Dat was begin 2009. Het was toen nog veel te vroeg voor kinderen. We wilden eerst nog reizen. Ik wilde eerst nog naar Italie. Michelle wilde eerst nog naar DisneyWorld. Nou ja eigenlijk hebben we nog wel een heel aantal locaties op ons verlanglijstje staan, maar Italie en DisneyWorld hebben we in ieder geval gezien… en tussendoor ben ik ook nog 4 keer terug in Nederland geweest!

En nu we het daar toch net over hebben: ik had nog niks geschreven over mijn laatste bezoek aan Nederland, vorige maand. Het was wederom een kort bezoek van slechts een week, maar in die week heb ik veel vrienden en familie gesproken en het was goed om weer effe “thuis” te zijn. Oh en het congres in Amsterdam was ook best interessant trouwens. De laatste zaterdag vierden Jos en ik onze verjaardag samen, wat erg gezellig was (alleen jammer dat ik alweer om 7 uur op Schiphol moest zijn zondagochtend).

Maar waar ik het effe over wilde hebben was de vrijdagavond. We hadden met “de mannen” een jukeboxavondje gepland, zoals altijd vaste prik. Echter dit keer was het toch anders. We zaten met Stefan, Menno, Mark, Ron en Erwin… en Menno en ik waren de enigen zonder kinderen! Nou ja, Ron was op dat moment ook nog geen papa, maar dat is sinds een paar dagen ook veranderd: Welkom op de wereld, Cas!
Maar ik bedoel, een kleine 6 jaar geleden was ik de eerste die ging trouwen… en nu zat ik hier in de minderheid tussen alle vaders!? Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn!

Ok, ok, laten we het dan niet langer uitstellen, hier komt ie dan… op de verjaardag van papa Dirk (of moet ik zeggen, opa Dirk) mag de hele wereld het eindelijk weten: er komt een “echte” gezinsuitbreiding in huize Kater, want: MICHELLE IS ZWANGER!!!

Het is inmiddels 11 weken en we hebben vorige week voor het eerst een hartje zien kloppen… vreemd, mooi, spannend, het is het allemaal in 1! Vanzelfsprekend hebben we meteen een baby-site opgezet, waar Michelle een paar dagen geleden de eerste foto van de echo heeft opgezet. Nieuws omtrent de “baby Kater” kun je vinden op http://baby.markandmeesh.com, waar je uiteraard ook een berichtje voor Michelle kunt achterlaten.

Rest mij opa Dirk nog een fijne verjaardag toe te wensen vandaag… maar dat gaat vast wel lukken!

Groeten uit San Francisco!

En daarnaast heb ik sowieso niet echt te klagen hoor… we hebben bij Tagged tegenwoordig “unlimited vacation time”, wat in principe betekent dat je geen vakantie- of ziektedagen hebt, maar vakantie kunt nemen wanneer je maar wilt. Nou ja dat is in theorie hoor, in de praktijk komt het er op neer dat je manager je vakantie moet goedkeuren, en je manager keurt het echt niet goed als je iedere maand een week vrij neemt. Maar das logisch, denk ik?

Ter zake. Heel wat verandering sinds de “februari update“! Om te beginnen: sinds 4 maart hebben we weer een hond! Het is inmiddels alweer een jaar geleden dat we afscheid moesten nemen van Timo… en sinds januari zijn we gaan zoeken naar een nieuwe hond. Uiteindelijk duurde het tot maart tot we Cooper vonden. Hij is 2,5 jaar oud, een mix tussen een Duitse Herder en een Rottweiler en we hebben hem geadopteerd bij de SPCA in San Francisco. Het is echt weer leuk om een hond in huis te hebben!
Uiteraard duurde het wel even voordat Cooper zich thuis voelde bij ons… of eigenlijk, hij voelde zich TE gehecht aan ons en als we em alleen in de keuken lieten dan raakte hij in paniek. Kalender van de muur, lamellen naar de klote… echt, geweldig zo’n hond! Maar goed, we zijn nu anderhalve maand verder en het gaat steeds beter met hem… hij slaapt nu de hele dag door in de keuken, zonder van alles te slopen… en daarnaast neem ik hem ook 2-3 dagen per week mee naar m’n werk… wat ie uiteraard helemaal geweldig vindt, al die aandacht die hij daar de hele dag krijgt!

Verder zijn we eind maart naar Giants Spring Training in Scottsdale, Arizona geweest. Heerlijk een weekendje weg, in het warme weer van Arizona, met ‘s avonds oefenwedstrijden van de Giants, ter voorbereiding op het seizoen (wat inmiddels begonnen is)… en verder lekker niks. Oh ja we zijn naar de meest luxe bioscoop die je je kunt voorstellen geweest! Echt. Niet. Normaal! Elektrische stoelen waarin je languit kon liggen… een ober die je voor en tijdens de film voorziet van een biertje en een patatje… en dat in een bioscoop! Als je ooit in Amerika bent en een “IPic” bioscoop tegenkomt: het is prijzig, maar het is het absoluut waard om een keertje te ervaren!

Tot slot wat nieuws wat betreft m’n werk, aangezien ik daar toch nog steeds wel de meeste tijd aan besteed. In m’n vorige update schreef ik al dat ik tegenwoordig “chef mobiele eenheid” ben bij Tagged en eind maart hebben we de eerste versie van “Tagged Mobile Web” gelanceerd. Dit feit werd door verschillende internet nieuws sites opgepikt en dat was best cool… normaal werk ik altijd aan “site features”, maar de mobiele site is een compleet nieuwe site en dat is echt “mijn ding”… en als daar over wordt geschreven na er maanden aan gewerkt te hebben, dan is dat leuk!

Dus daar was en ben ik nog steeds druk mee… en wat wil nu het geval: over 2 weken is er een conferentie in Amsterdam, genaamd Mobilism. En als “chief mobile” mag ik daar natuurlijk niet ontbreken! 8 mei kom ik aan in Nederland. 12 en 13 mei ben ik in Amsterdam voor “Mobilism”. 15 mei vlieg ik weer terug naar San Francisco… maar belangrijker: 14 mei vier ik samen met Jos m’n verjaardag! Jos behaalde vorige maand de meer dan respectabele leeftijd van 30 jaren jong… en zelf ben ik alweer bijna 32… dus dat gaan we vieren! Als je in de buurt bent… en je weet waar Jos woont… dan ben je bij deze uitgenodigd voor een biertje! Gezellig? Dat dacht ik ook! Tot over een paar weken!

Oh ja nog even snel dit, in de hoop dat ik het niet 30 keer hoef uit te leggen in Nederland: deze reis wordt door de zaak betaald, dus helaas kom ik alleen, zonder Michelle. Beetje jammer natuurlijk, maar het goeie nieuws is dat we hebben besloten om dan maar later deze zomer met z’n tweeën naar Nederland te komen. Het is voor Michelle alweer 2 jaar geleden inmiddels, dus ze wil iedereen ook wel weer een keertje spreken. We hebben nog geen datum geprikt verder, maar dan weten jullie het alvast…

Groeten!

Orlando is zoals wellicht bekend de thuisbasis voor Walt Disney World… een park wat eigenlijk uit 4 pretparken bestaat: Magic Kingdom, Epcot, Hollywood Studios en Animal Kingdom. En dan denk je prima, dat zal best groot zijn… maar het is serieus niet voor te stellen hoe groot het werkelijk is! Die parken liggen namelijk niet gewoon naast elkaar, nee het is een kleine provincie wat allemaal door Disney beheerd wordt… en je neemt de bus over een 3-baans snelweg van het ene naar het andere park. Dat was denk ik het meest indrukwekkende van Disney World… ik wist dat het groot was, maar ZO groot…

Verder zijn we ook naar Universal Studios geweest, waar ze sinds afgelopen jaar “The Wizarding World of Harry Potter” hebben. Zelf ben ik niet zo heel erg van dat hele Harry Potter gebeuren (Michelle wel), maar ik moet zeggen dat het allemaal wel heel cool gedaan was… zo veel details… “levende” schilderijen zoals in de film… zelfs voor een niet-echt-onwijse Harry Potter fan zoals ik, was het best de moeite waard.

