Net als vorig jaar, begon ook 2011 met de maand januari. Ieder jaar is dat altijd een beetje een suffe maand (al komt daar in het 2012 overzicht waarschijnlijk wel verandering in…) en zo ook in 2011. Enige wat nog wel het vermelden waard was, was dat ik mee mocht lopen in de “Chinese Newyear’s Parade” door San Francisco — alwaar ik de World Series trofee van de Giants mocht begeleiden. Een eer, dat zul je begrijpen.

De maand februari was al niet veel spannender dan de maand ervoor, laten we snel doorbladeren naar 4 maart 2011: we adopteerden Cooper! Zucht, terug denkend aan die eerste paar weken met Cooper… het viel niet mee. Onze vorige hond, Timo, bleef altijd zonder problemen alleen thuis… maar Cooper had het (en heeft het nog steeds) niet zo op alleen zijn. De ene keer kwamen we thuis en zaten de scheuren in de gordijnen omdat hij naar buiten wilde… de volgende keer lag de vuilnis over de vloer, exclusief etensresten die Cooper al had “opgeruimd”… ja het was echt lachen met hem! Maar goed, inmiddels is ie een stuk verbeterd en weten we zelf ook hoe we met hem om moeten gaan als ie alleen thuis blijft… Cooper is een geweldig lief beest. Blij dat we hem hebben, absoluut 1 van de hoogtepunten van 2011!

Wat zou een Mark Kater Jaaroverzicht zijn zonder een stukje over de San Francisco Giants? Precies. Eind maart zijn Michelle en ik naar Scottsdale, Arizona gevlogen voor een weekendje “Spring Training”. Dat is zeg maar het voorseizoen, waar je in maart lekker in je korte broek en t-shirt relaxed naar een potje honkbal kunt zitten kijken… heel anders dan in een stadion met 40.000 man. Ik vond het eigenlijk wel te vergelijken met de Haarlemse Honkbalweek, maar dan in Arizona.
Meteen de week erna begon het “echte” seizoen en wij hadden voor het eerst seizoenskaarten! Dat was meer een experiment, om te zien hoe moeilijk of makkelijk het zou zijn om kaarten door te verkopen (83 thuiswedstrijden in 6 maanden, daar ga je echt niet allemaal zelf heen), en tegelijkertijd gaf het ons de mogelijkheid om kaartjes te krijgen voor de mooie wedstrijden, zoals Opening Day. Vooral dit seizoen was dat een speciale wedstrijd, omdat de spelers hun World Series ring overhandigd kregen en de “World Series Champions” vlag mochten hijsen. Good times!

Eind april nog wat “Dutch Pride” in San Francisco: het Nederlands consulaat had een heuse Koninginnedagviering geregeld, midden in San Francisco, op Union Square. Was erg leuk, met rauwe haring, stroopwafels en flessen Grolsch. Mogen ze vaker organiseren wat mij betreft!

In mei moest ik voor m’n werk naar een congres in Amsterdam. Vervelend natuurlijk, op kosten van de zaak zo’n familiebezoek lange vlucht naar Nederland. Maar wel kort, en zonder Michelle, want we zouden in augustus langer komen, dan voor een “echte” vakantie… eh, ja dat ging niet helemaal door, maar daarover later meer.
Dus ja, het was maar voor een paar dagen, daar schijn ik inmiddels trouwens een beetje de gewoonte van te maken, al was het wel langer dan m’n 2-daagse bezoek tijdens de WK-finale vorig jaar!
Maar in een paar dagen kun je een hoop doen… en met een beetje goeie planning kun je ook best veel mensen zien… ik val waarschijnlijk in herhaling als ik dit zeg, maar het is gewoon ontzettend leuk om weer effe met iemand bij te praten die je een lange tijd niet hebt gezien.

Goed, en toen kwamen we na een weekje Nederland weer terug in San Francisco. Het was eind mei en eh tja… Michelle was zwanger! Niet helemaal onverwacht, maar tegelijkertijd ook weer wel… want ZO snel hadden we het eigenlijk niet verwacht! Meerdere zwangerschapstesten kwamen er aan te pas… want ja, die sticks zijn “maar” 99% accuraat, dus je weet het nooit he… maar ze zeiden allemaal hetzelfde: volgend jaar januari worden jullie papa en mama!

In juni meerdere keren naar de dokter geweest… en vooral toen we de echo te zien kregen… wow, dan wordt het opeens allemaal heel echt… er groeit een baby in Michelle’s buik!

