “software ontwikkelaar die veel van HTML, CSS en Javascript weet”. Tijdens mijn bericht in oktober kon ik nog weinig zeggen over het bedrijf zelf, maar inmiddels zitten we zoals dat heet in “public beta” en kan ik er wat meer over vertellen: het bedrijf heet Hangtime, we hebben een hangende Meerkat als onze mascotte en we zijn een super klein bedrijf met grote plannen. In het kort komt het er op neer dat onze site “voorspelt” welke interessante evenementen er bij jou in de buurt plaats vinden (of waar je op dat moment bent) en naar welke feestjes of evenementen je vrienden gaan.  We zijn zoals gezegd een heel klein (maar groeiend) bedrijf van een man of 10… en ik heb het enorm naar m’n zin. Het is leuk om weer met een team van gemotiveerde mensen te werken!

Zou hij het in dit Jaaroverzicht nog over de Giants hebben, hoor ik je denken… maar natuurlijk! De Giants deden het dit seizoen ontzettend goed en wonnen hun league al met nog 10 wedstrijden te spelen. Meestal is dat een nadeel, omdat het lastig is om het team scherp te houden voor de playoffs, of “Orange October” zoals we dat hier noemen.
We hadden kaartjes voor de eerste wedstrijd van de playoffs, tegen de Cincinnati Reds. Misschien lag het aan de scherpte, misschien niet, maar de Reds wonnen die wedstrijd en wonnen ook de 2e wedstrijd uit de best-of-5 series. Terugkomen van 2-0 in best-of-5 is haast nog nooit voorgekomen, ongekend spannend was het, maar de Giants deden het! 3-2 winst in de series, op naar de volgende ronde tegen de St Louis Cardinals.
Ook tegen de Cardinals gingen de Giants niet geweldig uit de startblokken en voor we het wisten stonden ze 3-1 achter in de best-of-7 series. Net als tegen de Reds was het nu een kwestie van de volgende wedstrijd winnen, of het seizoen was voorbij. Dat hadden ze tegen de Reds voor mekaar gekregen, om dat nu weer te doen, was haast onmogelijk. Goed, we hebben het hier over de Giants… en de Giants deden het WEER!
Op naar de World Series, tegen de Detroit Tigers. De Tigers hadden bijna een week rust sinds hun laatste wedstrijd tegen de Yankees en zaten dus met een vergelijkbaar probleem als de Giants hadden na afloop van het reguliere seizoen: scherp blijven. Uiteraard lag het niet alleen daar aan, de Giants speelden ook onwijs goed, maar de best-of-7 World Series werden een eenzijdig verhaal: 4-0 “sweep” voor de Giants! Na in 2010 voor het eerst sinds 52 jaar de World Series weer eens gewonnen te hebben, wonnen ze de World Series 2 jaar later alweer! Ongekend! Weer super, maar het feestje 2 jaar geleden was toch anders… echter, geen klagen hoor!

Verder kregen we in oktober ook nog een weekje Nederlands bezoek, Walter kwam even langs en pikte mooi de World Series mee en samen zijn we naar de World Series Parade door de straten van San Francisco geweest. Goeie timing, zeg maar.

Ondertussen hadden we in oktober ook nog even de keuken laten verbouwen, want nu we hier toch wel even blijven wonen, dan moesten we toch eindelijk maar eens een vaatwasser aanschaffen! Tenminste, zo begon het… en als we dan toch een vaatwasser laten installeren, dan moeten we misschien ook maar de kastjes vervangen… en het gasfornuis… en… zo kwamen we in principe uit op een vrijwel geheel nieuwe keuken. We zijn er blij mee!

Eind november werd het tijd voor Lianne om haar familie in Nederland op te zoeken! Een lange vlucht, waar we van tevoren wel een beetje tegenop zagen, maar Lianne deed het eigenlijk fantastisch: ze bleef maar lachen naar iedereen en de stewardessen konden geen genoeg van haar krijgen! Dus dat viel eigenlijk best mee, al was het voor papa en mama wel even anders dan de standaard “3 films, een dutje en je bent er“… ik heb de entertainment amper aan gehad!
In Nederland was het zoals altijd goed om iedereen weer even te zien en te spreken. De zondag na aankomst hadden Lianne’s grootmoeder en overgrootmoeder voor een brunch gezorgd in Motel Akersloot, met de hele familie. Hartstikke leuk om Lianne aan iedereen voor te stellen en daarnaast ook nog heerlijk gegeten!
Verder zijn we met “de mannen” nog een avondje wezen eten in Haarlem, met de ouwe koeien die daar bij horen (sommige dingen blijven gewoon lachen! ), gevolgd door een concert van De Dijk… zo, dat had ik wel gemist!

Het weekend erop – en toen was het inmiddels al december - zijn we met m’n vader en moeder en de pas verloofde Jos en Natalie (nog een hoogtepuntje van 2012!) richting Brussel vertrokken. Mooie stad, maar wat een gekkenhuis om met de auto doorheen te rijden… ze hebben die straten echt op z’n Belgisch neergelegd daar en alles gaat dwars door elkaar heen! Maar verder heel leuk, met de Kerstmarkt, Manneke Pis in Sinterklaas kostuum (…) en het stripboekenmuseum: kun jij zeggen dat je met Suske & Wiske EN Grote Smurf op de foto bent geweest??
Nou ja en verder was het gewoon heel gezellig, ook weer bij terugkomst in Langedijk… met de kinderwagen naar LSVV, Sinterklaasavond kado’s uitgepakt met Lianne, lekker gourmetten… Michelle en ik zijn nog even naar Amsterdam geweest (zo, de NS is er ook niet goedkoper op geworden trouwens!)… we hebben nog een avondje de legendarische bami van Jos mogen meemaken, waarna Natalie nog een heerlijk chocolade-fondue als toetje voorschotelde, lekker hoor allemaal!
Het enige minpuntje… en dat zit me nog steeds niet lekker… is dat ik 2 pakken stroopwafelpudding had gekocht, en die zijn we helemaal vergeten, GVD!
Maar goed, al met al dus weer een zeer geslaagd bezoek aan Nederland.

We sloten het jaar af met Lianne’s eerste Kerstmis in Fairfield (de Kerstman was haar duidelijk niet vergeten ) en haar eerste Oud & Nieuw hebben we thuis gevierd, met vrienden.

Zo, en dat was 2012. And what a year it was!

Lieve vrienden, familie en iedereen die zich voor wat voor reden dan ook door mijn (alweer 8e!) Jaaroverzicht heeft heen geworsteld: Ik wens jullie allemaal een gelukkig en gezond 2013 toe, maak er wat moois van!!

Goed, hoe is het in San Francisco? Lekker! Er is weer een hoop gebeurd de afgelopen maanden. Uiteraard is iedere dag met Lianne een belevenis en alles verandert zo snel! Ze is een ontzettend blije baby, lacht de hele dag door (ok, ze huilt soms ook ), ze kruipt, ze kan al staan en sinds vorige week heeft ze ook een paar tandjes! We houden nog steeds iedere dag haar foto-blog bij, dus voor foto’s en video’s van de mooiste baby in de wereld, neem gerust een kijkje op LianneKater.com.

Maar hoe is het met papa Mark? Nou ook voor mij is er een hoop veranderd, afgezien van het vaderschap. Na 6 jaar Tagged, vond ik het mooi geweest. Ik had het bij Tagged tot “engineering manager” geschopt… wat op zich goed voor je ego is, belangrijk doen en alles, maar het begon ineens allemaal erg op “werk” te lijken. Het bedrijf is ook ontzettend gegroeid de afgelopen anderhalf jaar (van 40 naar 160 man)… en dat is op zich goed natuurlijk, maar opeens heb je iedere dag vergaderingen met “collega’s” waar je de naam niet van weet. Nou ja, dat zal voor sommigen de normaalste zaak van de wereld zijn, maar ik heb het meer op de kleinere bedrijven waar je iedereen kent en met z’n allen naar een gezamenlijk doel toe werkt. En vooral dat laatste was niet meer het geval. Maar ja… aan de andere kant, na 6 jaar met alle promoties en salarisverhogingen van dien… en met een pakket secundaire arbeidsomstandigheden (onbeperkt vakantiedagen, iedere 3 weken massage, dagelijks lunch en avondeten bezorgd, om maar wat te noemen) wat je moeilijk ergens anders vindt… dan is het toch best lastig om uit dat “gouden kooitje” te klimmen, zoals dat dan heet.

Uiteindelijk toch maar gedaan dus, en 3 weken geleden begonnen bij een bedrijf waar ik werknemer nummer 9 ben, inclusief oprichters. Op dit moment zitten we nog in “stealth mode”, wat zo veel wil zeggen dat ik er nog niks over mag zeggen. Maakt ook verder niet zo veel uit… we zijn een website, we gaan het helemaal maken, en omdat ik pas de 9e werknemer ben, gaat dit bedrijf ongetwijfeld mijn American dream waar maken… toch? Nou, dat zullen we allemaal wel zien… voor nu ben ik in ieder geval blij dat ik me weer 100% op het programmeren kan storten, geen vergaderingen meer, ik leer weer ontzettend veel nieuwe dingen… m’n hobby is weer m’n werk!

What else? Nou, we zijn “in between jobs” op een paar kleine vakanties geweest. Eerst een weekje naar Lake Tahoe (waarvan hier de foto’s), wat heerlijk was… lekker in een huisje aan het meer, Cooper was ook mee, Lianne ging mee in het zwembad, het leek wel vakantie!

De week erna zijn we een weekendje naar Phoenix, Arizona geweest, waarvan hier de foto’s. Dit weekend had een paar duidelijke doelen: allereerst was dit Lianne’s eerste Giants UIT wedstrijd, tegen de Diamondbacks. Twee weken eerder was ze al naar haar eerste THUIS wedstrijd geweest (tegen de Dodgers), dus het werd wel tijd, zeg maar. Een kleine zijsprong: de Giants zijn inmiddels kampioen van hun divisie en beginnen zaterdag aan de playoffs, op weg naar de World Series. Het spreekt voor zich dat Michelle en ik kaarten hebben.
Goed, we waren dus naar Phoenix en het tweede doel van deze “reis” was om te ontdekken hoe dat precies werkt: met een baby in het vliegtuig. Zo kwamen we er bijvoorbeeld achter dat je met de kinderwagen tot de gate kunt lopen… who knew!? Maar goed, Lianne sliep zowat de hele vlucht, dus dat ging allemaal prima.

Maar goed, we wilden weten hoe dat precies werkt… WANT we komen naar Nederland binnenkort! We moeten nog boeken, maar zoals het er nu uit ziet, komen we voor 2 weken: de laatste week van november en de eerste week van december… inderdaad, voor Sinterklaas!

Dus daar sluiten we mee af voor vandaag: we zien jullie over een kleine 2 maanden… en oh ja, als er nog iemand een wieg te leen heeft voor 2 weken… stuur me effe een berichtje!

Groeten uit San Francisco!

Zo, na 40 dagen wordt het wel eens tijd om melding te maken van de geboorte van onze dochter: Lianne Elisabeth Kater! Natuurlijk weten jullie allemaal allang van Lianne’s geboorte en waarschijnlijk weten jullie ook al van Lianne’s eigen website, LianneKater.com.

Maar voor de volledigheid wilde ik alsnog even een stukje op m’n site schrijven, over alle belevenissen van de afgelopen 2 maanden.

Ik weet niet precies hoe het in Nederland werkt, maar hier in Amerika is het redelijk standaard om een zwangerschap niet al te lang door te laten lopen, indien de baby later dan gepland komt. Om precies te zijn: Michelle was 24 januari uitgerekend, maar als de baby er op 1 februari nog niet zou zijn, dan zou het opgewekt moeten worden.

Uiteindelijk raakten we dinsdagavond 31 januari al naar het ziekenhuis. Michelle had eerder die avond gebeld met het ziekenhuis om wat te vragen en ze kreeg te horen dat ze het beste maar gewoon langs kon komen. Het hele “opwek verhaal” kan namelijk wel 2-3 dagen duren, dus als ze ‘s avonds al kwam, dan kon ze meteen aan de medicijnen (om het hele verhaal in gang te zetten), en tegelijkertijd nog een “normale” nacht slapen. Nou ja, normaal in een ziekenhuis bed dan. Michelle’s zus Arlene had de hele week vrij genomen, dus die kwam hier om op Cooper te passen, terwijl Michelle en ik richting het ziekenhuis vertrokken. Een kleine sfeer impressie:

Eenmaal in het ziekenhuis werd ons nogmaals verteld dat het allemaal best lang kon duren en dat het in het ergste geval pas vrijdag zou worden voordat de baby zou komen. Eh, ik had om eerlijk te zijn toch een ander idee bij “opwekken”. Maar goed, het was nu dinsdag avond… vrijdag was “worst case”, dus positieve denker die ik ben, ging ik er vanuit dat we onszelf donderdag wel papa en mama mochten noemen.