We zijn ook een dag naar Kennedy Space Center geweest, het complex van NASA, van waar ze vele space shuttles de ruimte in schieten. Op 1 november wordt de “Discovery” gelanceerd… en die stond nu al klaar, ter voorbereiding op de lancering. Heel gaaf om te zien en ook wel leuk om wat “echte” dingen te zien, tussen alle Disney sprookjes door.

Tampa Bay ligt op ruim een uur rijden van Orlando en in Tampa Bay spelen de “Rays”… een honkbal team wat net zoals de San Francisco Giants in de playoffs speelde, in een best-of-5 series tegen de Texas Rangers. Zoals jullie wellicht weten, “verzamelen” Michelle en ik alle honkbal stadions in Amerika (op onze vakantie in 2008 zijn we naar 6 verschillende stadions geweest). Dus vanzelfsprekend moesten we achter kaarten aan voor “game 5″ tussen de Rays en de Rangers. Vreemd genoeg was ik de enige in een Giants shirt…

En nu we het toch over honkbal hebben… DE GIANTS HEBBEN DE WORLD SERIES GEHAALD!!! Ik zal nog even kort uitleggen hoe het werkt: de Major League is verdeeld over 6 divisies: 3 in de American League (oost, west, central division), en 3 divisies in de National League (oost, west, central).

De Giants spelen in de National League – West. Om de playoffs te halen, moet je eerst je divisie winnen (of de beste nummer 2 worden van de American of National League). De Giants wonnen dit jaar op de laatste speeldag hun divisie, door van de San Diego Padres te winnen. De Padres hadden het overgrote deel van het seizoen bovenaan gestaan, dus het was op zich al een verrassing dat de Giants in de slotfase van het seizoen toch nog kampioen werden.

De Giants moesten in de eerste ronde van de playoffs aantreden tegen de Atlanta Braves, in een best-of-5 serie. Volgens de “experts” op ESPN, zou Atlanta die serie vrij eenvoudig met 3 wedstrijden tegen 0 winnen. Helaas voor deze experts… Atlanta won slechts 1 wedstrijd van de Giants… de Giants wonnen de series met 3-1!

Nu moesten de Giants in de tweede ronde tegen de Philadelphia Phillies, in een best-of-7 series. Wederom gaven de analisten de Giants weinig kans… de Phillies zouden misschien een wedstrijd verliezen, maar een 4-1 series winst voor de Phillies zou het wel worden, volgens de experts…
Iedere wedstrijd was ZO spannend… in honkbal is het vrij normaal dat een wedstrijd in 5-0 of meer eindigt, maar voor de Giants eindigde iedere wedstrijd met een minimaal verschil… zenuwslopend / niet goed voor je hart zeg maar…
In ieder geval, het mag duidelijk zijn denk ik… de experts zaten er weer naast: de Giants versloegen de Phillies in 4 wedstrijden tegen 2… en zijn nu kampioen van de National League!!

Ondertussen versloegen de Texas Rangers eerst de Tampa Bay Rays in hun 1e ronde… en daarna wonnen ze van de New York Yankees in de 2e ronde… en dus zijn de Texas Rangers kampioen van de American League.

Aanstaande woensdag verwelkomen de Giants de Rangers in AT&T Park, voor wedstrijd 1 uit een best-of-7 WORLD SERIES! Het is voor de 4e keer sinds 1958 (het jaar dat de Giants van New York naar San Francisco verhuisden) dat de Giants in de World Series staan… na te hebben verloren in 1962, 1989 en 2002 (weet je nog? ), wordt 2010 wellicht het eerste jaar dat de San Francisco Giants de World Series gaan winnen… al moet ik zeggen dat Texas een heel goed team heeft… maar je weet nooit hoe het loopt… het wordt ongetwijfeld WEER nagels bijten…

Dus, heerlijke vakantie gehad… en hopelijk een mooie World Series in het vooruitzicht!
Tot slot, de vakantiefoto’s!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157625254166136/show/

Laten we bij het begin beginnen dan maar: we hadden net een week ervoor Menno en Leon uitgezwaaid, toen we de volgende Nederlanders alweer mochten verwelkomen! Ron en Linda hadden een georganiseerde reis, inclusief hotels, dus bleven niet logeren, maar uiteraard heb ik ze even door de stad rondgeleid. Erg leuk, Ron was al eerder geweest, maar Linda nog niet en dan is het extra leuk om de reactie te zien bij de Golden Gate bridge en om langs een stijle heuvel naar beneden te rijden met de auto! Verder nog twee avondjes met ze wezen eten… kort, krachtig, en erg gezellig!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624505694528/show/

De dinsdag erna kwamen m’n vader en moeder langs voor twee weken! De eerste week moest ik nog werken, net als Michelle, al was het voor Michelle nog effe erger… die had twee weken van 74 uur achter elkaar… altijd leuk die laatste weken voor de deadline… vooral de laatste 2 dagen sloegen nergens op, van 9 uur ‘s ochtends tot 3 uur ‘s nachts! Aan de andere kant kwam het wel mooi uit dat ze zaterdag ochtend pas om half 4 thuis kwam, want om half 5 begon hier Nederland-Japan en dus hoefde Michelle er niet vroeg uit zeg maar!
In ieder geval, m’n vader en moeder weten de weg hier inmiddels wel, dus die zijn de eerste paar dagen alleen op pad geweest en hebben o.a. de California Academy of Sciences bezocht en de boot naar Sausalito genomen.
Dat weekend was het vaderdag en dat hebben onze vaders voor een keertje samen gevierd, in Fairfield. Heerlijk weer, dus de barbecue aan en mooi in de achtertuin in het zonnetje met veel te veel eten… prima hoor.
Maandag moest ik nog een laatste daggie te werk en dinsdags hebben we fietsen gehuurd en zijn we de Golden Gate bridge over gefietst! Had ik zelf ook nog nooit gedaan en aangezien ik niet zo gek vaak meer fiets, viel dat nog effe vies tegen! Maar aan de andere kant, ook wel weer een voldaan gevoel hoor toen we aan de overkant in Sausalito het bootje terug konden nemen…
Woensdags hebben we een auto gehuurd en zijn we richting Kings Canyon en het Sequoia National Park gereden. Was erg indrukwekkend, alleen een beetje jammer dat het park ZO groot is dat we zowat moesten haasten om nog op tijd het park op tijd uit te komen en dus eigenlijk weinig tijd hadden om rond te wandelen. Maar goed, een grote boom blijft een grote boom… en daar hebben we er genoeg van gezien!
‘s Avonds hebben we een motelletje opgezocht in Bakersfield en de volgende ochtend zijn we naar Lancaster gereden om daar in een sportsbar het Nederlands elftal tegen Kameroen te zien spelen. Eenvoudige overwinning… en daarna nog een paar uurtjes verder gereden, richting Las Vegas!
Las Vegas is leuk, Las Vegas blijft leuk. Het was voor ons alweer de 3e keer binnen een jaar dat we er waren en dat is eigenlijk wel een beetje TE veel, maar goed was evengoed erg leuk hoor! Arlene en Ralph (schoonzus en zwager) waren er ook en het was heerlijk effe vakantie! ‘s Ochtends voetbal op tv (USA-Ghana, Nederland-Slowakije) en ‘s middags een beetje rondgelopen door de verschillende hotels en winkels… en uiteraard hier een daar een beetje gokken… zonder noemenswaardige resultaten.
Zaterdagavond waren we naar de Beatles LOVE show in de Mirage en dat was onwijs gaaf! Vorig jaar in september zaten Michelle en ik daar ook al met Jos en Natalie, alleen toen was het al uitverkocht (Jos en Natalie hadden al kaarten)… toen we in april weer in Las Vegas waren, speelden ze die show net die week niet… dus nu konden we eindelijk ‘s kijken en dat viel geen moment tegen… heel cool!!
Maandags vlogen we rond de middag weer terug naar San Francisco… en zijn we ‘s avonds nog even naar een wedstrijdje Giants-Dodgers geweest… wat ook wel weer de moeite waard was… bijna 10 jaar geleden liepen we daar voor het eerst trouwens…
Dinsdag was het toen alweer tijd om afscheid te nemen. We zijn eerst nog even langs de SPCA gereden (de dierenopvang waar Michelle soms als vrijwilliger werkt) en daarna door naar het vliegveld.