Helaas kregen we in juli met wat minder leuk nieuws te maken: Michelle’s opa overleed, na een kort ziekbed. Op respectabele leeftijd (91), dat wel, maar natuurlijk evengoed triest. Opa kreeg een militaire begrafenis, omdat hij oorlogsveteraan was, en dat was erg indrukwekkend.
Ook zijn we sinds juli huiseigenaar. Eigenlijk waren we dat al een beetje, maar in juli is het huis officieel op ons naam overgeschreven. Tot nu toe was het huis nog steeds van Michelle’s ouders, die wij “huur” betaalden, maar dat was allemaal omslachtig en nu is het een stuk eenvoudiger: nu hebben we een dikke vette hypotheek aan ons broek hangen!

We zouden eigenlijk in augustus naar Nederland komen, maar we besloten om dat maar uit te stellen. Niet dat Michelle niet zou kunnen vliegen met 4 maanden zwangerschap, maar echt ideaal is het allemaal ook niet. Dus in plaats van Zuid-Scharwoude, gingen we nu naar Mendocino. Voor een paar dagen, in een hond-vriendelijk hotel! Mendocino ligt aan de kust, op zo’n 4 uur rijden van San Francisco. Heerlijk een paar dagen met Cooper op het strand, lekker helemaal niks!

Laten we het in de maand september even over m’n werk hebben, want wat dat betreft was het best een enerverend jaar. Eind vorig jaar kreeg ik de opdracht om een mobiele versie van de Tagged website op te zetten. De eerste versie daarvan lanceerden we in april en sindsdien is het qua “traffic” eigenlijk steeds een stijgende lijn geweest. Nou moet ik daar wel bij zeggen dat dit niet (noodzakelijk) is omdat ik zo’n geweldige site op poten heb gezet, het is ook een kwestie van meer mensen die hun mobieltje gebruiken om te internetten, dus meer traffic. Maar toch, zonder een mobiele site geen groei, dus schouderklopje voor Mark… en in september een promotie tot “Engineering Manager”!

Na vele jaren van trouwe dienst werd het in oktober tijd om voorgoed vaarwel te zeggen tegen onze Toyota 4Runner. Een paar jaar geleden hadden we hem al met vervroegd pensioen gestuurd (=de oprit van Michelle’s vader), omdat we een Toyota RAV4 hadden gekocht, maar toen kreeg Michelle een baan bij DreamWorks in Redwood City… en hadden we 2 auto’s nodig: Mark mocht met die ouwe 4Runner te werk. Geen punt, mooie wagen, maar 21 jaar is wel vrij oud voor een auto natuurlijk. Dus voor hij z’n winterkuren zou beginnen te vertonen, hebben we hem wederom bij Michelle’s ouders op de oprit geparkeerd en een splinternieuwe Mazda3 gekocht. Mooi bakkie hoor en een stuk zuiniger dan die ouwe 4Runner!

Om de economie nog maar een beetje verder te stimuleren, hebben we in november ook nieuwe ramen in ons huis laten zetten. Dat was eigenlijk het laatste “grote” project wat we voor ogen hadden om het huis op te knappen… de afgelopen jaren hebben we ontzettend veel aan het huis veranderd: alles opnieuw geschilderd, nieuwe verwarming, nieuwe vloerbedekking, nieuwe ramen… het is nu echt ons huis… en oh ja, laten we de babykamer niet vergeten, ook die hebben we de afgelopen maanden behoorlijk baby-klaar gemaakt!

En over “baby-klaar” gesproken, een paar weken geleden (op 10 december) werden we door middel van een “Baby Shower” baby-klaargestoomd. Ik geloof dat het in Nederland ook steeds vaker gedaan wordt, een Baby Shower, maar hier is het vaste prik. Uiteraard hadden wij een Baby Shower met een Filipijns tintje, oftewel er kwam ruim 100 man familie op af (en gelukkig ook een aantal van onze vrienden), er was genoeg vreetwerk voor 500 man, de meesten kwamen met kado’s voor de baby, oftewel: ja, we zijn redelijk baby-klaar. Natuurlijk alleen wat betreft spullen dan, want verder maak ik me absoluut niet de verbeelding dat we er klaar voor zijn… maar ach, dat hoeft ook niet, we gaan het allemaal gewoon lekker meemaken!