Uiteraard wel het dus wel pas vrijdag. Ik zal niet al te diep in gaan op het hoe en waarom (Michelle heeft op Lianne’s site een heel verhaal geschreven over de belevenissen van die 3 dagen), maar in het kort kwam het er op neer het er vrijdagmorgen nog niet genoeg voortgang in zat. Zowel moeder als baby waren inmiddels erg vermoeid, hetgeen een natuurlijke geboorte er niet makkelijker op maakte en zelfs risicovol zou zijn voor de baby. Er zat niks anders op dan de baby via een keizersnee te halen. Na 3 dagen zwoegen was dit natuurlijk het laatste waar Michelle op zat te wachten, maar tegelijkertijd was het ook wel een vreemd soort opluchting: nu wisten we tenminste zeker wanneer de baby zou komen, al was zo’n operatie ook wel heftig natuurlijk.
Wat we op dat moment nog niet wisten, was dat Michelle een baby van 4480 gram in haar buik had. Hadden we dat geweten, dan had een keizersnee waarschijnlijk al veel eerder ter sprake gekomen. Maar ja…

Gelukkig kreeg Michelle niet al te veel tijd om zich bang(er) te maken voor de operatie. Nog geen halfuur nadat we de beslissing hadden genomen, lag Michelle al in de operatiekamer. Ik zou 10 minuten later geroepen worden, zodat ik bij Michelle kon zijn (ze hangen een groot gordijn op, dus je ziet verder niets van de operatie). Die 10 minuten bleken 25 minuten te worden en ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest. Wat een vreemd gevoel: over een paar minuten zou ik vader worden… en tegelijkertijd lag m’n vrouw daar trillend van de medicijnen op een operatietafel. Niet echt wat je je van tevoren voorstelt, zeg maar.

Nou en toen, om 10:55 uur was ze daar dan, onze Lianne. Wat was ze groot! En wat had ze al veel haar! Ze begon vrijwel direct te huilen. Mooi geluid. Ze werd schoon gemaakt, gewogen en gemeten. Michelle kon Lianne even snel zien en toen moest Lianne direct met de zuster mee. Hoewel ze wel gewoon kon ademen, klonk het alsof er iets in haar longen zat, wat ze er uit moesten zuigen. Daarnaast had Michelle donderdags even koorts gehad (vanwege de medicijnen) en dat verhoogt het risico op infecties voor de baby, schijnt. Oftewel, Lianne moest 24-48 uur ter observatie op de NICU: Neonatal Intensive Care Unit. Wederom, niet echt wat we ons er van tevoren bij hadden voorgesteld, maar ja… gelukkig was Lianne verder helemaal gezond en zelfs al zou ze een infectie hebben, dan was dat niet echt verontrustend, aldus de zuster.

Hoewel we Lianne natuurlijk het liefst direct bij ons op de kamer hadden gehad, was een vreemd soort “voordeel” wel dat Michelle nu even de tijd had om bij te komen. Een paar uur na de operatie was ze eigenlijk al best weer goed te spreken en konden we dan eindelijk samen onze dochter gaan bekijken. Lianne lag nog steeds op de NICU, met andere baby’s… en daar zagen we eigenlijk pas hoe groot ze was: al die andere baby’s waren veel kleiner!

De volgende (zaterdag) ochtend kwam er goed nieuws: in plaats van 48 observatie, vond de dokter 24 uur wel genoeg en Lianne mocht van de NICU af en bij ons op de kamer! Super! We konden haar nu zelf voeden, zwachtelen, oefenen met luiers en al die andere dingen die we nog nooit eerder hadden gedaan. En weet je wat? Het valt allemaal best wel mee, zo moeilijk is het allemaal niet!

Het hele weekend kwamen familie en vrienden langs om Lianne te zien… en maandagochtend zouden we naar huis gaan. Eh, niet dus. Nou ja, Michelle en ik wel, maar zondagavond ontdekten ze dat Lianne geelzucht had en dus moest ze in een couveuse, onder een blauwe lamp. Zondagavond ging ze terug naar de NICU en maandag ochtend vertelden ze ons dat ze het beste nog 24 uur langer zou moeten blijven, om van de geelzucht af te komen. Michelle was inmiddels voldoende hersteld om naar huis te mogen en daar is-tie weer: niet bepaald wat we in ons hoofd hadden, maar Michelle en ik gingen met z’n tweeën naar huis, terwijl Lianne pas dinsdag naar huis mocht.

Maandagavond zijn we nog weer terug gegaan om een uurtje bij Lianne te zijn en te helpen met de voeding. Dinsdagochtend belden we het ziekenhuis en daar kwam het verlossende woord: de geelzucht was verdwenen en we mochten Lianne komen ophalen. Eindelijk! Een week geleden begon dit hele avontuur!

Maar ik moet zeggen… na een zware week van allerlei dingen die we niet hadden verwacht, is het sindsdien eigenlijk best goed gegaan allemaal! Bij de “2 weken controle” bleek dat ze (hoe ironisch) niet zwaar genoeg was. Baby’s verliezen altijd 10% gewicht na de geboorte, maar na 2 weken moeten ze weer redelijk op hun geboorte-gewicht zitten. Lianne was nog steeds -10%. Nou ja, toen bleek dus dat we haar veel meer moesten voeden dan wat ons in het ziekenhuis verteld was. Wisten wij veel! Een week later zat ze alsnog terug op haar geboorte-gewicht.

En zo leren we iedere dag wel weer wat nieuws. Inmiddels is Lianne 40 dagen jong en zit ze in een fase dat ze af en toe begint te lachen. Alleen dat al maakt het de slapeloze nachten van de laatste weken ZO waard! En het schijnt alleen nog maar mooier te worden, ik geloof het meteen.

Ook hebben we opa en oma Kater inmiddels op bezoek gehad en terwijl ik dit zit te typen, liggen ome Jos en tante Natalie beneden in de logeerkamer te slapen. Zoals gezegd, iedere dag zetten we een fotootje (of soms een video) op Lianne’s site, maar ik zal binnenkort ook ons Flickr fotoalbum weer ‘s updaten. Om de een of andere manier heb ik daar gewoon niet zo veel tijd voor de laatste tijd, ik weet ook niet hoe dat komt.

Tot zover mijn ietwat verlate aankondiging van Lianne’s geboorte. Wordt vervolgd!

- Een trotse papa.

Net als vorig jaar, begon ook 2011 met de maand januari. Ieder jaar is dat altijd een beetje een suffe maand (al komt daar in het 2012 overzicht waarschijnlijk wel verandering in…) en zo ook in 2011. Enige wat nog wel het vermelden waard was, was dat ik mee mocht lopen in de “Chinese Newyear’s Parade” door San Francisco — alwaar ik de World Series trofee van de Giants mocht begeleiden. Een eer, dat zul je begrijpen.

De maand februari was al niet veel spannender dan de maand ervoor, laten we snel doorbladeren naar 4 maart 2011: we adopteerden Cooper! Zucht, terug denkend aan die eerste paar weken met Cooper… het viel niet mee. Onze vorige hond, Timo, bleef altijd zonder problemen alleen thuis… maar Cooper had het (en heeft het nog steeds) niet zo op alleen zijn. De ene keer kwamen we thuis en zaten de scheuren in de gordijnen omdat hij naar buiten wilde… de volgende keer lag de vuilnis over de vloer, exclusief etensresten die Cooper al had “opgeruimd”… ja het was echt lachen met hem! Maar goed, inmiddels is ie een stuk verbeterd en weten we zelf ook hoe we met hem om moeten gaan als ie alleen thuis blijft… Cooper is een geweldig lief beest. Blij dat we hem hebben, absoluut 1 van de hoogtepunten van 2011!

Wat zou een Mark Kater Jaaroverzicht zijn zonder een stukje over de San Francisco Giants? Precies. Eind maart zijn Michelle en ik naar Scottsdale, Arizona gevlogen voor een weekendje “Spring Training”. Dat is zeg maar het voorseizoen, waar je in maart lekker in je korte broek en t-shirt relaxed naar een potje honkbal kunt zitten kijken… heel anders dan in een stadion met 40.000 man. Ik vond het eigenlijk wel te vergelijken met de Haarlemse Honkbalweek, maar dan in Arizona.
Meteen de week erna begon het “echte” seizoen en wij hadden voor het eerst seizoenskaarten! Dat was meer een experiment, om te zien hoe moeilijk of makkelijk het zou zijn om kaarten door te verkopen (83 thuiswedstrijden in 6 maanden, daar ga je echt niet allemaal zelf heen), en tegelijkertijd gaf het ons de mogelijkheid om kaartjes te krijgen voor de mooie wedstrijden, zoals Opening Day. Vooral dit seizoen was dat een speciale wedstrijd, omdat de spelers hun World Series ring overhandigd kregen en de “World Series Champions” vlag mochten hijsen. Good times!

Eind april nog wat “Dutch Pride” in San Francisco: het Nederlands consulaat had een heuse Koninginnedagviering geregeld, midden in San Francisco, op Union Square. Was erg leuk, met rauwe haring, stroopwafels en flessen Grolsch. Mogen ze vaker organiseren wat mij betreft!

In mei moest ik voor m’n werk naar een congres in Amsterdam. Vervelend natuurlijk, op kosten van de zaak zo’n familiebezoek lange vlucht naar Nederland. Maar wel kort, en zonder Michelle, want we zouden in augustus langer komen, dan voor een “echte” vakantie… eh, ja dat ging niet helemaal door, maar daarover later meer.
Dus ja, het was maar voor een paar dagen, daar schijn ik inmiddels trouwens een beetje de gewoonte van te maken, al was het wel langer dan m’n 2-daagse bezoek tijdens de WK-finale vorig jaar!
Maar in een paar dagen kun je een hoop doen… en met een beetje goeie planning kun je ook best veel mensen zien… ik val waarschijnlijk in herhaling als ik dit zeg, maar het is gewoon ontzettend leuk om weer effe met iemand bij te praten die je een lange tijd niet hebt gezien.

Goed, en toen kwamen we na een weekje Nederland weer terug in San Francisco. Het was eind mei en eh tja… Michelle was zwanger! Niet helemaal onverwacht, maar tegelijkertijd ook weer wel… want ZO snel hadden we het eigenlijk niet verwacht! Meerdere zwangerschapstesten kwamen er aan te pas… want ja, die sticks zijn “maar” 99% accuraat, dus je weet het nooit he… maar ze zeiden allemaal hetzelfde: volgend jaar januari worden jullie papa en mama!

In juni meerdere keren naar de dokter geweest… en vooral toen we de echo te zien kregen… wow, dan wordt het opeens allemaal heel echt… er groeit een baby in Michelle’s buik!

Helaas kregen we in juli met wat minder leuk nieuws te maken: Michelle’s opa overleed, na een kort ziekbed. Op respectabele leeftijd (91), dat wel, maar natuurlijk evengoed triest. Opa kreeg een militaire begrafenis, omdat hij oorlogsveteraan was, en dat was erg indrukwekkend.
Ook zijn we sinds juli huiseigenaar. Eigenlijk waren we dat al een beetje, maar in juli is het huis officieel op ons naam overgeschreven. Tot nu toe was het huis nog steeds van Michelle’s ouders, die wij “huur” betaalden, maar dat was allemaal omslachtig en nu is het een stuk eenvoudiger: nu hebben we een dikke vette hypotheek aan ons broek hangen!

We zouden eigenlijk in augustus naar Nederland komen, maar we besloten om dat maar uit te stellen. Niet dat Michelle niet zou kunnen vliegen met 4 maanden zwangerschap, maar echt ideaal is het allemaal ook niet. Dus in plaats van Zuid-Scharwoude, gingen we nu naar Mendocino. Voor een paar dagen, in een hond-vriendelijk hotel! Mendocino ligt aan de kust, op zo’n 4 uur rijden van San Francisco. Heerlijk een paar dagen met Cooper op het strand, lekker helemaal niks!

Laten we het in de maand september even over m’n werk hebben, want wat dat betreft was het best een enerverend jaar. Eind vorig jaar kreeg ik de opdracht om een mobiele versie van de Tagged website op te zetten. De eerste versie daarvan lanceerden we in april en sindsdien is het qua “traffic” eigenlijk steeds een stijgende lijn geweest. Nou moet ik daar wel bij zeggen dat dit niet (noodzakelijk) is omdat ik zo’n geweldige site op poten heb gezet, het is ook een kwestie van meer mensen die hun mobieltje gebruiken om te internetten, dus meer traffic. Maar toch, zonder een mobiele site geen groei, dus schouderklopje voor Mark… en in september een promotie tot “Engineering Manager”!