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624415110750/show/

Een kort afscheid, zou blijken. Want vrijdags speelde Oranje tegen Brazilië… hetgeen een prachtige overwinning voor het Nederlands elftal werd! Jos stuurde me al emailtje met de vraag of ik volgende week mee op een woonboot kwam dansen… en dat leek me op zich wel een goed idee, maar toen ik ging kijken wat een retourtje zou kosten, was het misschien toch niet echt een geweldig idee… bijna $2000,- voor een retourtje Amsterdam en dat is het dubbele van wat het normaal kost! Dus het idee verder uit m’n hoofd gezet, maar toen vertelde Michelle me dat ze zondags moest helpen bij een bruiloftsfeestje van een vriendin en dat ze er niet zou zijn bij een eventuele finale van Nederland.
Ja dat is lekker… zit je hier met allemaal gasten die niks van voetbal weten… Michelle is er niet… ik MOET gewoon naar Nederland!!! En toen kwam het briljante idee bij me op om te kijken hoeveel airmiles een retourtje zou kosten! Ik had genoeg airmiles voor 1 retourtje, perfect! Zaterdag dus meteen maar geboekt, want het bijkomende voordeel was dat ik de vlucht eventueel nog kon annuleren, mocht Uruguay dinsdags winnen, en dan kreeg ik al m’n airmiles gewoon terug.

Uruguay won dinsdags niet… de hele WK sfeer was hier sinds de uitschakeling van Amerika allang verdwenen… dus ik was maar wat blij om zaterdag het vliegtuig in te stappen in m’n oranje shirt wat twee weken ervoor nog in Caesar’s Palace had gekocht!

Voor jullie Nederlanders is het je denk ik moeilijk voor te stellen, maar het was ZO geweldig om zondagochtend het vliegtuig uit te stappen, door Schiphol te lopen, en ALLES ademde gewoon “oranje”! Ik had maar 2 uurtjes geslapen, maar dat maakte toen echt effe niks meer uit… laat die wedstrijd maar beginnen!!
Nou ja, helaas liep het allemaal niet af zoals we gehoopt hadden, maar om eerlijk te zijn… ik vond het evengoed geweldig dat ik die vlucht geboekt had! Gewoon het hele sfeertje er omheen, de spanning die men hier in Amerika niet snapt… het was super! Tuurlijk was het nog vele malen mooier geweest als “we” wel hadden gewonnen, maar ja… het is niet anders. Komt volgende keer wel dan

Maandag en dinsdag nog effe lekker relaxed “thuis” op de Prinsengracht… dinsdag wezen lunchen met Jos, Leontine en Bram, was erg leuk… ‘s avonds gebarbecued… en toen gisterochtend alweer naar Schiphol! In totaal was ik nog geen 72 uur in Nederland… heb dus ook lang niet iedereen gezien, maar zo blijft het he… jullie komen maar hier hoor!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624512467670/show/

Nou en tot zover een “kort” verslag van de afgelopen anderhalve maand… ik denk zomaar dat de komende anderhalve maand een stuk saaier wordt…

Groeten uit San Francisco!

Heerlijk dus om maandags meteen weer aan het werk te mogen… nou ja, gelukkig kon ik een lekker dom klussie voor mezelf vinden: we hebben een bestand met 20.000 regels tekst, voor de vertaling van Tagged van Engels naar Nederlands. Dit is door een vertaalbureau voor ons vertaald, maar ik weet niet precies welke Belg ze daar voor hebben aangesteld, het resultaat was redelijk dramatisch. Dat wil zeggen, iedereen snapt wel wat er staat, maar echt lekker klinkt het allemaal niet. Dus ben ik maandags lekker met m’n duffe kop die 20.000 regels doorgelopen en heb ik zo mogelijk het een en ander her-vertaald… Na de rest van de week te hebben getest, ging vrijdags de “release” eruit: Tagged is vanaf heden in het Nederlands verkrijgbaar! Moet zeggen dat ik dat toch wel cool vind… nadat we eerder deze maand al Spaans en Frans hadden geintroduceerd, was Nederlands als 3e aan de beurt… das best cool toch? Anyway, ik vind het best cool… dus probeer het eens uit zou ik zeggen: www.tagged.com/mark — en als je hele rare vertalingen tegenkomt, laat het me gerust weten… vertaal ik het meteen effe voor je!

If It Ain’t Dutch, It Ain’t Much!

Jos en Natalie waren de enigen die wisten dat we zouden komen en samen hadden we afgesproken dat zij met z’n vieren zouden gaan brunchen in Alkmaar. Ondertussen namen Michelle en ik de trein vanuit Amsterdam naar Alkmaar en rond de klok van half 12 kwamen we aan bij restaurant “Abby’s”. Het idee was om hetzelfde sms-ie te sturen als wat we een paar maanden geleden naar Jos hadden gestuurd (“Moet je achter je kijken!”), maar als ze dan NIET met hun rug naar de deur zitten, dan is die tekst een beetje onzinnig natuurlijk… Kortom, we stappen maar gewoon naar binnen… en na een luide hoest mijnerzijds, keken ze (eindelijk!) op uit hun menukaart…
Uiteraard compleet verrast en in shock… want de afgelopen dagen had ik nog e-mails verstuurd waarin ik schreef wat we dit weekend in San Francisco zouden gaan doen (ik zat toen al in Amsterdam dus)… en we hadden een kaart gestuurd met felicitaties en “Jammer dat we er niet bij kunnen zijn“… oftewel ze hadden GEEN IDEE wat er nu gebeurde en dat we nu ineens voor ze stonden… Het was helemaal super!

Nou ja en toen ze een beetje van de schrik waren bekomen, hebben we uiteindelijk nog heerlijk gebruncht daar bij “Abby’s”… en nu zitten we dus gezellig de rest van de week in Langedijk! Omdat niemand wist dat we zouden komen, hebben we dus ook weinig plannen gemaakt verder… zondagochtend vliegen we weer terug naar San Francisco… jullie weten me wel te vinden neem ik aan.

Fast forward naar afgelopen woensdag. Overdag moest ik nog gewoon te werk, maar een kort daggie: om 16:00 uur verliet ik Tagged, om 18:15 uur stapten we in het vliegtuig en om 20:30 uur waren we ingecheckt in het Luxor hotel in Las Vegas, hetzelfde hotel waar Jos en Natalie ook zaten!
Tja en toen werd het lastig… want hoe gaan we ze nu verrassen. Ik besloot om Jos maar gewoon te bellen, met een lulverhaal over de Giants ofzo. Helaas nam hij niet op!
Vijf minuten later een smsie van Jos: “Ik zit in een te chique restaurant, dus kan ff niet opnemen, wassup?“. Ah, mooi zo… smsie terug: “Oh sorry, welk restaurant zit je? “.
Nietsvermoedend stuurde Jos terug dat hij in restaurant Carnevino zat, en hij wilde ook weten wat de stand was tussen de Giants en de Rockies.
Snel op m’n iPhone opgezocht waar restaurant Carnevino zat en ondertussen naar beneden om meteen een taxi te pakken richting Palazzo, zo’n anderhalve km vanaf het Luxor. Vanuit de taxi maar effe een smsie terug naar Jos om er zeker van te zijn dat hij niet net weg zou zijn als wij bij Carnevino aankwamen: “4-0 achter Laat effe weten wanneer je klaar bent met eten, dan bel ik effe“.
Zo’n 20 minuten later kwamen we aan bij Palazzo. Na even zoeken vonden we daar restaurant Carnevino, een restaurant wat in tweeën is gesplitst: aan de linkerkant het restaurant gedeelte, en aan de rechterkant de bar, en in het midden een doorgang richting het casino. Omdat het binnen is, had het restaurant geen ramen en we zagen Jos en Natalie daar zitten, met 2 vrienden die ze op hun Grand Canyon trip hadden ontmoet. Gelukkig zaten ze precies goed, met hun rug richting het casino, waar wij stonden.
Met enige (ok, behoorlijk wat) spanning liepen we langs ze, en gingen we rechts, naar het bar-gedeelte. Omdat ze nog zaten te eten, en vooral omdat ze met 2 anderen zaten, besloten Michelle en ik maar wat aan de bar te bestellen. Goeiemorgen… chique restaurant, dure biertjes!
Zie hier ons uitzicht vanaf de bar, met rechts aan de overkant de rug van Jos en links van hem Natalie.

Na een halfuurtje vond ik het mooi geweest, ze zaten hier al zeker anderhalf uur, voor Amerikaanse begrippen erg lang om in een restaurant te zitten. En dus stuurde ik het volgende smsie naar Jos:
“Moet je achter je kijken!”
Zo’n 5 seconden later zie ik Jos zijn telefoon pakken… hij leest het bericht… snapt het uiteraard niet… laat het bericht aan Natalie lezen… en besluit dan toch maar te doen wat er staat en zich om te draaien. Uiteraard waren ze compleet verbaasd toen ze mij en Michelle daar zagen zwaaien. Echt ontzettend lachen!!!

Samen zijn we de anderhalve kilometer over de Strip terug gelopen richting het Luxor, langs de vuurspuwende vulkaan bij The Mirage en de fonteinen bij het Bellagio.
Nou ja en verder is Las Vegas een simpel verhaal natuurlijk… zwembad, gokken, shoppen, shows… enige kleine minpuntje was dat Jos en Natalie voor donderdagavond al kaartjes hadden voor een voorstelling van “Cirque du Soleil: Beatles LOVE”… en wij konden hier geen kaartjes meer voor krijgen. Maar goed, we hebben samen in de Beatles Lounge in The Mirage wat gedronken en vervolgens zijn Jos en Natalie naar die show gegaan en hebben Michelle en ik het Buffet van The Mirage bezocht… ieder nadeel heb z’n voordeel zullen we maar zeggen.
Na afloop zijn we naar het casino in Excalibur geweest… waar het helaas niet al te geweldig ging met Black Jack, maar gelukkig bracht de roulette tafel uiteindelijk nog wat blije gezichten… .

Vrijdagochtend alweer vroeg wakker, want voor de 2e keer in anderhalve week was het tijd om afscheid te nemen. Dit keer toch echt voor langere tijd, al moet ik bekennen dat er wederom een kleine dagdroom kwam boven drijven, om maandagochtend een smsie te sturen “Moet je achter je kijken!“, en dan gewoon in de tent op Zuid-Scharwouder kermis te staan… maar goed, het houdt een keer op natuurlijk… maandag zit ik gewoon weer op m’n werk… maar ik wens iedereen evengoed een hele gezellige kermis toe, veel plezier allemaal!

Hier nog een paar foto’s van de afgelopen 2 dagen:

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157622415014600/show/

Donderdag zijn J+N naar de Academy of Sciences geweest. Dit is een soort van museum / aquarium / planetarium, midden in Golden Gate Park. Helaas was ik nogal druk op m’n werk, dus ik heb ze daar afgezet en ben vervolgens naar m’n werk gereden… en om een uur of 3 heb ik ze weer opgepikt… precies op tijd om de Giants om 4 uur op tv mee te pikken!
‘s Avonds het volgende PS3 spel geintroduceerd: Rock Band. Jos is absoluut een natuurtalent op het drumstel!

Vrijdag heb ik een vrije dag genomen en zijn we naar Redwood City gereden, waar Michelle ons een rondleiding gaf van het Dreamworks complex. Ik was hier al eerder geweest, maar het blijft toch cool om te zien hoe ze daar gewoon een bioscoopzaal in het pand hebben en hoe alles is ingericht met Shrek en Kung Fu Panda accessoires. Vervolgens hebben we met Michelle samen geluncht, uiteraard op kosten van Dreamworks.
Na de lunch zijn we naar de batting cages gereden, alwaar je met een honkbal knuppel lekker mag rossen op ballen die door een werp machine op je afgevuurd worden. Onze gasten waren hier zeer over te spreken.
Met het zweet op ons voorhoofd (het was lekker warm) zijn we vervolgens naar Milpitas gereden. Hier heb je de Great Mall: een winkelcentrum van een mijl in omtrek… waar Jos flink heeft uitgepakt… tassen vol sleepte hij er weg!
‘s Avonds hebben we de PS3 “traditie” in stand gehouden, onder het genot van warme brownies.

Zaterdag zijn we naar Mount Tamalpais gereden, de hoogste berg (heuvel?) in de Bay Area, met een ontzettend mooi uitzicht (al lag de Golden Gate bridge helaas in de wolken).
Na een rondje met Timo te hebben gelopen op de top van “Mount Tam”, zijn we weer in de auto gestapt, volgende bestemming: Fairfield. Michelle’s ouders waren ontzettend blij om Jos en Natalie weer te zien en onder het genot van een biertje en loempia’s hebben we lekker buiten in de tuin gezeten. ‘s Avonds kwamen Arlene en Ralph ook en met z’n 8en zijn we naar Texas Road House geweest: een restaurant in “Texas style”, met steaks zo groot als je zelf wilt… was erg gezellig en volgens Jos “het lekkerste eten in jaren!”
Na het diner zijn we weer terug naar San Francisco gereden, wat i.v.m. de gesloten Bay Bridge, 2 keer langer dan normaal duurde…

Zondag overdag hebben we lekker rustig aan gedaan. Michelle en ik moesten ‘s avonds naar een bruiloft in Sausalito, dus rond een uur 3 zijn we die kant op gegaan. Omdat we behoorlijk op tijd waren, zijn we eerst nog even onderaan de Golden Gate bridge gestopt voor wat fotootjes.
In Sausalito hebben J+N NOG meer kleren gekocht (gaat het? ) en zijn Michelle en ik naar een klein kerkje gelopen, alwaar de huwelijks-ceremonie plaats zou vinden. Deze ceremonie werd nog behoorlijk dramatisch, want de bruid was blijkbaar niet erg lekker… en viel tijdens de ceremonie bijna flauw! ‘s Avonds tijdens het diner zou dit nogmaals gebeuren… dus al met al niet echt “de mooiste dag van je leven” voor haar… erg sneu. Maar buiten dat was de bruiloft wel gezellig en op een top locatie in een restaurant aan het water. We hadden van tevoren al reserveringen gemaakt voor Jos en Natalie, dus die zaten in hetzelfde restaurant (uiteraard in een andere zaal) te eten… tijdens zonsondergang met uitzicht over de bay, alcatraz en de skyline van San Francisco… kan slechter dacht ik.

Maandag alweer de 5e en laatste dag van hun bezoek. Ik had voor Jos en mij kaartjes voor de Giants geregeld… op rij 3, vlak naast de dugout, oftewel ultiem goeie plaatsen! De Giants wonnen de wedstrijd dik en het was dus goed toeven in AT&T Park. Natalie en Michelle waren ondertussen aan het shoppen in downtown San Francisco en eindelijk kon Natalie ook wat vinden, want tot nu toe was het vooral Jos die aan het shoppen was geslagen!
Na de wedstrijd kwamen Michelle en Natalie ons ophalen, hebben we thuis de koffers opgepikt en hebben we Jos en Natalie bij het vliegveld afgezet, voor een enkele reis Las Vegas.
Op dit moment zitten ze als het goed is in een rubberbootje ergens middenin de Grand Canyon… ik zit weer op m’n werk… en everything is back to normal…
Maar het mag hopelijk uit dit verslag duidelijk zijn: het waren een vijf ontzettend leuke dagen zo met m’n broertje!

Tot slot, de foto’s:

• de foto’s van m’n verjaardag
• de foto’s van de Keukenhof
• de overige foto’s van een weekje in Nederland
• de foto’s van een weekend Milaan
• de foto’s van Florence
• de foto’s van Pisa
• de foto’s van Rome

Vrijdag hadden we wederom een rondleiding: de Angels & Demons tour, naar het gelijknamige boek van Dan Brown (in Nederland “Het Bernini Mysterie” getiteld). Mocht je dit boek nog niet gelezen, het is een aanrader… het speelt zich af in Rome en de rondleiding neemt je langs alle plekken die in het boek voorkomen. Was erg leuk, want behalve dat je het boek zeg maar live “herbeleeft”, kom je ook langs historische gebouwen zoals het Pantheon en Castello St. Angelo. Bovendien maakte de tourguide het erg leuk, door het verhaal levendig na te vertellen.