Na vele jaren van trouwe dienst werd het in oktober tijd om voorgoed vaarwel te zeggen tegen onze Toyota 4Runner. Een paar jaar geleden hadden we hem al met vervroegd pensioen gestuurd (=de oprit van Michelle’s vader), omdat we een Toyota RAV4 hadden gekocht, maar toen kreeg Michelle een baan bij DreamWorks in Redwood City… en hadden we 2 auto’s nodig: Mark mocht met die ouwe 4Runner te werk. Geen punt, mooie wagen, maar 21 jaar is wel vrij oud voor een auto natuurlijk. Dus voor hij z’n winterkuren zou beginnen te vertonen, hebben we hem wederom bij Michelle’s ouders op de oprit geparkeerd en een splinternieuwe Mazda3 gekocht. Mooi bakkie hoor en een stuk zuiniger dan die ouwe 4Runner!

Om de economie nog maar een beetje verder te stimuleren, hebben we in november ook nieuwe ramen in ons huis laten zetten. Dat was eigenlijk het laatste “grote” project wat we voor ogen hadden om het huis op te knappen… de afgelopen jaren hebben we ontzettend veel aan het huis veranderd: alles opnieuw geschilderd, nieuwe verwarming, nieuwe vloerbedekking, nieuwe ramen… het is nu echt ons huis… en oh ja, laten we de babykamer niet vergeten, ook die hebben we de afgelopen maanden behoorlijk baby-klaar gemaakt!

En over “baby-klaar” gesproken, een paar weken geleden (op 10 december) werden we door middel van een “Baby Shower” baby-klaargestoomd. Ik geloof dat het in Nederland ook steeds vaker gedaan wordt, een Baby Shower, maar hier is het vaste prik. Uiteraard hadden wij een Baby Shower met een Filipijns tintje, oftewel er kwam ruim 100 man familie op af (en gelukkig ook een aantal van onze vrienden), er was genoeg vreetwerk voor 500 man, de meesten kwamen met kado’s voor de baby, oftewel: ja, we zijn redelijk baby-klaar. Natuurlijk alleen wat betreft spullen dan, want verder maak ik me absoluut niet de verbeelding dat we er klaar voor zijn… maar ach, dat hoeft ook niet, we gaan het allemaal gewoon lekker meemaken!

Nou dat was em dan weer, mijn Jaaroverzicht. In Nederland is het inmiddels al 2012, hier duurt het nog een paar uurtjes… en in Nieuw Zeeland is het zowat alweer 2 januari!
Mensen, allemaal het allerbeste gewenst voor 2012, vol geluk, gezondheid en gezelligheid! Mocht je nog geen vakantieplannen hebben, kom gerust op kraamvisite in San Francisco!

3…2…1…HAPPY NEW YEAR!!!

Waar zal ik eens beginnen? Best veel te melden wat betreft de afgelopen maanden, als ik er nu even over nadenk. Om te beginnen natuurlijk de komst van onze mini-Kater. Michelle is inmiddels ruim 6,5 maand zwanger en mocht je het nog niet gelezen hebben: we verwachten een meisje! De babykamer begint aardig vorm te krijgen en ik geloof dat de uitnodigingen voor de baby shower er deze week uit gaan. Je kan niet zonder, schijnt… ik heb geen idee, Michelle’s zus regelt dat allemaal, ik hoef me er niet druk om te maken en doe dat dus ook niet dan.

Maar goed, met Michelle gaat alles voorspoedig. Ze is vandaag toevallig weer voor controle geweest en onze kleine groeit lekker op schema. Meer details kun je op de baby site vinden, waar we een paar weken geleden ook “3D echo foto’s” hebben geplaatst… op het eerste gezicht een beetje vreemd, maar tegelijkertijd cool dat ze dus kunnen laten zien; we zagen haar gapen op de echo!
Nou ja en verder laat ik het allemaal maar op me af komen, het vaderschap. Om de een of andere reden wordt me af en toe gevraagd of ik “bang” ben… weet niet waarom ze dat vragen, maar kan me niet echt indenken waar ik bang voor zou moeten zijn. Afgezien van het feit dan dat ik eerder m’n bed uit zal moeten, als je me een beetje kent dan weet je dat ik daar absoluut wel tegenop zie, haha.

Goed, “moving on”, want ook qua werk nog wel wat te melden. Inmiddels werk ik alweer 5 jaar bij Tagged… en gedurende de eerste 4 jaar was het bedrijf eigenlijk redelijk hetzelfde, qua grootte. Er zat wel groei in, maar ik geloof dat er 30 man werkte in 2006… en eind vorig jaar werkte er zo’n 50. Dus wel groei, maar niets vergeleken met dit jaar: we zijn 3x zo groot nu en hebben ruim 150 werknemers. Da’s op zich best een omschakeling, want ineens zijn we nu “volwassen”. En niet alleen het bedrijf is volwassen, ook ondergetekende profiteert mee van de groei: sinds een maand of 2 ben ik “Engineering Manager”. Wat houdt dat in? In het kort komt het er op neer dat ik veel minder tijd heb voor programmeer-werk en me nu vooral bezighoudt met “de grote lijnen” en “people management”. Oftewel ik moet nu mijn collega’s beoordelen, zorgen dat ze lol in hun werk hebben, gemotiveerd zijn, etc. Best een omschakeling dus… maar wel leuk en ontzettend leerzaam allemaal.

Niet dat het er direct mee in verband staat, maar na deze promotie heb ik meteen maar een nieuwe auto gekocht! Haha, nee puur toeval, die nieuwe auto stond al langer in de planning, die oude Toyota 4Runner is inmiddels 21 jaar oud en voordat ie allerlei winter-kuren zou gaan vertonen, leek het me beter om hem met pensioen te laten gaan en em te vervangen door een splinternieuwe Mazda3. Een fotootje:

Ik rij er inmiddels een paar weken in en ben bijzonder tevreden over m’n aankoop! De stoel-verwarming leek me in eerste instantie een beetje overdreven, maar blijkt ook bij warme temperaturen best aangenaam voor je rug te zijn… who knew!?

Eh, tja ik denk wel dat dat het zo’n beetje is qua hoogtepunten van de afgelopen 4 maanden. Oh ja in augustus zijn we nog een paar dagen naar Mendocino geweest! Mocht je de foto’s nog niet gezien hebben, hier kun je ze vinden.

Tot slot nog even dit: het is duidelijk dat ik niet zo heel vaak meer op mijn blog schrijf… deels door tijdgebrek, maar deels ook omdat het bloggen plaats heeft gemaakt voor “status updates”. Dus mocht je me heel erg missen, volg me dan gewoon op Twitter en/of Facebook, ok?

Nou dat was het dan weer voor een korte update… ik bedenk me nu dat als het WEER 4 maanden duurt tot m’n volgende update… dan ben ik op dat moment vader… vreemd hoor. Groetjes uit San Francisco!

Opa Benedicto zou over 3 weken 92 jaar oud zijn geworden. Hij was al een tijdje ziek en zijn overlijden kwam niet echt als een verrassing. Natuurlijk was het voor iedereen een nare week, maar aan de andere kant kom je –terug kijkend op zijn leven– ook meer over hem te weten en heb je toch ook heel veel bewondering voor deze man.

Als Nederlander weet ik natuurlijk best wat van de Tweede Wereldoorlog. Vanzelfsprekend is die kennis vooral gericht op de Duitse bezetting. Michelle’s opa was oorlogsveteraan van de Tweede Wereldoorlog, waarin hij aan de kant van het Filipijns/Amerikaanse leger vocht tegen de Japanse bezetters. Wat ik (tot deze week) niet wist, is dat hij de “Dodenmars van Bataan” had overleefd: Zo’n 75.000 krijgsgevangenen (waaronder opa Benedicto) werden door de Japanners gedwongen om te voet 100 km van het ene naar het andere kamp te lopen, kregen geen eten of drinken en werden onderweg door de Japanners gemarteld. Klik op de link om meer te lezen over deze “mars”… behoorlijk bruut allemaal en des te meer respect voor Michelle’s opa dat hij deze oorlogsmisdaden wist te overleven, vele jaren geleden.

Vandaag hebben we opa Benedicto begraven. Voor diegenen die hier geweest zijn, jullie kunnen je wellicht die grote begraafplaats herinneren, vlakbij het vliegveld? Dat is het Golden Gate National Cemetary en daar worden alleen oorlogsveteranen begraven. Je kunt vinden wat je wilt van Amerika’s militaire opvattingen (ook ik ben geen fan), maar dit doen ze toch wel goed, vind ik.
Hoe gemakkelijk zou het geweest zijn om deze man van 91 jaar te “vergeten”. In plaats van hem te vergeten, kreeg hij een militaire begrafenis: de vlag ging halfstok, een Amerikaanse vlag werd over zijn kist gehangen, die werd later vakkundig opgevouwen door 2 soldaten van de “honor guard”, een trompet op de achtergrond… het was zeer indrukwekkend allemaal. (zie hier een filmpje van een zelfde ceremonie). Ik was zelf 1 van de dragers van de kist en ik vond het een grote eer.

Opa Benedicto: rust zacht.

Dat was begin 2009. Het was toen nog veel te vroeg voor kinderen. We wilden eerst nog reizen. Ik wilde eerst nog naar Italie. Michelle wilde eerst nog naar DisneyWorld. Nou ja eigenlijk hebben we nog wel een heel aantal locaties op ons verlanglijstje staan, maar Italie en DisneyWorld hebben we in ieder geval gezien… en tussendoor ben ik ook nog 4 keer terug in Nederland geweest!

En nu we het daar toch net over hebben: ik had nog niks geschreven over mijn laatste bezoek aan Nederland, vorige maand. Het was wederom een kort bezoek van slechts een week, maar in die week heb ik veel vrienden en familie gesproken en het was goed om weer effe “thuis” te zijn. Oh en het congres in Amsterdam was ook best interessant trouwens. De laatste zaterdag vierden Jos en ik onze verjaardag samen, wat erg gezellig was (alleen jammer dat ik alweer om 7 uur op Schiphol moest zijn zondagochtend).

Maar waar ik het effe over wilde hebben was de vrijdagavond. We hadden met “de mannen” een jukeboxavondje gepland, zoals altijd vaste prik. Echter dit keer was het toch anders. We zaten met Stefan, Menno, Mark, Ron en Erwin… en Menno en ik waren de enigen zonder kinderen! Nou ja, Ron was op dat moment ook nog geen papa, maar dat is sinds een paar dagen ook veranderd: Welkom op de wereld, Cas!
Maar ik bedoel, een kleine 6 jaar geleden was ik de eerste die ging trouwen… en nu zat ik hier in de minderheid tussen alle vaders!? Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn!

Ok, ok, laten we het dan niet langer uitstellen, hier komt ie dan… op de verjaardag van papa Dirk (of moet ik zeggen, opa Dirk) mag de hele wereld het eindelijk weten: er komt een “echte” gezinsuitbreiding in huize Kater, want: MICHELLE IS ZWANGER!!!

Het is inmiddels 11 weken en we hebben vorige week voor het eerst een hartje zien kloppen… vreemd, mooi, spannend, het is het allemaal in 1! Vanzelfsprekend hebben we meteen een baby-site opgezet, waar Michelle een paar dagen geleden de eerste foto van de echo heeft opgezet. Nieuws omtrent de “baby Kater” kun je vinden op http://baby.markandmeesh.com, waar je uiteraard ook een berichtje voor Michelle kunt achterlaten.

Rest mij opa Dirk nog een fijne verjaardag toe te wensen vandaag… maar dat gaat vast wel lukken!

Groeten uit San Francisco!

En daarnaast heb ik sowieso niet echt te klagen hoor… we hebben bij Tagged tegenwoordig “unlimited vacation time”, wat in principe betekent dat je geen vakantie- of ziektedagen hebt, maar vakantie kunt nemen wanneer je maar wilt. Nou ja dat is in theorie hoor, in de praktijk komt het er op neer dat je manager je vakantie moet goedkeuren, en je manager keurt het echt niet goed als je iedere maand een week vrij neemt. Maar das logisch, denk ik?

Ter zake. Heel wat verandering sinds de “februari update“! Om te beginnen: sinds 4 maart hebben we weer een hond! Het is inmiddels alweer een jaar geleden dat we afscheid moesten nemen van Timo… en sinds januari zijn we gaan zoeken naar een nieuwe hond. Uiteindelijk duurde het tot maart tot we Cooper vonden. Hij is 2,5 jaar oud, een mix tussen een Duitse Herder en een Rottweiler en we hebben hem geadopteerd bij de SPCA in San Francisco. Het is echt weer leuk om een hond in huis te hebben!
Uiteraard duurde het wel even voordat Cooper zich thuis voelde bij ons… of eigenlijk, hij voelde zich TE gehecht aan ons en als we em alleen in de keuken lieten dan raakte hij in paniek. Kalender van de muur, lamellen naar de klote… echt, geweldig zo’n hond! Maar goed, we zijn nu anderhalve maand verder en het gaat steeds beter met hem… hij slaapt nu de hele dag door in de keuken, zonder van alles te slopen… en daarnaast neem ik hem ook 2-3 dagen per week mee naar m’n werk… wat ie uiteraard helemaal geweldig vindt, al die aandacht die hij daar de hele dag krijgt!