Zaterdag, je raadt het al: een rondleiding! Inmiddels was de schoonfamilie ook in Rome aangekomen. We hadden ze verteld hoe goed de rondleidingen van de afgelopen 2 dagen waren geweest, dus zij gingen ook mee vandaag: een rondleiding door “Ancient Rome”. Wat een teleurstelling! De tourguide sprak gebrekkig Engels, vertelde nauwelijks verhalen/feiten en de wandeling kilometers door de stad zelf heen… pas in het laatste gedeelte door “Ancient Rome” zelf. Nou ja goed, dat laatste uur was dan wel weer ontzettend mooi, met de eeuwenoude ruines en uiteraard het Colosseum! ‘s Avonds nog even langs de Spaanse Trappen geweest.

Zondag, onze laatste dag, begon zoals dat hoort op zondag: in de kerk. Ik mag dan niet zo van de kerk zijn, het was toch best indrukwekkend om zo op zondagochtend in de Sint Pieter in Vaticaanstad te zitten. Weer een ervaring rijker werd het tijd om de koffer te pakken, uit te checken en na nog een laatste pasta voor de lunch, op naar het vliegveld.

Zoals ik aan het begin van mijn verhaaltje al zei: het was een TOP vakantie. Lekker “thuis” geweest bij familie en vrienden… maar ook evengoed echte vakantie gevierd in London, Milaan, Florence en Rome. Het was vermoeiend… en vooral na een lange vlucht vandaag, zal het morgen absoluut niet meevallen op m’n werk… maar het was het waard en nou ja, een zonvakantie kan altijd nog he. Hoewel, nu ik dan de respectabele leeftijd van 30 heb bereikt, is het misschien toch een idee om eens over zo’n “relax-vakantie” na te gaan denken… je wordt toch een daggie ouder he.

Tot zover vanuit het vliegtuig. Vanavond als we thuiskomen zal ik dit effe naar m’n blog “copy/pasten”… en dan volgen in de loop van de week de foto’s… we hebben er een stuk of 1750, dus het kan effe duren voordat we hier een goeie selectie uit gemaakt hebben.

Vanuit San Francisco, de groeten!

Dinsdag hebben we het Uffizi bezocht, met enkele ontzettend mooie schilderijen en standbeelden. Persoonlijk vond ik het in bepaalde zalen vrij eentonig worden qua thematiek, een beetje teveel van hetzelfde… maar toch wel de moeite van het bezoek waard hoor!
Na een kopje cappuchino op het dakterras van de Uffizi, zijn we naar het Duomo Museum geweest (vond het niet echt een aanrader) en vervolgens zijn Michelle en ik met z’n tweeen naar de Accedemia gelopen, alwaar de echte versie van David zich bevindt. Kleine tip indien je dit wilt bezoeken: regel van tevoren kaartjes! Je kunt ze zelfs een paar straten verderop kopen, maar heb je geen reservering, dan sta je rustig een uur in de rij, ook al staan er slechts 100 mensen in de rij. Dat laatste overkwam ons uiteraard… maar goed, het was lekker weer dus zo erg vonden we het ook weer niet (maar een lichte frustatie is er evengoed wel hoor, als je de rij met reserveringen steeds maar door ziet lopen). Het beeld van David was erg indrukwekkend!
Inmiddels was het hoog tijd voor een kleine siesta, waarna we de rest van de familie weer hebben opgezocht en richting Palazzo Pitti zijn gelopen. Deze was echter net gesloten (het was op zich ook al 18:00 uur). Dus weer terug de stad in gelopen, alwaar we heerlijk hebben gegeten op het Piazza della Republica.

De woensdag werd wederom een drukke dag. Om 9:00 zaten we in de trein naar Pisa, wat een uurtje rijden is. In Pisa hebben we uiteraard alle voor de hand liggende foto’s gemaakt… en ben ik in m’n eentje de Toren opgeklommen. De rest durfde niet… hetgeen ik vooraf een beetje laf vond, maar achteraf best een goeie beslissing. Niet dat ik bang was of iets dergelijks, maar het is nou niet wat je noemt een comfortable wandeling de trap op naar boven. Zoals je wellicht weet, is de Toren vrij scheef… en wanneer je in rondjes de trap omhoog loopt, betekent dat dus dat je balans van links naar rechts beweegt… bijna alsof je dronken bent! Daarnaast heb je geen trapleuningen en zijn de treden allemaal “ingedeukt” van alle duizenden voeten die er al overheen hebben gelopen. Bovendien is de trip naar de laatste “laag” van de toren gewoon krap te noemen waar ik zelf nauwelijks recht doorheen kon… nou ja en als je weet hoe mijn zwager eruit ziet…
Maar goed, eenmaal boven aangekomen was het wel ontzettend gaaf! Uitzicht tot ver buiten Pisa, je kijkt neer op de kathedraal van Pisa… en dat allemaal terwijl je je bovenop een ontzettend scheve toren bevindt. Cool!!
Verder hebben we de kathedraal ook nog even van binnen bekeken, hebben we een beetje geshopt langs de marktkraampjes die allemaal hetzelfde verkopen… en toen weer terug de trein in, voor de laatste “sights” in Florence!

Terug in Florence zijn Michelle en ik nog even bij de Duomo naar binnengelopen… die er van buitenaf 10 keer indrukwekkender uit ziet dan van binnen, afgezien van de plafondschildering in de koepel, die WEL heel indrukwekkend is!
Tenslotte zijn we door gelopen richting Santa Croche, waar je o.a. de tombes van Michelangelo en Gallileo kunt vinden. Een erg mooie kerk, die volgens mij niet heel bekend is, maar wel de moeite van het bezoeken waard.

‘s Avonds weer even met de schoonfamilie wezen eten en daarna een emotioneel afscheid, want we zien ze nu pas vrijdag weer, in Rome.

Vandaag, donderdag, dus naar Rome, waar ik behalve het vliegveld nog weinig van gezien heb… dus erg veel zin in! We blijven tot zondag… dus het zal wel weer erg druk worden de komende dagen… inderdaad, we zijn na deze vakantie absoluut aan vakantie toe!

Ik spreek jullie zondag!

P.S. Om de een of andere manier wilde het niet lukken om vanuit het hotel foto’s te uploaden naar ons Flickr album. Hopelijk gaat dat beter vanuit het hotel in Rome… Excuus voor het oponthoud.

De volgende ochtend weer terug naar waar we gisteren waren gestopt, want toevallig was dit ook de plaats waar onze rondleiding door Milaan zou beginnen. Eerlijk gezegd had ik niet echt veel verwacht van deze tour, maar het was de enige manier om aan kaartjes te komen voor Leonardo Da Vinci’s “Laatste Avondmaal”, dus vandaar dat we het geboekt hadden. Het bleek een erg leuke rondleiding langs Castello Sforzesco, Museo Teatro alla Scala, en de Santa Maria della Grazie, met het “Laatste Avondmaal” schilderij. Ik had van tevoren gelezen dat het schilderij in erg slechte staat zou verkeren, maar dat viel alles mee vond ik. Echt blij dat ik het gezien heb… en grappig hoe onze tourguide maar bleef vertellen dat die ene persoon aan tafel NIET Maria Magdalena was… mocht je de Da Vinci Code hebben gelezen/gezien, dan snap je dit laatste.

Na de rondleiding, die een halve dag in beslag nam, zijn we weer even terug naar het hotel gegaan, om vervolgens later in de middag de tram richting San Siro te pakken, het stadion van AC Milan. We hadden nog een beetje hoop dat we wellicht nog kaartjes konden kopen bij het stadion, maar bij aankomst stond er met grote letters “SOLD OUT” op de borden te lezen. Aan de ene kant toch wel leuk om even bij het stadion geweest te zijn en het publiek te horen zingen (zo hard heb ik het nog nooit gehoord!) vanaf het plein buiten… maar aan de andere kant ook des te zuurder dat we nu geen kaartjes hadden. Dus tja, dan maar zo snel mogelijk terug richting het centrum, terwijl we in de tram het publiek nog hoorden brullen…
Ieder nadeel heb ze voordeel… en dat kwam in dit geval in de vorm van een etentje voor Moederdag, waar we nu alle tijd voor hadden! Op een terras aan het plein van de Duomo, hebben we heerlijk gegeten, terwijl de zon onder ging en de lucht achter de Duomo van strakblauw naar donkerzwart kleurde. Mooi hoor.
Na het eten nog een gelato gekocht en toen weer terug richting het hotel.

Vanochtend lekker uitgeslapen en om 10 uur een ontbijtje “Italian style”: croissantje met een cappuchino, nou ja, 2 cappuchino’s en 2 croissantjes! Lekker relaxed dus en daarna de koffer gepakt en richting Milano Centrale station, voor de trein naar Florence. Hier hebben we afscheid genomen van m’n vader en moeder, wat altijd weer lastig blijft, maar ja… we zien elkaar snel weer hoor!

En nu zit ik dit te typen in de trein van Milaan naar Florence, waar we nog tot donderdag zullen blijven, alvorens naar Rome af te reizen voor de laatste paar dagen van de vakantie.
Hou em hier, updates volgens z.s.m.!

Groeten vanuit Toscane!

Zondag deel 2 van mijn verjaardag: mijn schoonfamilie kwam langs! Michelle’s vader en moeder, zus en zwager kwamen een paar dagen in Langedijk logeren en daarna nog een paar dagen in Amsterdam… vervolgens komen we ze komende week ook weer een paar keer in Italie tegen, onderweg van Milaan naar Florence naar Rome. ‘s Avonds zijn we met de hele groep (mijn familie EN schoonfamilie) uit wezen eten, wat een mooie afsluiting van mijn 30e verjaardag werd.

Maandag iets wat ik anders NOOIT gedaan had, maar ja we hadden nou eenmaal buitenlandse gasten en dus: de Keukenhof! Tja wat zal ik er van zeggen… ZIJ vonden het in ieder geval helemaal geweldig… maar ik denk dat als je in Nederland bent opgegroeid, dat het dan allemaal gewoner wordt en zo indrukwekkend vond ik het allemaal niet… maar goed, evengoed leuk rondgewandeld daar hoor. Via het strand van Zandvoort belandden we vervolgens in een pannekoekenschip bij Beverwijk… dat had Michelle’s vader ‘s op tv gezien en daar wilde hij graag ‘s naartoe. Prima, lekker gegeten hoor.

Helaas verliep dinsdag niet helemaal als gepland… maandags was Michelle al niet lekker en de nacht van maandag op dinsdag verliep niet veel beter… we verdenken het ontbijtje op Heathrow van de voedselvergiftiging, maar hoe dan ook: Michelle bleef ‘s ochtends in bed om een beetje aan te sterken. Ondertussen ging de rest van het hele stel naar de Broekerveiling, ongepland en daardoor misschien wel des te leuker! Van wat ik gehoord heb vonden ze het helemaal geweldig!
‘s Middags ging het iets beter met Michelle en dus toch maar naar Volendam, voor een heuse familiefoto in Volendammer kostuum! Ik geloof dat m’n schoonfamilie het hele ritueel niet echt begreep, maar ze deden sportief mee, haha.
Vervolgens hebben we ze in Amsterdam afgezet, waar zij de komende dagen in een hotel zouden verblijven, zodat wij nog wat tijd hadden om familie en vrienden te bezoeken.

Woensdag was lekker relaxed. Boodschappen gedaan (6 pakken stroopwafels etc) en bij oma op de koffie… altijd gezellig. ‘s Avonds met m’n oom en tante (Poer en Peet) wezen uit eten bij Babylon, alwaar mij een heerlijke sate geserveerd werd!

Donderdag was een stuk drukker! Eerst ‘s ochtends op de koffie geweest bij Leontine… en Bram! 6 maanden oud en Wat een mooi ventje! Echt leuk om hem eindelijk ontmoet te hebben!
Daarna met m’n vader en moeder richting Den Haag, voor een bezoekje aan Madurodam. Het is alweer de 5e keer dat Michelle in Nederland is en iedere keer weer zouden we naar Madurodam gaan… dit keer zou ze het bijna weer mislopen, want we hadden het gepland voor dinsdag… en toen was ze ziek! Maar goed, gelukkig hadden we vandaag nog tijd… we hebben er bijna de hele middag rondgelopen… weer pannekoeken gegeten (want die was Michelle maandagavond ook misgelopen)… het was een hele leuke middag!
Op de terugweg naar huis zijn we ook nog even bij Patrick en Yrsa langsgeweest… om te kijken hoe het met m’n neefies Luke en Sam is … anderhalf jaar ouder inmiddels en Luke kan gewoon al woordjes Engels! Ik was zelf ook altijd wel vrij goed met Engels, maar niet met pas 3 jaar oud! Ben benieuwd hoe dat de volgende keer is als we in Nederland zijn! Helaas is zo’n bezoek altijd veel te kort… ik heb mezelf voorgenomen om de volgende keer gewoon een hele dag met ze op te trekken.
‘s Avonds kwam Jos nog effe langs voor een paar potjes Mario Kart… hij won, maar ja wat wil je als je mij een controller geeft waarvan de batterijen bijna op zijn… m’n stuur wilde rechts en ging links… ja dan wordt het makkelijk winnen he! :p

Vrijdag alweer het laatste daggie in Nederland. ‘s Ochtends al op tijd naar Amsterdam, waar m’n schoonfamilie ‘s middags richting Zwitserland zou vertrekken. Even afscheid nemen dan, vooral van m’n vader en moeder, want wij zien ze maandag weer in Florence. Voor vertrek zouden we eerst nog even naar het Scheepvaartmuseum, echter die bleek gesloten i.v.m. renovatie. Helaas… dan maar een rondvaart door de grachten, ook leuk, zou je denken. Ongekend, wat saai! Ik vind het echt niet normaal dat je langs allerlei mooie dingen in Amsterdam kunt varen, zoals de Westerkerk en het Anne Frankhuis… maar in plaats daarvan allemmal door de Herengracht vaart waar je eigenlijk helemaal niks ziet… Lover’s: wat een slechte rondvaart, zonde van het geld! Na de rondvaart nog even tijd voor koffie met gebak in de oudste kroeg van Amsterdam… en daarna afscheid genomen bij het hotel.
‘s Middags zijn we nog even bij Menno langsgeweest voor een paar biertjes… en om te kijken hoe z’n appartementje er inmiddels uit ziet, aangezien dit de vorige keer net was opgeleverd. Hij is er druk mee bezig…
Als afsluiter hadden we nog een avondje in Noorderend, waar gevoetbald werd voor de Noorderendcup. Altijd gezellig en uiteraard lukte het niet om op tijd naar huis te gaan… maar dat geeft niet: “als het gezellig is moet je niet weggaan” heb ik wel ‘s ergens gelezen.

Tot zover het verslag van een weekje in Nederland. Het was kort, maar heel leuk… en nou ja we zien wel wanneer de volgende keer wordt… ik kan niet wachten in ieder geval!

Goeie zaak, want voor vandaag (vrijdag) hadden we een vol programma! We begonnen bij het Science Museum. Er is daar een tentoolstelling over Wallace & Gromit, een serie/film die Michelle erg leuk vindt, dus wij heen. Bleek dat de rest van het Science Museum eigenlijk ook best de moeite waard is! Echt helemaal niet zo suf als ik me er bij had voorgesteld… en gewoon best als “cool!” samen te vatten! (zie foto’s)

Na daar een paar uurtjes te hebben rondgelopen, was het tijd om ‘s effe echt op z’n Engels een koppie thee te gaan drinken. Op naar Kensington Palace, alwaar zich “The Orangery” bevindt: een chique tent met allerlei thee en koek/taart… goeie handel, die Engelsen zijn zo gek nog niet met hun “tea time”.

Even lekker uitgerust dus en klaar om met behulp van een audiotour Kensington Palace te gaan verkennen. Dit paleis bestaat al honderden jaren en dus vol met historie. Indrukwekkend om te zien, die absurd grote kamers, de luxe, de schilderijen aan de muur… maar je vraagt je wel af hoe saai het geweest moet zijn om als royalty met al die protocollen te moeten leven. Maar goed, erg leuk om geweest te zijn!

Aangezien we nog niet genoeg gelopen hadden, zijn we door de Kensington Gardens en door Hydy Park gelopen. Onderweg kom je dan langs Royal Albert Hall (met indrukwekkend gouden standbeeld van Albert) en de Princess Diana Memorial. Beide plaatsen zijn uitstekend om even te zitten en bij te komen, want we hadden inmiddels behoorlijk wat kilometers op zitten.