Verder zijn we eind maart naar Giants Spring Training in Scottsdale, Arizona geweest. Heerlijk een weekendje weg, in het warme weer van Arizona, met ‘s avonds oefenwedstrijden van de Giants, ter voorbereiding op het seizoen (wat inmiddels begonnen is)… en verder lekker niks. Oh ja we zijn naar de meest luxe bioscoop die je je kunt voorstellen geweest! Echt. Niet. Normaal! Elektrische stoelen waarin je languit kon liggen… een ober die je voor en tijdens de film voorziet van een biertje en een patatje… en dat in een bioscoop! Als je ooit in Amerika bent en een “IPic” bioscoop tegenkomt: het is prijzig, maar het is het absoluut waard om een keertje te ervaren!

Tot slot wat nieuws wat betreft m’n werk, aangezien ik daar toch nog steeds wel de meeste tijd aan besteed. In m’n vorige update schreef ik al dat ik tegenwoordig “chef mobiele eenheid” ben bij Tagged en eind maart hebben we de eerste versie van “Tagged Mobile Web” gelanceerd. Dit feit werd door verschillende internet nieuws sites opgepikt en dat was best cool… normaal werk ik altijd aan “site features”, maar de mobiele site is een compleet nieuwe site en dat is echt “mijn ding”… en als daar over wordt geschreven na er maanden aan gewerkt te hebben, dan is dat leuk!

Dus daar was en ben ik nog steeds druk mee… en wat wil nu het geval: over 2 weken is er een conferentie in Amsterdam, genaamd Mobilism. En als “chief mobile” mag ik daar natuurlijk niet ontbreken! 8 mei kom ik aan in Nederland. 12 en 13 mei ben ik in Amsterdam voor “Mobilism”. 15 mei vlieg ik weer terug naar San Francisco… maar belangrijker: 14 mei vier ik samen met Jos m’n verjaardag! Jos behaalde vorige maand de meer dan respectabele leeftijd van 30 jaren jong… en zelf ben ik alweer bijna 32… dus dat gaan we vieren! Als je in de buurt bent… en je weet waar Jos woont… dan ben je bij deze uitgenodigd voor een biertje! Gezellig? Dat dacht ik ook! Tot over een paar weken!

Oh ja nog even snel dit, in de hoop dat ik het niet 30 keer hoef uit te leggen in Nederland: deze reis wordt door de zaak betaald, dus helaas kom ik alleen, zonder Michelle. Beetje jammer natuurlijk, maar het goeie nieuws is dat we hebben besloten om dan maar later deze zomer met z’n tweeën naar Nederland te komen. Het is voor Michelle alweer 2 jaar geleden inmiddels, dus ze wil iedereen ook wel weer een keertje spreken. We hebben nog geen datum geprikt verder, maar dan weten jullie het alvast…

Groeten!

De afgelopen paar maanden waren druk! Eind december ben ik aan een nieuwe functie begonnen. D.w.z. ik werk nog steeds bij Tagged, maar sinds december ben ik verantwoordelijk voor “de mobiele versie” van Tagged. Dat is iets wat op dit moment nog niet echt bestaat (al hebben we wel “apps”) en dus is het allemaal nieuw. Daarnaast is het een interessant project omdat we sinds een paar maanden een kantoor in China hebben… en dus moet ik samenwerken met Chinese “collega’s”. Dat brengt problemen met zich mee (taal), maar het maakt werk gaat wel supersnel: Als ik ‘s avonds naar huis ga, begint hun werkdag, en andersom… 24-uurs economie zeg maar. Verder schijnt het ook in de planning te liggen dat ik over enkele weken naar Peking moet, om het team daar te ontmoeten… het gaat goed met Tagged, zullen we maar zeggen.
En nu we het toch over snoepreisjes hebben: in mei is er een conferentie in Amsterdam, over “het mobiele web” en tja daar moet ik heen natuurlijk! Dus van 7 tot 15 mei is deze jongen weer even terug in Nederland.

Overigens kom ik wel alleen, want Michelle moet werken. Het goeie nieuws daarbij is dat haar contract bij ILM voor een 2e keer is verlengd en waar ze oorspronkelijk tot half maart voor ILM zou werken, is dat nu verlengd tot eind mei. Maar ja, dat betekent dus wel dat ik alleen naar Nederland kom… en dat we dus misschien maar een 2e vakantie voor later in de zomer moeten plannen… we shall see.

Ok nou dat dus wat betreft werk… ik heb het nog niet eens over de Giants gehad! Zoals viel te verwachten, is iedereen hier nu opeens Giants fan en dus wordt het lastig om dit seizoen aan goeie kaarten te komen. Dus DE oplossing: seizoenskaarten! Tot dit jaar vond ik dat eigenlijk nooit zo’n goed idee, want een seizoenskaart voor de Giants staat gelijk aan 81 thuiswedstrijden in 6 maanden tijd… en dat is gewoon veel te veel honkbal, zelfs voor mij en Michelle! Maar ja, het voordeel van dat iedereen hier nu Giants fan is, is dat het dit seizoen makkelijker dan ooit zal zijn om kaarten door te verkopen (special price, only for you), dus welja, zet het maar op die creditcard, wij aan de seizoenskaarten!
Verder hebben we ook een kleine weekend-trip naar Arizona geboekt voor volgende maand, voor “Spring Training”. Dat is hier altijd in maart, de maand voordat het seizoen begint: Major League teams spelen onderling oefenwedstrijden in kleine stadions in de woestijn van Arizona, waar het rond deze tijd goed toeven is (nog niet TE heet, hoop ik) en daar zijn we nog nooit geweest, dus nu als seizoenskaarthouders moeten we natuurlijk wel effe heen…

Nou dat was het wel geloof ik voor de eerste 2 maanden van het jaar. Jullie nog nieuws?

Maar goed, leuk dat je met me mee leest. Laten we in de laatste week van 2010 nog even terugblikken op het jaar… want ik mag dan niet zo gek veel op m’n site geschreven hebben in 2010, toch was er behoorlijk wat te melden!

Het jaar begon helaas niet zo heel leuk… of beter: helemaal niet leuk. Begin januari begon onze hond Timo vreemd te ademen en minder te eten, alsof ie ergens last van had. Je hebt het allemaal wel op m’n site kunnen lezen, het was foute boel en hoewel we lange tijd hoop hadden dat het allemaal goed zou komen, helaas mocht het niet zo zijn voor hem. Verschillende medicijnen en zelfs operaties, het mocht allemaal niet baten en op 8 april hebben we hem in laten slapen… er zat niks anders meer op.
Tja, dat was toch wel een behoorlijke klap, voor zowel Michelle als mij zelf… en we missen hem nog steeds iedere dag, maar ja, that’s life… zeggen ze dan.

Maar laten we niet te snel gaan… want in februari hadden we namelijk al het eerste Nederlandse bezoek van het jaar: uncle Peter & auntie Poer, m’n poer- en peetouders, gingen de Olympische Spelen in Vancouver kijken (weet je wel, die van die onvergetelijke Sven Kramer wissel) en omdat ze toch “in de buurt” waren, kwamen ze eerst een paar dagen hier langs. Was erg gezellig, en kleine dingen zoals naar schaatsen op tv kijken… heerlijk Nederlands, en dat in San Francisco.

In maart eigenlijk niet zo heel veel bijzonders. We hebben woonkamer en de hal opgeknapt / geschilderd… en daarmee hadden we eindelijk het hele huis in “onze” kleuren… nou ja, op de groene vloerbedekking na dan, maar daar over later meer.
Verder natuurlijk de diverse bezoeken aan het dieren ziekenhuis… maar “gelukkig” hadden we ook nog de afleiding van het plannen van een vrijgezellen weekend, voor onze vrienden Cyrus en Bekki, die in mei gingen trouwen.

Dat weekend was in april en met 20 personen zijn we een weekend naar Las Vegas geweest. Best een hoop geregel, maar heel leuk en geen stuiver gegokt het hele weekend, omdat we het gewoon te druk hadden met allerlei andere activiteiten!

In mei het tweede Nederlandse bezoek van het jaar: Menno en Leon kwamen langs voor m’n verjaardag! En wat doe je dan? Dan ga je midget-golfen, natuurlijk!! Na een heerlijke middag “golfen” in de zon, zijn we vervolgens naar de motorverhuur in de stad gereden, alwaar 2 vette Harley Davidson’s voor de mannen klaar stonden! Hiermee zouden ze 2 dagen later hun vakantie voortzetten: een motorrit van San Francisco naar Houston, en vervolgens per auto naar Miami… ja de mannen hebben behoorlijk wat miles gemaakt!
Ter afsluiting van hun vakantie kwamen ze vanuit Miami weer terug naar San Francisco en mocht ik ze de volgende ochtend in alle vroegte nog effe naar het vliegveld brengen… precies, ruim een half jaar later kan ik daar nog steeds kwaad om worden!!
Verder kregen we in mei te maken met een heuse overstroming! Een ondergrondse hoofdleiding was gesprongen, in de straat verderop, bovenop de heuvel. Al dat water stroomde de heuvel af, bij ons de benedenverdieping binnen! De gemeente was echter goed voorbereid op dit soort “ongelukjes”, want nog voordat de dag voorbij was, had een complete schoonmaakploeg de hele vloer er al uit gesloopt en alle meubels waren naar een tijdelijk depot verhuisd. Ongekend hoe snel dat allemaal ging! Een paar maanden later zou alles (betaald door de gemeente) er weer als nieuw uit zien, inclusief nieuwe vloer en een schadevergoeding voor de (oude) meubels die ze hadden moeten weg gooien.

Menno en Leon waren nog geen week vertrokken, of Ron en Linda kwamen in juni naar San Francisco. Ze kwamen niet logeren, want ze hadden al hun hotels al via het reisbureau geboekt, maar natuurlijk kwamen ze wel even langs voor een biertje uit de Beertender.
En de week daarna stonden m’n vader en moeder alweer op de stoep! Inmiddels was het WK ook begonnen, dus dat was heerlijk vroeg eruit om 5:00 uur ‘s ochtends. Michelle zat toen net in haar laatste week van de film waar ze aan werkte… en hoewel dat normaal altijd wel betekent dat ze dan lange dagen maakt, dit keer was het wel heel extreem! Nederland-Japan begon om 5:00 uur, en Michelle kwam een uur daarvoor pas thuis… ik vond het wel een beetje lullig van d’r dat ze halverwege de wedstrijd in slaap viel…
Na eerst een week in San Francisco, zijn we de tweede week naar Las Vegas gereden. Voor de oplettende lezer: dit was voor ons inderdaad de 3e keer in 9 maanden dat we naar Las Vegas gingen. Blijft leuk hoor, al denk ik wel dat we nu effe een tijdje klaar zijn met Las Vegas.
Onderweg naar Las Vegas zijn we door Kings Canyon en Sequioa National Park gereden. Na een overnachting in Bakersfield, hebben we Nederland van Kameroen zien winnen in Lancaster, een stadje wat niet al te ver van Los Angeles vandaan ligt.
In Las Vegas zijn we naar de Beatles LOVE show geweest… en kwam het dit keer wel van gokken… helaas ben ik nog steeds niet al te behendig in het “winnen”. Maar goed, zo blij als een kind dat ze in de Nike winkel een Nederlands Elftal shirt voor me hadden… prima om Nederland-Slowakije in te kijken!
Ter afsluiting van de vakantie zijn we terug in San Francisco natuurlijk nog even naar een wedstrijd van de Giants (tegen de Dodgers) geweest.

Inmiddels werd het juli het Nederlands Elftal denderde lekker verder tijdens het WK. Hier in Amerika was de interesse in het WK redelijk weg, zodra “team USA” was uitgeschakeld, dus nadat Nederland in de kwartfinale van Brazilië had gewonnen, heb ik een retourtje Amsterdam geboekt, want het kon toch niet zo zijn dat ik de WK finale zou gaan kijken met een zooitje gasten die ik moest uitleggen wat buitenspel is. Mocht Oranje de halve finale van Uruguay verliezen, dan kon ik de vlucht altijd nog cancelen, maar gelukkig hoefde dat niet.
Helaas verliep de WK finale niet zoals gehoopt, maar voor mij was het evengoed geweldig om gewoon weer effe terug in Nederland te zijn en de oranje-gekte mee te maken.
Twee dagen later zat ik weer terug in het vliegtuig naar San Francisco… wat je noemt een bliksembezoek, maar wel onvergetelijk!

In juli en augustus hebben we ook dit jaar weer een team van de Junior Giants gecoacht. Dit was het 2e jaar dat we dat deden, 8 weken lang iedere zaterdag die kids van 6-9 jaar oud “coachen” tijdens anderhalf uur honkbal. Onwijs leuk en helemaal leuk dat “ons” team dit jaar 1 van de teams was die een zaterdag in het stadion van de “echte” Giants mocht spelen.
Verder vierden Michelle en ik in augustus ons eerste “lustrum”… alweer 5 jaar getrouwd!

Hadden we in juni Ron op bezoek, in september kwam z’n zusje Mary langs, met haar vriend Sjoerd. Onverwachts, maar hartstikke leuk! Ik heb Sjoerd vanzelfsprekend alles bijgebracht over de Giants, we hebben een wedstrijd in een sportsbar gekeken en we zijn naar het stadion geweest (helaas speelden de Giants niet thuis tijdens hun bezoek). Rond die tijd stonden de Giants nog gedeeld 1e met 2 andere teams en het zou uiteindelijk pas op de laatste (162e) competitiedag beslist worden… uiteraard met de Giants als winnaar van de National League West.

En dat betekende dat de Giants voor het eerst sinds 2003 weer naar de playoffs gingen in oktober… of zoals we dat hier noemen: “Orange October“. En wat een oktober zou het worden. We hadden kaartjes voor de 1e en 2e wedstrijd van de eerste ronde tegen de Atlanta Braves. Geweldige sfeer in het stadion, die ik me nog kon herinneren van 2002, maar die ik sindsdien niet meer gezien had… het feit dat Tim Lincecum een “complete game shutout” met 14 “strikeouts” gooide, kwam die sfeer natuurlijk alleen maar ten goede. ZO gaaf!

Noem het slechte planning, maar na die eerste 2 wedstrijden gingen we op vakantie naar Orlando, Florida, niet al te ver van Atlanta. Was wel leuk hoor, om door Disney World te lopen met m’n Giants t-shirt, tussen alle Braves petjes. Verder een heerlijk relaxte vakantie, lekker weer… Disney World is ZO groot… het is te vergelijken met een provincie, met snelwegen tussen de (4) verschillende Disney parken. Behalve Disney World zijn we ook naar Kennedy Space Center geweest, naar Universal Studios (met Harry Potter World) en we zijn naar Tampa Bay gereden, voor een wedstrijd tussen de Rays en de Texas Rangers (voor onze verzameling van honkbalstadions die we hebben bezocht, dit was nummer 10).
Afsluiter en tevens hoogtepunt van de vakantie was ons hotel in Disney’s Animal Kingdom, waar we de laatste nacht verbleven. Wel duur (vandaar maar 1 nacht), maar ongelooflijk gaaf om de giraffes en zebra’s beneden onder je balkon te zien lopen… en nog veel meer beesten die 22 uur per dag los lopen, dus je gaat ‘s avonds slapen en die dieren staan nog steeds naast je hotel te grazen… vreemd, en ontzettend leuk.

Terug van vakantie waren we net op tijd terug in San Francisco om de Giants de “best-of-7″ series te zien winnen van de Philadelphia Phillies… en daarmee waren ze kampioen van de National League… en belangrijker: ze gingen naar de World Series!! In de World Series speelden ze tegen de kampioen van de American League: de Texas Rangers. Die hadden we net anderhalve week daarvoor van Tampa Bay zien winnen!

De Giants speelden super tijdens de World Series… en op 1 november 2010 werden de San Francisco Giants voor het eerst in de geschiedenis Wereldkampioen!!! De best-of-7 series werd met 4-1 van de Rangers gewonnen en het feest barstte los in San Francisco!
Michelle en ik zaten de wedstrijd met vrienden in een kroegie te kijken en na eerst daar uit ons dak te zijn gegaan, zijn we door de stad gereden, op weg naar het stadion. Het was echt onvergetelijk… over de stijle heuvels van San Francisco, constant toeteren, de cable cars die terug “belden”, mensen die begonnen te juichen zodra wij toeterend langs reden… geweldig!
De Giants speelden hun winnende wedstrijd in Texas, maar bij het stadion aangekomen leek het wel alsof de Giants thuis hadden gespeeld, zo veel mensen!
Anderhalve dag later waren er nog veel meer mensen, tijdens de rondrit door de stad. Ook dat was onvergetelijk… maar wellicht meer een geval van “je had er bij moet wezen”.

En zo werd het zomaar weer december… en omdat we het plan hadden om het huis “af” te krijgen in 2010, moest er nog effe snel een nieuwe vloerbedekking gelegd worden. Sinds maart hadden we de muren al geschilderd en dat zag er niet uit met die groene vloer… maar nu is dat lelijke groen dan eindelijk weg en ons huis ziet er echt veel beter uit nu! Lekker hoor, geen “opknap-projecten” meer voorlopig!

En tot zover mijn jaaroverzicht. Hier is het op dit moment Christmas Eve en in een groot deel van de wereld is het nu al kerstmis. Dus laat ik afsluiten met iedereen een hele fijne kerst te wensen, met veel gezelligheid. En natuurlijk de allerbeste wensen voor 2011… met veel geluk, gezondheid en vele onvergetelijke momenten!

-Mark

Orlando is zoals wellicht bekend de thuisbasis voor Walt Disney World… een park wat eigenlijk uit 4 pretparken bestaat: Magic Kingdom, Epcot, Hollywood Studios en Animal Kingdom. En dan denk je prima, dat zal best groot zijn… maar het is serieus niet voor te stellen hoe groot het werkelijk is! Die parken liggen namelijk niet gewoon naast elkaar, nee het is een kleine provincie wat allemaal door Disney beheerd wordt… en je neemt de bus over een 3-baans snelweg van het ene naar het andere park. Dat was denk ik het meest indrukwekkende van Disney World… ik wist dat het groot was, maar ZO groot…

Verder zijn we ook naar Universal Studios geweest, waar ze sinds afgelopen jaar “The Wizarding World of Harry Potter” hebben. Zelf ben ik niet zo heel erg van dat hele Harry Potter gebeuren (Michelle wel), maar ik moet zeggen dat het allemaal wel heel cool gedaan was… zo veel details… “levende” schilderijen zoals in de film… zelfs voor een niet-echt-onwijse Harry Potter fan zoals ik, was het best de moeite waard.

We zijn ook een dag naar Kennedy Space Center geweest, het complex van NASA, van waar ze vele space shuttles de ruimte in schieten. Op 1 november wordt de “Discovery” gelanceerd… en die stond nu al klaar, ter voorbereiding op de lancering. Heel gaaf om te zien en ook wel leuk om wat “echte” dingen te zien, tussen alle Disney sprookjes door.

Tampa Bay ligt op ruim een uur rijden van Orlando en in Tampa Bay spelen de “Rays”… een honkbal team wat net zoals de San Francisco Giants in de playoffs speelde, in een best-of-5 series tegen de Texas Rangers. Zoals jullie wellicht weten, “verzamelen” Michelle en ik alle honkbal stadions in Amerika (op onze vakantie in 2008 zijn we naar 6 verschillende stadions geweest). Dus vanzelfsprekend moesten we achter kaarten aan voor “game 5″ tussen de Rays en de Rangers. Vreemd genoeg was ik de enige in een Giants shirt…

En nu we het toch over honkbal hebben… DE GIANTS HEBBEN DE WORLD SERIES GEHAALD!!! Ik zal nog even kort uitleggen hoe het werkt: de Major League is verdeeld over 6 divisies: 3 in de American League (oost, west, central division), en 3 divisies in de National League (oost, west, central).

De Giants spelen in de National League – West. Om de playoffs te halen, moet je eerst je divisie winnen (of de beste nummer 2 worden van de American of National League). De Giants wonnen dit jaar op de laatste speeldag hun divisie, door van de San Diego Padres te winnen. De Padres hadden het overgrote deel van het seizoen bovenaan gestaan, dus het was op zich al een verrassing dat de Giants in de slotfase van het seizoen toch nog kampioen werden.

De Giants moesten in de eerste ronde van de playoffs aantreden tegen de Atlanta Braves, in een best-of-5 serie. Volgens de “experts” op ESPN, zou Atlanta die serie vrij eenvoudig met 3 wedstrijden tegen 0 winnen. Helaas voor deze experts… Atlanta won slechts 1 wedstrijd van de Giants… de Giants wonnen de series met 3-1!

Nu moesten de Giants in de tweede ronde tegen de Philadelphia Phillies, in een best-of-7 series. Wederom gaven de analisten de Giants weinig kans… de Phillies zouden misschien een wedstrijd verliezen, maar een 4-1 series winst voor de Phillies zou het wel worden, volgens de experts…
Iedere wedstrijd was ZO spannend… in honkbal is het vrij normaal dat een wedstrijd in 5-0 of meer eindigt, maar voor de Giants eindigde iedere wedstrijd met een minimaal verschil… zenuwslopend / niet goed voor je hart zeg maar…
In ieder geval, het mag duidelijk zijn denk ik… de experts zaten er weer naast: de Giants versloegen de Phillies in 4 wedstrijden tegen 2… en zijn nu kampioen van de National League!!

Ondertussen versloegen de Texas Rangers eerst de Tampa Bay Rays in hun 1e ronde… en daarna wonnen ze van de New York Yankees in de 2e ronde… en dus zijn de Texas Rangers kampioen van de American League.

Aanstaande woensdag verwelkomen de Giants de Rangers in AT&T Park, voor wedstrijd 1 uit een best-of-7 WORLD SERIES! Het is voor de 4e keer sinds 1958 (het jaar dat de Giants van New York naar San Francisco verhuisden) dat de Giants in de World Series staan… na te hebben verloren in 1962, 1989 en 2002 (weet je nog? ), wordt 2010 wellicht het eerste jaar dat de San Francisco Giants de World Series gaan winnen… al moet ik zeggen dat Texas een heel goed team heeft… maar je weet nooit hoe het loopt… het wordt ongetwijfeld WEER nagels bijten…

Dus, heerlijke vakantie gehad… en hopelijk een mooie World Series in het vooruitzicht!
Tot slot, de vakantiefoto’s!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157625254166136/show/

http://youtu.be/CN51KUTFUmA

Laten we bij het begin beginnen dan maar: we hadden net een week ervoor Menno en Leon uitgezwaaid, toen we de volgende Nederlanders alweer mochten verwelkomen! Ron en Linda hadden een georganiseerde reis, inclusief hotels, dus bleven niet logeren, maar uiteraard heb ik ze even door de stad rondgeleid. Erg leuk, Ron was al eerder geweest, maar Linda nog niet en dan is het extra leuk om de reactie te zien bij de Golden Gate bridge en om langs een stijle heuvel naar beneden te rijden met de auto! Verder nog twee avondjes met ze wezen eten… kort, krachtig, en erg gezellig!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624505694528/show/

De dinsdag erna kwamen m’n vader en moeder langs voor twee weken! De eerste week moest ik nog werken, net als Michelle, al was het voor Michelle nog effe erger… die had twee weken van 74 uur achter elkaar… altijd leuk die laatste weken voor de deadline… vooral de laatste 2 dagen sloegen nergens op, van 9 uur ‘s ochtends tot 3 uur ‘s nachts! Aan de andere kant kwam het wel mooi uit dat ze zaterdag ochtend pas om half 4 thuis kwam, want om half 5 begon hier Nederland-Japan en dus hoefde Michelle er niet vroeg uit zeg maar!
In ieder geval, m’n vader en moeder weten de weg hier inmiddels wel, dus die zijn de eerste paar dagen alleen op pad geweest en hebben o.a. de California Academy of Sciences bezocht en de boot naar Sausalito genomen.
Dat weekend was het vaderdag en dat hebben onze vaders voor een keertje samen gevierd, in Fairfield. Heerlijk weer, dus de barbecue aan en mooi in de achtertuin in het zonnetje met veel te veel eten… prima hoor.
Maandag moest ik nog een laatste daggie te werk en dinsdags hebben we fietsen gehuurd en zijn we de Golden Gate bridge over gefietst! Had ik zelf ook nog nooit gedaan en aangezien ik niet zo gek vaak meer fiets, viel dat nog effe vies tegen! Maar aan de andere kant, ook wel weer een voldaan gevoel hoor toen we aan de overkant in Sausalito het bootje terug konden nemen…
Woensdags hebben we een auto gehuurd en zijn we richting Kings Canyon en het Sequoia National Park gereden. Was erg indrukwekkend, alleen een beetje jammer dat het park ZO groot is dat we zowat moesten haasten om nog op tijd het park op tijd uit te komen en dus eigenlijk weinig tijd hadden om rond te wandelen. Maar goed, een grote boom blijft een grote boom… en daar hebben we er genoeg van gezien!
‘s Avonds hebben we een motelletje opgezocht in Bakersfield en de volgende ochtend zijn we naar Lancaster gereden om daar in een sportsbar het Nederlands elftal tegen Kameroen te zien spelen. Eenvoudige overwinning… en daarna nog een paar uurtjes verder gereden, richting Las Vegas!
Las Vegas is leuk, Las Vegas blijft leuk. Het was voor ons alweer de 3e keer binnen een jaar dat we er waren en dat is eigenlijk wel een beetje TE veel, maar goed was evengoed erg leuk hoor! Arlene en Ralph (schoonzus en zwager) waren er ook en het was heerlijk effe vakantie! ‘s Ochtends voetbal op tv (USA-Ghana, Nederland-Slowakije) en ‘s middags een beetje rondgelopen door de verschillende hotels en winkels… en uiteraard hier een daar een beetje gokken… zonder noemenswaardige resultaten.
Zaterdagavond waren we naar de Beatles LOVE show in de Mirage en dat was onwijs gaaf! Vorig jaar in september zaten Michelle en ik daar ook al met Jos en Natalie, alleen toen was het al uitverkocht (Jos en Natalie hadden al kaarten)… toen we in april weer in Las Vegas waren, speelden ze die show net die week niet… dus nu konden we eindelijk ‘s kijken en dat viel geen moment tegen… heel cool!!
Maandags vlogen we rond de middag weer terug naar San Francisco… en zijn we ‘s avonds nog even naar een wedstrijdje Giants-Dodgers geweest… wat ook wel weer de moeite waard was… bijna 10 jaar geleden liepen we daar voor het eerst trouwens…
Dinsdag was het toen alweer tijd om afscheid te nemen. We zijn eerst nog even langs de SPCA gereden (de dierenopvang waar Michelle soms als vrijwilliger werkt) en daarna door naar het vliegveld.