Aan het einde van Hyde Park zit je dan vlakbij het bekende warenhuis Harrod’s… al moet ik zeggen dat ik me inmiddels afvraag of dit alleen “beroemd” is in Nederland… want op IEDERE afdeling hoorde ik Nederlanders om me heen… ik had serieus het gevoel als of ik me in een oversizede V&D bevondt! Verder wel leuk hoor, dat Harrod’s… maar het blijft gewoon een winkel wat mij betreft… waar je veel te veel moet betalen, zogenaamd omdat het allemaal zo luxe is…

We hadden na Harrod’s nog steeds geen genoeg van Londen! We hebben de metro richting Westminster gepakt, voor een tweede kennismaking met de Big Ben en de London Eye. Hier waren we in januari van 2008 al meerdere malen geweest, maar een bezoek aan Londen is wat mij betreft niet compleet zonder de Big Ben even te bezichtigen. Aldaar ook meteen maar even een boottochtje meegepikt, want nu we het toch over “must-see’s” in Londen hebben: de Tower of London wilden we ook nog wel een keer zien (al was die inmiddels dan wel al dicht). En daarmee is er ook weinig mis met een boottochtje over de Thames natuurlijk!

Het was inmiddels 19:00 toen we bij de Tower of London uitstapten… en redelijk vermoeit gingen we toen toch maar met de Underground terug richting hotel. Even een all-you-can-eat pizza meegepikt (we hadden toch wel honger na dat ene gebakje bij de Orangery) en nu zitten we dan lekker met de benen gestrekt op de hotelkamer in Victoria, Londen. Zometeen lekker maffen… en dan morgenochtend naar het vliegveld en op naar Nederland! Zie jullie daar!!

Oh ja, natuurlijk hebben we de foto’s nog!

Vrijdagavond direct vanuit het werk richting het vliegveld, alwaar we te horen kregen dat onze Air Canada vlucht werd uitgevoerd door United Airlines. Geen probleem op zich, alleen moesten we nu ineens $15,- per koffer moet betalen, want dat zijn de regels bij United Airlines. Het is echt vrij triest gesteld hier met sommige luchtvaart maatschappijen, als ze hun geld al aan dit soort klant-onvriendelijke extraatjes moeten verdienen.

Maar goed, dan het goeie nieuws: na een vlucht van ruim 2 uur kwamen we aan in Canada en… ik kwam door de douane heen! Ja ja, dit keer had ik m’n green card WEL mee en dus geen enkel probleem: stempeltje Canada staat in m’n paspoort hoor!

Taxi geregeld en op naar het hotel. Net zoals onze vakantie in juli, had ik het hotel via www.hotwire.com geboekt en hoe ze het doen weet ik niet, maar wat een goeie deals zijn dat toch iedere keer weer! Drie nachten in een 4 sterren hotel, voor de prijs van 1 nacht! En dan de kamer… nou ja zeg maar suite! Een woonkamer, een keuken, badkamer, slaapkamer… niet normaal!

Zaterdag niet echt lekker weer… bewolkt en af en toe regen, maar dat mocht de pret niet drukken: wij Vancouver in! Ons hotel zat op Robson Street, wat een van de hoofdstraten van Vancouver is, qua shopping. Dus de hele dag een beetje door de stad geslenterd… naar de “Vancouver Lookout” geweest, voor een uitzicht over de hele stad… op zoek geweest naar het Hard Rock Cafe, i.v.m. kerstkadootjes voor het thuisfront… echter na lang zoeken kwamen we er uiteindelijk achter dat de Vancouver locatie van het HRC al 6 jaar geleden is gesloten!

Verder zijn we nog langs Canada Place geweest, een toeristenattractie die in alle boekjes werd aangeraden, maar waarvan we echt geen idee hebben wat er zo leuk aan is… een beetje vergelijkbaar met dat je in een boekje over Amsterdam de RAI gaat lopen aanraden, zoiets…

Daarna via het Gaslamp District (een oudere wijk, met veel leuke winkeltjes) richting BC (British Colombia) Place gelopen, het stadion waar volgend jaar de openingsceremonie van de Olympische Spelen zullen plaatsvinden. Wel raar trouwens: ze gaan het stadion renoveren NA de Spelen…!?
Naast BC Place, ligt GM (General Motors) Place, alwaar de Vancouver Canucks (zie mijn petje) ijshockey spelen en waar volgend jaar tijdens de Spelen ongetwijfeld een hoop mooie wedstrijden gespeeld zullen worden.

Het liep toen wel redelijk tegen het einde van de middag, dus tijd om even te relaxen in onze suite. ‘s Avonds wederom even over Robson Street gelopen, wat ondanks een beetje regen door een leuke sfeer had… ALLES heeft kerstverlichting! Wezen eten bij Fogg & Suds, wat op het oog een soort van Sportsbar leek, maar met een hele goeie keuken… ontzettend lekker gegeten!

Zondag wederom veel gelopen, dit keer noordwaarts, richting Stanley Park. Dit is een groot park, met o.a. een heel mooi aquarium. In eerste instantie zouden we niet naar het aquarium, want we zijn dit jaar al een paar keer naar andere aquaria geweest… maar goed, een tijdje door Stanley Park gelopen en dat was leuk, maar na een uurtje heb je dat ook wel gezien… dus bij gebrek aan iets anders toch maar naar het Aquarium en achteraf blij dat we het gedaan hebben. Van buiten lijkt het namelijk niet zo heel groot, maar dat is het dus wel en het is ook allemaal redelijk modern. Was leuk!

‘s Avonds wezen eten met een oude schoolvriendin van Michelle, die 10 jaar geleden van San Francisco naar Vancouver was verhuisd… en na wederom een goeie maaltijd (dit keer bij Trattoria Kitchen, een “fancy Italian” restaurant) nog even bij haar thuis een paar biertjes gedronken. Erg gezellig!

Maandagochtend zat het weekend er al weer op, maar niet voordat we nog even bij een heus Dutch Restaurant waren wezen ontbijten! De Dutch blijkt een hele keten te zijn, met 19 van dit soort Pannekoekenhuizen in west-Canada. Moet zeggen dat ik zelf betere pannekoeken maak, maar goed, het feit dat ik in een Dutch Restaurant zat was evengoed leuk!

En daarmee kwam een einde aan een leuk weekend Vancouver. Absoluut een aanrader voor als je een weekendje niks beters te doen hebt!

Tot slot: de foto’s! (rechtsonderin kun je klikken om de foto’s fullscreen te bekijken)

Geld terug was uiteraard geen optie… maar het goeie nieuws: toen ik Air Canada belde om mijn vlucht te cancelen, werd me verteld dat ik eventueel mijn vlucht ook kon WIJZIGEN, als ik voor april 2009 een nieuwe vlucht zou boeken.

Oftewel, in plaats van geld kwijt, hielden we de prijs van een enkeltje Toronto-San Francisco tegoed, zolang we maar binnen een halfjaar een nieuwe vlucht boekten. En dat heb ik zojuist gedaan: omdat het Air Canada is, MOET het een bestemming in Canada zijn (beetje vreemd, toch?) en dus maar voor Vancouver gekozen… dat is het dichtste bij San Francisco (2,5 uur vliegen) en daardoor ook goedkoper dan een vlucht naar Toronto. ZO veel goedkoper, dat we voor de prijs van een enkeltje Toronto-San Francisco, nu voor DEZELFDE prijs een retourtje Vancouver hebben geboekt!

Sinterklaas-avond gaan we even in Vancouver kijken… weekendje, maandags weer terug… en dat allemaal… voor NIKS! Iemand wel ‘s in Vancouver geweest? Heb wel een boekje besteld, maar mocht je tips hebben, laat het dan gerust even weten!

Ik was er natuurlijk goed klaar mee, want onze hotels voor in Niagara Falls en Toronto waren al geboekt… en ook onze vlucht vanuit Toronto terug naar San Francisco was al betaald.
Maar goed, wij op zoek naar een hotel in Niagara Falls, USA. Het was zaterdag en dus zaten een hoop hotels vol… ideaal. Uiteindelijk een motel gevonden… ik zal er verder niet over uitwijden, maar de volgende dag vroeg ik een taxi chauffeur of ze wel ‘s van het hotel had gehoord… en ik kreeg ik als antwoord: “Oh je bedoelt kakkerlak-hotel? Ik zou er m’n hond nog niet laten logeren!”.
Eh ja, die mening konden we wel delen ja… veel slaap hebben we niet gehad die nacht. Ik wilde daarom ook zo snel mogelijk terug naar huis… want ik als ik Canada niet in mocht, wat had het dan nog voor zin om langer te blijven. Ik had namelijk het idee dat alle coole dingen omtrent de Niagara Falls, voornamelijk ik Canada waren.
Gelukkig wilde Michelle nog niet zo snel opgeven en achteraf ben ik daar ZO blij om. De volgende dag was een van de mooiste dagen van onze vakantie! Wat ontzettend gaaf die Niagara Falls!!
Het bleek dat er aan de Amerikaanse kant van de watervallen net zo veel te doen is als aan de Canadese kant! We hebben de “Maid of the Mist” gedaan (met een boot vlakbij de watervallen) en de “Cave of the Winds”, waarbij je onder de watervallen kunt lopen. ZO GAAF!!!
BEKIJK HIER DE FOTO’S van de Niagara Falls en hier nog een filmpie:

En daarmee kwam 2 dagen eerder dan gepland een mooi einde aan onze vakantie. De volgende dag zijn we terug naar San Francisco gevlogen. En ook dat bleek achteraf niet zo erg… we hebben Toronto dan moeten skippen, maar het geld van de vliegtickets krijgen we terug (in de vorm van een tegoedbon voor die maatschappij) en 2 dagen thuis relaxen is erg lekker kan ik je zeggen!
Morgen weer te werk… maar het was absoluut een zeer geslaagde vakantie!!

Groeten, weer gewoon uit San Francisco!

Vrijdag stond compleet in het teken van de Boston Red Sox. Overdag een rondleiding door Fenway Park gedaan. Het oudste stadion in de Major League staat er inmiddels al 96 jaar… en waar ze in New York nieuwe stadions aan het bouwen zijn voor zowel de Yankees als de Mets, zijn ze in Boston van mening dat oud juist mooi is… en de tour guide vertelt ons trots over de oude krappe stoeltjes die voor $100 per wedstrijd verkocht worden! Maar wel heel mooi hoor, al die geschiedenis in dat stadion! Verder bleek overduidelijk hoe ontzettend populair de Red Sox momenteel zijn. We hebben inmiddels wat ervaring op het gebied van stadion rondleidingen, maar dit sloeg echt nergens op: waar andere clubs meestal 1 of 2 keer per dag een rondleiding doen, waar dan 10-20 personen op af komen, doen ze bij de Red Sox IEDER UUR een rondleiding, en onze groep van 200 (!!) personen moest verdeeld worden over 2 groepen! Niet normaal… en aan die populariteit wordt ook behoorlijk verdiend: een compleet warenhuis met alleen maar Red Sox merchandise! Nogmaals, we hebben inmiddels redelijk wat gezien, maar zelfs de Yankees shop is gewoon klein vergeleken met die van de Red Sox!

‘s Avonds de slagroom op de taart: naar een wedstrijd van Red Sox! Om een idee te geven van hoe gewild de kaartjes van de Red Sox zijn: als je je wilt inschrijven voor seizoenskaarten voor de Red Sox, kom je op een wachtlijst, waarbij je zo’n 30 jaar kunt wachten voordat je aan de beurt bent. 30 jaar!!!
Dus ja, we hadden via internet al maanden geleden kaartjes weten te bemachtigen… onwijs duur, maar ja, dat krijg je als het vraag-en-aanbod verhaal niet helemaal in je voordeel is.
In ieder geval, onwijs cool! Leuke sfeer, vooral vergeleken met wat we in de twee stadions in New York hadden meegemaakt (ben geen fan van de New York mentaliteit) en ach, de Red Sox verloren maar het was evengoed spannend tot de laatste bal: 7-3 stonden ze achter, maar in de 9e inning kregen ze nog wel de “bases loaded” en kon een homerun het dus gelijk maken… maar die kwam er niet, helaas.
BEKIJK HIER DE FOTO’S van de rondleiding en wedstrijd. En hier nog een filmpie van een stukje traditie bij de Red Sox: in de 8e inning wordt standaard Neil Diamond’s “Sweet Caroline” gespeeld en zingt het hele stadion mee… je moet erbij geweest zijn… maar hier evengoed 20 seconden om een idee te geven van hoe cool dat is.

Vervolgens hebben we de auto afgeleverd en zijn we per trein doorgereden naar New York City. Het leek me namelijk niet echt verstandig om zelf in New York rond te gaan rijden en na wat ik de afgelopen dagen heb gezien, denk ik dat dit een goeie beslissing is geweest!

Na bij ons hotel te hebben ingecheckt, zijn we ‘s avonds wezen uit eten bij Del Frisco’s. Een onwijs dure tent vlakbij Times Square, met voornamelijk steaks. Het was behoorlijk aan de prijs, maar we hadden een verjaardag te vieren, dus het mocht wat kosten. En bovendien was het ook gewoon ontzettend lekker!

De eerste dag in New York, zijn Michelle en ik door Central Park gelopen, terwijl m’n vader en moeder verschillende bus tours gedaan hebben. We liepen langs een honkbalveldje midden in Central Park, waar wat ouwe lullen aan het honkballen waren. Op zich niet echt interessant, maar een uur later zaten we er nog! Om de een of andere reden was het erg boeiend en er stonden wat kleine tribunes, dus wie doet je wat… gewoon effe lekker relaxed in Central Park op je zondagochtend!

Daarna zijn we het Museum Of Natural History geweest, wat vlak naast Central Park ligt. Als je “Night at the Museum” hebt gezien: dat is in dit museum.

Oh ja en dan wilden we nog een rondleiding doen door Yankee Stadium, het stadion van de NY Yankees. De vorige avond hadden we op internet gekeken: alle rondleidingen al volgeboekt! Dit is namelijk het laaste jaar in het oude Yankee Stadium: het nieuwe stadion is bijna af en daar spelen ze vanaf volgend seizoen in. Hm, toen maar effe gekeken of ze misschien thuis spelen, zodat we wellicht naar een wedstrijd konden om op die manier toch maar wat van het stadion te zien. Spelen ze tegen de Boston Red Sox!! Dit is zeg maar het Feijenoord-Ajax van de honkbalwereld… keer 10. Toch maar effe gekeken voor kaartjes en we konden gek genoeg voor $75 p.p. redelijk goeie plaatsen krijgen. Ongelooflijk! En dus wij naar Yankee Stadium, naar DE wedstrijd waar iedere honkbalfan wil zien.
Het was een aparte ervaring en het is duidelijk dat dit stadion aan vervanging toe is… ongelooflijk. Vergeleken met de andere (nieuwere) stadions die we inmiddels gezien hebben, was dit echt niet normaal zo oud. Maar goed, dat heeft ook wel weer z’n charme natuurlijk en de sfeer was geweldig! Het hele stadion zit vol en bij iedere 2-slag voor de Yankees gaat iedereen staan… als neutrale (maar toch wel voor de Red Sox eigenlijk) toeschouwer is dat een vreemde ervaring… dat je denkt: “we zitten net in de 1e inning… waar maak je je druk om??”
Maar goed, heel gaaf dus en blij dat we deze wedstrijd in het oude Yankee Stadium hebben kunnen zien… al moeten we nu uiteraard wel terug, want ik wil het nieuwe Yankee Stadium nu ook wel zien.

——–

… en dat was alles wat ik in de trein van New York naar Boston heb zitten typen vanochtend. Inmiddels zit ik op onze hotelkamer in Boston en is de inspiratie een beetje weg / ben ik moe / heb ik niet zo’n zin om nog langer achter de laptop te zitten tijdens m’n vakantie! Vandaar de volgende links, want gelukkig hebben we de foto’s nog!

• Alle 100 foto’s van 3,5 dag in New York
• Fotoalbum Central Park
• Fotoalbum Museum of Natural History
• Fotoalbum New York Yankees vs Boston Red Sox
• Fotoalbum Rockefeller Center
• Fotoalbum New York Mets vs San Francisco Giants

Komende paar dagen zitten we dus in Boston… wordt vervolgd!