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624415110750/show/

Een kort afscheid, zou blijken. Want vrijdags speelde Oranje tegen Brazilië… hetgeen een prachtige overwinning voor het Nederlands elftal werd! Jos stuurde me al emailtje met de vraag of ik volgende week mee op een woonboot kwam dansen… en dat leek me op zich wel een goed idee, maar toen ik ging kijken wat een retourtje zou kosten, was het misschien toch niet echt een geweldig idee… bijna $2000,- voor een retourtje Amsterdam en dat is het dubbele van wat het normaal kost! Dus het idee verder uit m’n hoofd gezet, maar toen vertelde Michelle me dat ze zondags moest helpen bij een bruiloftsfeestje van een vriendin en dat ze er niet zou zijn bij een eventuele finale van Nederland.
Ja dat is lekker… zit je hier met allemaal gasten die niks van voetbal weten… Michelle is er niet… ik MOET gewoon naar Nederland!!! En toen kwam het briljante idee bij me op om te kijken hoeveel airmiles een retourtje zou kosten! Ik had genoeg airmiles voor 1 retourtje, perfect! Zaterdag dus meteen maar geboekt, want het bijkomende voordeel was dat ik de vlucht eventueel nog kon annuleren, mocht Uruguay dinsdags winnen, en dan kreeg ik al m’n airmiles gewoon terug.

Uruguay won dinsdags niet… de hele WK sfeer was hier sinds de uitschakeling van Amerika allang verdwenen… dus ik was maar wat blij om zaterdag het vliegtuig in te stappen in m’n oranje shirt wat twee weken ervoor nog in Caesar’s Palace had gekocht!

Voor jullie Nederlanders is het je denk ik moeilijk voor te stellen, maar het was ZO geweldig om zondagochtend het vliegtuig uit te stappen, door Schiphol te lopen, en ALLES ademde gewoon “oranje”! Ik had maar 2 uurtjes geslapen, maar dat maakte toen echt effe niks meer uit… laat die wedstrijd maar beginnen!!
Nou ja, helaas liep het allemaal niet af zoals we gehoopt hadden, maar om eerlijk te zijn… ik vond het evengoed geweldig dat ik die vlucht geboekt had! Gewoon het hele sfeertje er omheen, de spanning die men hier in Amerika niet snapt… het was super! Tuurlijk was het nog vele malen mooier geweest als “we” wel hadden gewonnen, maar ja… het is niet anders. Komt volgende keer wel dan

Maandag en dinsdag nog effe lekker relaxed “thuis” op de Prinsengracht… dinsdag wezen lunchen met Jos, Leontine en Bram, was erg leuk… ‘s avonds gebarbecued… en toen gisterochtend alweer naar Schiphol! In totaal was ik nog geen 72 uur in Nederland… heb dus ook lang niet iedereen gezien, maar zo blijft het he… jullie komen maar hier hoor!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624512467670/show/

Nou en tot zover een “kort” verslag van de afgelopen anderhalve maand… ik denk zomaar dat de komende anderhalve maand een stuk saaier wordt…

Groeten uit San Francisco!

Ik heb ook eindelijk weer ‘s wat foto’s online gezet… en al is voor m’n gevoel alleen maar werk, werk, werk, de laatste paar weken… gelukkig hebben we de foto’s nog om me er aan te herinneren dat we ondanks alle drukte ook nog wel tijd hebben voor wat leuke dingen… zie hier een kleine terugblik op de maand mei:

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624065259373/show/

We begonnen de maand met… Nederlands bezoek! Menno en Leon hebben afgelopen jaar hun motor-rijbewijs gehaald, dus leek het ze een goed idee om meteen maar een paar Harley’s te huren en Amerika door te crossen. En waar beter te beginnen, dan in San Francisco!? Op 2 mei kwamen ze aan, precies op tijd voor m’n verjaardag… die we maandags hebben gevierd in de “batting cages” en op de midgetgolf baan… lekker relaxed in het zonnetje… prima dag. ‘s Avonds kwamen onze vrienden Sara, Aaron, Bekki en Cyrus ook langs… en het werd een gezellig avondje Rock Band.
Dinsdags moest ik weer te werk en hebben Menno en Leon de stad een beetje verkend op hun motors… en hebben we samen geluncht, nadat ze eerst de halve stad door getourd waren op zoek naar m’n werk… ik weet niet hoe ze gereden zijn, maar uiteindelijk wisten ze het toch te vinden.
‘s Avonds hebben we Avatar gekeken en de volgende ochtend vertrokken de heren… van San Francisco naar Houston op de Harley… en vervolgens per auto door naar Miami, om daar nog een tijdje op de stranden mans te lopen doen (neem ik aan tenminste).
Vanuit Miami vliegen ze morgen weer terug naar San Francisco… en overmorgen vertrekt hun vliegtuig om 8 uur ‘s ochtends, terug naar Amsterdam. Voor wie me wat beter kent, zal begrijpen dat ik dat echt onwijs heftig vind, want je kunt me weinig vrolijker krijgen dan om half 6 ‘s ochtends een paar gasten naar het vliegveld te rijden…

Een paar dagen nadat Menno en Leon waren vertrokken, sprong er een waterleiding in de straat verderop. Deze straat ligt hoger op de heuvel dan waar wij wonen… waardoor liters en liters met water (gelukkig alleen water, en niet rioolwater!) de heuvel naar beneden stroomde, bij ons de benedenverdieping naar binnen… inclusief de modder die het water met zich meebracht.
Op dat moment waren Michelle en ik echter niet thuis… wij zaten nietsvermoedend bij een wedstrijd tussen de Giants en de Astros… goed potje overigens. Echter toen we rond een uur of half 5 thuis kwamen stond onze Chinese buurvrouw al in gebrekkig Engels uit te leggen dat we maar effe in de garage moesten kijken. DE TERING!
Het meeste water was op dat moment al weg gestroomd (we hebben een waterafvoer in de garage), maar de modder en prut lag werkelijk overal!
Omdat het waterleidingsysteem van San Francisco erg verouderd is en dit soort “incidenten” blijkbaar wel vaker gebeurt, heeft de gemeente wel wat ervaring met hoe te handelen. En omdat die leiding al uren daarvoor was gesprongen (rond 10 uur ‘s ochtends), stond het schoonmaakbedrijf al op de stoep! Ze vertelden ons dat de gemeente hun had ingeschakeld om het allemaal af te handelen.
In eerste instantie leek het erop dat ze alleen de houten vloer zouden verwijderen, maar “omdat ze geen enkel risico wilden nemen” sloopten ze ook de vloer daar onder maar weg… wat in mijn ogen meer was “omdat de gemeente dat toch wel betaalt”. Op zich leuk allemaal natuurlijk, de complete benedenverdieping wordt op kosten van de gemeente compleet gerenoveerd… maar aan de andere kant: de complete benedenverdieping is de komende maanden onbewoonbaar. En nu wonen we dan wel op de 1e verdieping, boven de garage… maar what about the Kater Gym?! Die is dus ook buiten gebruik de komende tijd… WEER geen six-pack deze zomer!!

Nou en dan hadden we ook nog de bruiloft van Cyrus en Bekki! Michelle was Bekki’s “Matron of Honor”, oftewel ere-bruidsmeisje, oftewel dan wordt er van je verwacht dat je de bruid helpt met van alles, voorafgaand aan de bruiloft. Ik was 1 van Cyrus “Groommen”, wat eigenlijk niet veel meer inhoudt dan dat je in een rijtje naast de bruidegom moet staan, tijdens de ceremonie. Kortom, Michelle had het er erg druk mee… en dat terwijl ze momenteel weer 60 uur in de week draait omdat de film productie op z’n eind loopt…
Maar goed, de bruiloft was erg mooi, in een Japanse tuin in Saratoga (een uurtje zuidelijk van San Francisco) en volgens mij deden zowel de Matron of Honor als de Groomsman precies wat er van ze verwacht werd.

En terwijl je dit zo leest denk je misschien “Michelle heeft het erg druk, maar waar heb jij het dan zo druk mee??”. Nou lieve lezertjes, dat zal ik uitleggen. Omdat Michelle dezer dagen van 9 uur ‘s ochtends tot 10 uur ‘s avonds aan het werk is… ben ik aan het hobby-en met een heuse WK Pool site! In eerste instantie had ik het idee om een van de Nederlandse WK Pools te vertalen en het dan naar Nederland terug te sturen… maar toen ik een beetje ging vragen van wie er interesse had om mee te doen, kwam ik al snel op meer dan 20 personen. Das op zich genoeg om zelf een pooltje op te zetten dacht ik… maar ik had geen zin om dat allemaal in Excel te moeten doen, ik bedoel kom op, dit is 2010!
Kortom, ik ben een paar dagen aan het knutselen geweest en heb m’n eigen WK Pool site gebouwd. Het is in het Engels, maar dat moet geen probleem zijn lijkt me… dus als je dit leest en je wilt meedoen, laat het me weten. Uiteraard wel VOOR dat het WK begint…

En dat was het wel weer voor wat betreft het nieuws uit San Francisco in 1000 woorden. Volgende week komen Ron en Linda nog even langs, die week daarna krijgen we m’n vader en moeder voor 2 weken op visite… en is bovendien de film waar Michelle aan werkt afgerond… dus langzaam maar zeker wordt het weer een stuk gezelliger bij de Katers!

Groeten!

Vanochtend is mijn vriend overleden. Mijn buddy… een hond zoals ik er nog nooit eentje had meegemaakt, Timo, heeft de strijd uiteindelijk toch verloren. Het was erg onverwachts, want afgelopen vrijdag is hij geopereerd en de operatie was geslaagd… alleen konden ze pas over 2 weken later met zekerheid zeggen dat hij compleet was genezen.

Timo had sinds enkele maanden een zeldzame aandoening waarbij vocht zich in zijn lichaam ophoopte, wat er niet hoorde te zitten. Dat vocht zat overal en vooral om zijn longen heen, waardoor zijn longen minder ruimte hadden om te ademen.
Sinds februari zijn we 3 keer met hem naar het dierenziekenhuis geweest om hem “leeg te pompen” en ondertussen zat hij aan de medicijnen in de hoop dat dat het zou verhelpen.
Dat werkte dus niet… en uiteindelijk hadden we nog maar 1 optie voor hem en dat was om te opereren. Dat was afgelopen donderdag en van tevoren wisten we dat er maar een 50% kans op slagen was… z’n aandoening is zo zeldzaam, ze weten niet hoe hij er aan komt… en ze weten ook niet hoe hij er vanaf zou moeten komen. Het enige wat ze weten is wat bij andere honden succesvol was gebleken en die methodes zouden ze bij Timo ook toepassen. Niet echt een geweldig vooruitzicht dus, maar ja 50% is toch een kans en het alternatief was om hem te laten inslapen…

Toen we Timo vrijdagmiddag ophaalden uit het ziekenhuis, vertelde de dokter ons dat de operatie was geslaagd en dat het goed ging met Timo. Ze hadden het lek gevonden, en gedicht, en 24 uur na de operatie was hij nog steeds “droog”. Het zag er goed uit dus, maar het bleef afwachten.

Afgelopen weekend was behoorlijk zwaar voor Timo. Hij had duidelijk veel pijn van de operatie (een hechting van 15 cm), maar de pijnstillers hielpen gelukkig wel wat. Maar iedere dag ging het een stukje beter met hem… tot gister. We werden wakker en merkten dat z’n ademhaling weer wat moeilijker leek te gaan… in eerste instantie dachten we dat het misschien kwam omdat hij sinds dinsdag geen pijnstillers meer had gehad, maar rond de middag ademde hij nog steeds moeilijk, dus toch maar even naar het ziekenhuis om zeker te zijn dat alles goed ging met hem.

En daar kwam de dokter na een kwartiertje terug met ontzettend slecht nieuws: z’n lijf zat WEER vol met vocht… blijkbaar was wat ze donderdag hadden verwijderd, niet het enige lek in z’n lijf en blijkbaar was zo ongeveer z’n hele lichaam zo lek als een mandje… gezien de hoeveelheid vocht wat zich in minder dan een week tijd had opgehoopt.

Nou ja dan is het een simpel verhaal: hij gaat dood. Als we niks doen, dan zal het vocht de ruimte om z’n longen uiteindelijk zo vernauwen dat hij stikt… of als het zich om zijn hart opbouwt, dan kan z’n hart niet meer pompen en krijgt het een hartaanval… allemaal geen leuke vooruitzichten en dus hebben we er voor gekozen om hem in te laten slapen.

We hebben hem gistermiddag nog wel mee naar huis genomen, voor een laatste avondje thuis… en veel van onze vrienden kwamen langs om afscheid van hem te nemen. Dat klinkt misschien raar, maar het is moeilijk om uit te leggen hoeveel Timo voor iedereen betekende.

Zoals ik wel eerder heb geschreven, ben ik niet wat je noemt een “hondenliefhebber”. Ik heb geen hekel aan honden ofzo, maar ik heb gewoon niet zo veel met ze. Maar met Timo was het anders. Timo had een eigen persoonlijkheid, Timo was super relaxed, blafte zelden en luisterde onwijs goed… hij leek vaak te begrijpen wat we tegen em zeiden… Om dat in woorden te beschrijven is lastig… je had hem mee moeten maken.
Timo was gewoon een onwijs lieve hond en hij was “part of the family”… en voor veel van onze vrienden was hij ook een beetje hun hond.

Het was moeilijk de afgelopen 24 uur… het was moeilijk om gistermiddag een klap te verwerken die we niet (meer) hadden zien aankomen… het was moeilijk om vanochtend wakker te worden en te realiseren dat hij er morgenochtend niet meer zal zijn… het was moeilijk om naast hem te zitten terwijl hij z’n laatste adem uitblies… en het zal de komende tijd nog wel even moeilijk blijven om thuis te komen in een leeg huis en niet verwelkomd te worden door een hond die blij is dat je er bent…

Ik zal je ontzettend missen, lieve Timo… maar bedankt voor de geweldige herinneringen die je ons in het afgelopen jaar hebt gegeven… we hadden er graag nog een paar jaar aan herinneringen aan toegevoegd, maar het heeft niet zo mogen zijn. Today, I’ve lost my friend…

Verder werkt Michelle alweer ruim een maand voor haar nieuwe werkgever. Dus geen Dreamworks meer, geen lange reistijd meer, geen lange dagen meer (al zullen die ongetwijfeld wel weer komen evengoed) en een betere functie…
Het enige wat we (ja “we” ) wel zullen missen is voor-premieres zoals we die gisteren hadden. Vrijdag komt “How To Train Your Dragon” uit en wij mochten die gister al zien… in de bios hier in San Francisco, op kosten van Dreamworks, zelfs met gratis popcorn en drinken… luxe hoor! De film is trouwens een absolute aanrader!! Serieus, ik had zelf zoiets van “weer zo’n animatiefilm zoals ik er inmiddels al genoeg gezien heb“, maar de kwaliteit van de “graphics” is echt een niveautje hoger dan wat ik tot nu gewend was… heel cool! Verhaal was daarnaast ook nog de moeite waar en een stuk minder voorspelbaar dan ik had verwacht… kortom ja je moet deze film gewoon gaan zien… en uiteraard na afloop blijven zitten om onder het kopje “Paint Fix” de naam “Michelle Kater” in de middelste kolom voorbij te zien komen!

Nou ja en verder staat kwartaal 1 vooral in het teken van onze hond Timo… in januari begon ie klachten te krijgen… begin februari kwamen we erachter dat z’n hele lijf vol zat met vocht wat er niet hoorde… en dat dat nog wel eens kanker zou kunnen zijn. Nou inmiddels zijn we ruim anderhalve maand verder… ze hebben vastgesteld dat het geen kanker is, dus dat was een hele opluchting… maar wat het nu wel is..? Hij heeft blijkbaar een lek in 1 van z’n aderen, maar waar dat zit en hoe dat lek dicht moet gaan… geen idee. Timo zit momenteel aan de medicijnen die het lek “misschien” kunnen dichten. Op dit moment zit ie nog aan die medicijnen en moet ie vooral zo rustig mogelijk blijven… wat in principe gewoon k*t is, want een hond hoort te rennen… maar ja, dit moet het lek dus doen dichten en over 2 weken moeten we terugkomen om te kijken wat het resultaat is. Oftewel, daarover later meer… op dit moment valt er weinig zinnigs over te zeggen, behalve dat hij verder eigenlijk weinig lijkt me mankeren…

Verder nog nieuws? Nou we zijn af en toe weer lekker aan het schilderen… de laatste loodjes, want na de logeerkamer, de slaapkamer en de keuken, is nu eindelijk de beurt aan de woonkamer en de hal… het is nog heel wat werk, maar af en toe een weekendje schilderen en het wordt iedere keer weer een stukkie mooier in huize Kater. Zodra het af is, volgen er uiteraard foto’s.

Ok dat was em wel… het kwartaaloverzicht… mag ik even zeggen dat de tijd wat mij betreft wel even wat langzamer mag gaan? Echt waar, voor m’n gevoel “blog” ik niet heel veel minder dan ik voorheen deed, maar nu zit er “ineens” anderhalve maand tussen 2 berichten, waar het altijd anderhalve week was… zucht… time goes by too fast!!!

Groeten uit San Francisco!

Des te groter de schrik deze week… We hadden Timo al een paar weken geleden naar de dierenarts gebracht, omdat hij niet zo veel honger leek te hebben. Ze hebben toen z’n bloed en urine nagekeken en alles was prima: gevalletje “Ik ben m’n huidige maaltijden zat, tijd voor wat meer variatie“, aldus de dierenarts.
Maar de laatste weken begon hij ook steeds vreemder te ademen… en als we ‘s avonds gingen rennen, kon hij me amper bijhouden omdat ie buiten adem was. Het zal jullie niet verbazen dat ik niet zo HEEL hard ren…
Afgelopen woensdag dus maar weer naar de dierenarts… want er zat duidelijk iets niet goed. Röntgenfoto’s laten maken en dat zag er helemaal niet goed uit.
Volgens de dierenarts zat er vocht in z’n lichaam, wat er niet zou moeten zitten… en een veel voorkomende oorzaak hiervan, is kanker.

Goeiemorgen… dat had ik dus effe totaal niet zien aankomen! Vervolgens werden we meteen doorverwezen naar het dierenziekenhuis, voor verder onderzoek. Het was inmiddels half 6 ‘s avonds en we konden Timo ‘s avonds om een uur of 10 weer oppikken, zo werd ons verteld. Rond half 8 werden we gebeld door de dokter… hij was net klaar met Timo en ze hadden 2,5 liter vocht uit z’n lichaam gepompt! De tering… geen wonder dat ie vreemd ademde!
Gelukkig was er ook nog wel wat goed nieuws… want volgens de arts was het niet noodzakelijk kanker, maar kon het ook “gewoon” een lek in een van z’n aderen zijn. Dat wil zeggen, het is vrij duidelijk dat er ergens een lek zit, maar de oorzaak daar van is niet noodzakelijk kanker. Mocht het wel kanker zijn, dan is het een vrij kort verhaal: daar kunnen ze niks aan doen en dan is het een kwestie van maanden…

Het vocht wat ze uit z’n lichaam hadden gehaald hebben ze woensdagavond nog naar een lab gestuurd, en donderdag middag kregen we daarvan de uitslag… hopelijk met meer duidelijkheid over of het wel of geen kanker was. Tussen 4 en 6 uur zouden ze bellen en uiteraard belden ze pas om half 7. Maar om nou te zeggen dat dit veel duidelijkheid schepte, niet echt. In het laboratorium hadden ze geen kankercellen gevonden, maar wel cellen die er verdacht uit zagen. Kortom, daar schieten we lekker veel mee op.
Verder vertelde de arts dat hij niet zo erg geloofde in die “verdachte cellen” theorie en dat hij zelf woensdag ook het vocht had bekeken en hij geloofde niet dat kanker de oorzaak was van wat Timo had. Wat het dan wel was, kon hij ook niet zeggen… maar goed, als hij zegt dat het geen kanker is, dan geloven we dat natuurlijk graag! Het was verder nog een optie om een CT-scan uit te laten voeren, om een beter beeld te krijgen, maar zelfs met die CT-scan konden ze geen definitieve diagnose geven. Dat hebben we dus maar niet gedaan… want wat schiet je er mee op verder… en het kost allemaal al genoeg, vooral met het oog op een eventuele operatie over een paar weken.

Sinds Timo behandeld is en van die 2,5 liter vocht is verlost, lijkt ie als herboren. Hij ademt weer normaal, eet weer z’n hele bak leeg… kortom voor nu lijkt alles goed te gaan, maar wel met de nadruk op “lijkt”.
De komende 2-3 weken moet ie aan een vetarm dieet en pillen… en dan moet ie weer terug naar het ziekenhuis om te kijken of er meer vocht zit. De kans bestaat namelijk dat dit dieet+pillen het lek zal dichten… al is die kans niet ontzettend groot. Maar goed, dat zien we dus over een paar weken… en mocht ie nou weer vocht in z’n lichaam hebben (dat zit er dus wel in), dan kunnen ze het lek eventueel wel operatief dichten, hetgeen een behoorlijk grote kans van slagen heeft en volgens mijn google-research kan ie daarna nog jaren verder.

Maar goed, dat is voor nu dus allemaal afwachten… het goeie nieuws op dit moment is op zich wel dat het niet definitief kanker is… maar omdat het allemaal zo vaag is, blijven we daar natuurlijk nog wel bang voor… en tegelijkertijd hoopvol dat het allemaal goed afloopt en alles met een paar weken achter de rug is… we zullen het zien… maar dat we behoorlijk zijn geschrokken is zeker…

Oh om dit bericht nou niet helemaal in een down-stemming te eindigen: Timo kreeg gisteren bloemen bezorgd, van onze vrienden Cyrus en Bekki. Je had die kop van die bezorger moeten zien toen hij vroeg om een handtekening van ene meneer Timo Kater en ik naar Timo wees… zelfs in dit gekke land krijgen honden blijkbaar niet zo heel vaak bloemen bezorgd…
In ieder geval… hier een fotootje van onze patiënt met z’n bloemen…

Zo, het duurde even, maar hier is ie dan, voor de 5e keer in successie: Mark Kater’s Jaaroverzicht! Ik zeg het wel vaker, maar ik blijf het zeggen: wat gaat de tijd toch ontzettend snel! Ongelooflijk dat dit alweer de vijfde keer is dat ik mijn Jaaroverzicht zit te schrijven! In december 2004 begon ik met m’n “weblog”, omdat ik op dat moment op het punt stond om Michelle ten huwelijk te vragen… en na een zeer enerverend 2005 (emigreren, trouwen, werk vinden in San Francisco) dacht ik dat het wel leuk was om terugblik op dat jaar aan dat weblog toe te voegen. Maar goed, toen kwam 2006 en daarin gebeurde ook best veel… 2007, 2008… nou ja goed, het is gewoon ieder jaar wel weer de moeite waard om even terug te blikken… en vooral nu, een paar jaar later, is het leuk om weer even terug te lezen hoe het ook alweer was.

Goed, editie nummer 5 dus, de lustrum editie van Mark Kater’s Jaaroverzicht! Als ik 2009 in 1 woord moet samenvatten, dan is dat overduidelijk: Verrassing!

Januari
2009 begon eigenlijk met een minder leuke verrassing, al viel het voor ons gelukkig relatief mee. Het filmhuis waar Michelle al sinds 2006 af en aan gewerkt had, The Orphanage, hield op te bestaan. Het viel mee, omdat ze op dat moment toevallig net tijdelijk ergens anders werkte, maar het viel tegen omdat ze na er ruim 2 jaar te hebben gewerkt te hebben eindelijk een vaste aanstelling zou krijgen. De bedoeling was om per februari weer terug te keren naar The Orphanage, maar in februari bestond het hele bedrijf niet meer! Oftewel, er zat niks anders op dan op de huidige voet door te gaan, met losse contracten van steeds een paar maanden wel en geen werk. De meevaller was dat het bedrijf waar ze op dat moment tijdelijk zat, redelijk wat werk had, en tot april kon ze daar blijven werken.

Februari
Op 1 februari stond de wereld even stil. Over verrassing gesproken… noem het gerust een klein wonder: Mark Kater nam een hond in huis! Tja, hoe het ooit zover heeft kunnen komen weet ik nu nog niet, maar Michelle wist me over te halen en daar heb ik eigenlijk nog geen moment spijt van gehad. Timo is geweldig! Het is wel even wennen, een hond te moeten uitlaten, maar het is vooral erg leuk! Ik moet wel zeggen dat we in begin wel wat opstartproblemen met hem hadden… zo ontsnapte hij bijvoorbeeld al na een paar dagen op het strand uit z’n riem… zie daar Michelle en Mark als een gek achter een hond aan rennen om hem weer terug in z’n riem te krijgen… Maar goed, buiten dat soort “incidentjes” is Timo gewoon een super lieve, relaxte hond en hij is inmiddels echt “part of the family” in huize Kater!
Verder vierden we in februari Michelle’s verjaardag bij ons thuis, met een Guitar Hero / Mario Kart toernooi voor alle vrienden en vriendinnen. Het was onwijs leuk!

April
In maart gebeurde eigenlijk niet zo gek veel… het enige wat ik nog wel het vermelden waard vond was de World Baseball Classic, waarin het Nederlands team het boven verwachting goed deed en het miljoenenteam van de Dominicaanse Republiek uit het toernooi knikkerde.

April
Dit was het begin van alle verrassingen… een verrassing voor mij in dit geval. Michelle had al wel laten doorschemeren dat ze iets van plan was en ik moest vooral zondag de 19e vrij houden. Prima, konden we zaterdag tenminste gewoon naar de Giants met Aaron en Sara, zoals we dat al tijden van tevoren gepland hadden. Nou goed, jullie hebben de rest van het verhaal in april wel gelezen: het terras in het stadion van de Giants was afgehuurd en vrienden van zowel mij als Aaron (die 2 weken ervoor 30 was geworden) stonden ons daar op te wachten: SURPRISE!! Ik was 20 minuten later nog steeds in shock! Geweldig… echt iets wat ik nooit zal vergeten!

Mei
In mei mijn “echte” 30e verjaardag, in Nederland! Na een korte tussenstop in Londen van 2 dagen, landden we zaterdagmiddag op Schiphol. ‘s Avonds meteen feest en om 12 uur de mijlpaal bereikt: 30 jaren jong! Het feessie was ouderwets gezellig… man, man wat was het druk, geweldig!!
De rest van de week “lekker thuis” gebleven, al was het nog wel vrij druk met het rondleiden van m’n schoonfamilie, die zondags waren aangekomen. Erg leuk… en tegelijkertijd vreemd om ineens met m’n schoonfamilie in Langedijk rond te lopen! Het was ook apart om te zien hoe ze van sommige dingen totaal niet onder de indruk waren… en van andere dingen waar je het niet van zou verwachten, zoals een weiland met koeien, WEL onder de indruk waren!
De volgende zaterdag zijn we toen ‘s ochtends vroeg met m’n vader en moeder naar Milaan gevlogen, voor een gezellig weekendje met pizza op het Piazza del Duomo, een rondleiding met Da Vinci’s “Laatste Avondmaal” en een uitverkocht AC Milan stadion wat zelfs vanaf de buitenkant indrukwekkend was.
Na een heel leuk weekend zijn Michelle en ik toen per trein naar Florence gereden, waar we mijn schoonfamilie weer tegen zouden komen. Florence is echt ontzettend mooi en alles is op loopafstand van elkaar… ideaal! Vanuit Florence zijn we nog even op en neer naar Pisa gereden voor de verplichte fotootjes (en een klim naar de top van de toren door ondergetekende) en daarna was het op naar Rome!
Rome was ook ontzettend mooi… de Vaticaanse Musea, een “Angels & Demons” rondleiding die ons langs belangrijke plekken uit het boek bracht, maar tegelijkertijd ook langs de mooiste gebouwen en fontijnen van Rome, een rondleiding door Oud Rome en het Colosseum… erg indrukwekkend allemaal!
Vervolgens weer naar Londen gevlogen en na een overnachting vlakbij het vliegveld de volgende morgen weer terug naar San Francisco… een vakantie van “slechts” 2,5 week, maar bomvol gepropt met mooie herinneringen!

Juni
In juni weer “back to work“! Voor mij, maar vooral voor Michelle, want haar contract was enkele weken voor onze vakantie afgelopen en het bedrijf waar ze toen werkte had nu geen werk meer. Maar het viel gelukkig alles mee: nog geen week nadat we terug waren van vakantie had ze alweer een nieuw contract: bij niemand minder dan DreamWorks! Het zou in eerste instantie voor enkele maanden zijn, maar terwijl ik dit schrijf is het inmiddels half januari 2010 en ze werkt er nog steeds… en ze zal er sowieso tot mei van dit jaar werken (tenzij ze zelf besluit ergens anders te gaan werken natuurlijk… daarover wellicht meer in latere berichten op www.MarkKater.nl )

Juli
Weinig nieuws in juli eigenlijk… we waren naar een concert van No Doubt wat verrassend goed was… en verder eigenlijk geen nieuws.

Augustus
Hoewel dit eigenlijk al in juli begon, werd het in augustus pas echt leuk: de Junior Giants. Vrienden van ons, Sara en Aaron (die meestal op Timo passen als wij er niet zijn), hadden zich aangemeld als coach van een jeugdteam, de Junior Giants. Dit is een door de Giants gesponsorde organisatie voor kinderen die het wat minder breed hebben en die in de zomer 8 weken lang iedere zaterdag een potje honkbal tegen elkaar spelen. Michelle en ik waren bij de meeste wedstrijden aanwezig als “assistent coach” en 1 zaterdag konden Sara en Aaron zelf niet, waardoor wij ineens de coach waren… je moet alles ‘s geprobeerd hebben zeg maar. Achteraf (!) bleek het allemaal best leuk en vooral onze mascotte Timo was erg populair bij die kids… sommigen kwamen volgens mij meer om Timo te zien, dan om een potje te honkballen…

September
September stond in het teken van de komst van Jos en Natalie naar San Francisco. Ze waren hier “slechts” 5 dagen, maar dat was lang genoeg om een hoop leuke dingen samen te doen… Michelle heeft ze een rondleiding gegeven door het DreamWorks complex, Jos bleek een heuse shopper in zich te hebben (tassen vol sleepte hij mee terug naar Nederland!), we zijn naar Sausalito geweest, naar Mount Tamalpais, naar Fairfield (daar kun je goed eten! ) en we hebben gewoon gezellig bij ons thuis gezeten, biertje erbij en de PlayStation aan, wie doet je wat!?
En nadat Jos en Natalie op weg gingen naar de Grand Canyon voor een week raften, kwam dat woord “verrassing” weer boven drijven… we hadden ze nog maar nauwelijks afgezet op het vliegveld, of Michelle en ik zeiden al tegen elkaar: “Zou het niet mooi zijn om gewoon effe achter ze aan te vliegen en een paar dagen Las Vegas in te lassen??“.
Zo gezegd, zo gedaan, en een week nadat we afscheid van ze hadden genomen, stonden we in Las Vegas en stuurde ik Jos een smsie met de inmiddels bekende tekst “Moet je achter je kijken!“. Verrassing!!
En zo struinden we ‘s avonds gezellig met z’n vieren over The Strip… compleet onverwachts en daardoor extra leuk!

Oktober
Ik zou mijn andere Jaaroverzichten er even bij moeten pakken, maar voor mijn gevoel gebeurt er NOOIT wat in oktober! Oktober is in Amerika (voor mij) de maand van de honkbal playoffs… en tja, sinds ik mijn jaaroverzichten schrijf, zitten de Giants niet meer in de playoffs. Laten we daar dus maar een goed voornemen van maken: ik het Jaaroverzicht 2010 hopelijk een berichtje in oktober over de San Francisco Giants!
Voor de 2009 editie helaas dus verder geen nieuws…

November
Had ik al gezegd dat 2009 in het teken stond van de verrassing? Nou, op 8 november waren mijn vader en moeder 35 getrouwd… en zonder dat ze het wisten waren Michelle en ik op 4 november al naar Nederland gevlogen. Het kwam allemaal precies mooi uit: ik kon voor mijn werk naar een congres in Amsterdam, woensdag de 11e is een vrije dag in Amerika, oftewel als we een week zouden blijven scheelde dat een extra vrije dag opnemen, daarnaast hadden we genoeg airmiles bij elkaar voor een “2 voor de prijs van 1” retourtje San Francisco-Amsterdam. Kortom: niks stond ons in weg om gewoon voor de 2e keer dit jaar naar Nederland te komen!
Na eerst een donderdag en vrijdag het congres te hebben bezocht, waren Michelle en ik zaterdag “toerist in Amsterdam” met een bezoek aan het Anne Frank Huis en het Rijksmuseum… en toen was zomaar alweer zondag 8 november.
Jos en Natalie waren al maanden (als enige) op de hoogte dat wij naar Nederland zouden komen en hadden een brunch in Alkmaar geregeld. Om een lang verhaal kort te maken (zie hier de langere versie als je wilt): zondagochtend stapten Michelle en ik eetcafe “Abby’s” binnen en de gezichten van m’n vader en moeder waren om nooit te vergeten, vol ongeloof, geweldig!!!
De rest van de week bleven we in Nederland, wat vergeleken met andere keren ontzettend relaxed was, dankzij het feit dat niemand wist dat we er waren. Dat klinkt natuurlijk een beetje lullig, maar hoewel ik iedereen altijd heel graag wil zien, was het ook wel een keer lekker om geen “verplichte” bezoeken te hebben. En evengoed hebben we evengoed wel weer een hoop bekenden gezien hoor…
Behalve relaxen, zijn we die week nog wezen skien bij Snow Planet en zijn we naar het Heineken Museum in Amsterdam geweest. We sloten de week af met een ouderwets gezellig avondje bij de jukebox en de volgende avond was het bruiloftsfeessie van m’n vader en moeder EN van Wilma en Peter, die hun 6 1/4e huwelijksfeest vierden! Vanzelfsprekend was het in de sporthal… vanzelfsprekend was het gezellig… en vanzelfsprekend zaten we de volgende ochtend zoals iedere keer weer duf in de auto richting Schiphol. Tot de volgende verrassing!?

December
December betekent hier altijd maar 1 ding: shoppen! Kerst shoppen dus… want het gaat er altijd op z’n Amerikaans absurd aan toe, recessie of niet. Maar behalve shoppen ook nog wel wat leuke dingen gedaan… voor de tweede keer in m’n leven en voor het eerst sinds 2002 naar een wedstrijd van de San Francisco 49ers geweest… en voor het eerst sinds 2005 (ok, afgezien van dat ene uurtje in Snow Planet dan) weer eens geski’d! Met een vriend van me, Mariano, en zijn zoontje van 4 zijn we een daggie naar Northstar in Lake Tahoe geweest… en het ging wat roestig allemaal, maar ik kan het gelukkig nog steeds. Dat gaan we in 2010 hopelijk nog vaker doen, want op zich is het ideaal: 3,5 uur rijden is net naar Lake Tahoe, dat is net te doen in 1 dag om heen en weer te rijden en evengoed een goeie dag te kunnen skien!

Tot slot
Nou en toen waren we zomaar alweer bij het einde van het jaar, en dus van het jaaroverzicht beland. Mocht je je door deze 2210 woorden aan tekst hebben geworsteld, dan zijn je ogen absoluut toe aan een beetje rust. Zoals je weet hebben we het hele jaar behoorlijk wat foto’s gemaakt… en dat geheel van honderden (wellicht duizenden?) foto’s heb ik in 80 foto’s proberen samen te vatten in het Foto Jaaroverzicht 2009. Ga er effe lekker voor zitten!

Als ik zelf weer even naar die diavoorstelling van 80 foto’s kijk, dan is het vrij duidelijk dat 2009 wederom een mooi jaar is geweest. We hebben een hond! We zijn TWEE keer naar Nederland geweest! En nog veel meer ontzettend leuke dingen hebben we meegemaakt… ik hoop nog veel van dit soort mooie jaaroverzichten te mogen schrijven. Ik wens iedereen het allerbeste voor 2010… en wellicht tot ziens?!

Mark

Hoe doet de Beertender het eigenlijk in Nederland, is het populair? Hier namelijk TOTAAL niet. Ik ken niemand die zo’n ding heeft, de meesten hebben er zelfs nog nooit van gehoord. Des te mooier natuurlijk dat ik mijn eigen thuis-tappie in huis heb!

Proost he!