Nou dat was em dan weer, mijn Jaaroverzicht. In Nederland is het inmiddels al 2012, hier duurt het nog een paar uurtjes… en in Nieuw Zeeland is het zowat alweer 2 januari!
Mensen, allemaal het allerbeste gewenst voor 2012, vol geluk, gezondheid en gezelligheid! Mocht je nog geen vakantieplannen hebben, kom gerust op kraamvisite in San Francisco!

3…2…1…HAPPY NEW YEAR!!!

Maar goed, leuk dat je met me mee leest. Laten we in de laatste week van 2010 nog even terugblikken op het jaar… want ik mag dan niet zo gek veel op m’n site geschreven hebben in 2010, toch was er behoorlijk wat te melden!

Het jaar begon helaas niet zo heel leuk… of beter: helemaal niet leuk. Begin januari begon onze hond Timo vreemd te ademen en minder te eten, alsof ie ergens last van had. Je hebt het allemaal wel op m’n site kunnen lezen, het was foute boel en hoewel we lange tijd hoop hadden dat het allemaal goed zou komen, helaas mocht het niet zo zijn voor hem. Verschillende medicijnen en zelfs operaties, het mocht allemaal niet baten en op 8 april hebben we hem in laten slapen… er zat niks anders meer op.
Tja, dat was toch wel een behoorlijke klap, voor zowel Michelle als mij zelf… en we missen hem nog steeds iedere dag, maar ja, that’s life… zeggen ze dan.

Maar laten we niet te snel gaan… want in februari hadden we namelijk al het eerste Nederlandse bezoek van het jaar: uncle Peter & auntie Poer, m’n poer- en peetouders, gingen de Olympische Spelen in Vancouver kijken (weet je wel, die van die onvergetelijke Sven Kramer wissel) en omdat ze toch “in de buurt” waren, kwamen ze eerst een paar dagen hier langs. Was erg gezellig, en kleine dingen zoals naar schaatsen op tv kijken… heerlijk Nederlands, en dat in San Francisco.

In maart eigenlijk niet zo heel veel bijzonders. We hebben woonkamer en de hal opgeknapt / geschilderd… en daarmee hadden we eindelijk het hele huis in “onze” kleuren… nou ja, op de groene vloerbedekking na dan, maar daar over later meer.
Verder natuurlijk de diverse bezoeken aan het dieren ziekenhuis… maar “gelukkig” hadden we ook nog de afleiding van het plannen van een vrijgezellen weekend, voor onze vrienden Cyrus en Bekki, die in mei gingen trouwen.

Dat weekend was in april en met 20 personen zijn we een weekend naar Las Vegas geweest. Best een hoop geregel, maar heel leuk en geen stuiver gegokt het hele weekend, omdat we het gewoon te druk hadden met allerlei andere activiteiten!

In mei het tweede Nederlandse bezoek van het jaar: Menno en Leon kwamen langs voor m’n verjaardag! En wat doe je dan? Dan ga je midget-golfen, natuurlijk!! Na een heerlijke middag “golfen” in de zon, zijn we vervolgens naar de motorverhuur in de stad gereden, alwaar 2 vette Harley Davidson’s voor de mannen klaar stonden! Hiermee zouden ze 2 dagen later hun vakantie voortzetten: een motorrit van San Francisco naar Houston, en vervolgens per auto naar Miami… ja de mannen hebben behoorlijk wat miles gemaakt!
Ter afsluiting van hun vakantie kwamen ze vanuit Miami weer terug naar San Francisco en mocht ik ze de volgende ochtend in alle vroegte nog effe naar het vliegveld brengen… precies, ruim een half jaar later kan ik daar nog steeds kwaad om worden!!
Verder kregen we in mei te maken met een heuse overstroming! Een ondergrondse hoofdleiding was gesprongen, in de straat verderop, bovenop de heuvel. Al dat water stroomde de heuvel af, bij ons de benedenverdieping binnen! De gemeente was echter goed voorbereid op dit soort “ongelukjes”, want nog voordat de dag voorbij was, had een complete schoonmaakploeg de hele vloer er al uit gesloopt en alle meubels waren naar een tijdelijk depot verhuisd. Ongekend hoe snel dat allemaal ging! Een paar maanden later zou alles (betaald door de gemeente) er weer als nieuw uit zien, inclusief nieuwe vloer en een schadevergoeding voor de (oude) meubels die ze hadden moeten weg gooien.

Menno en Leon waren nog geen week vertrokken, of Ron en Linda kwamen in juni naar San Francisco. Ze kwamen niet logeren, want ze hadden al hun hotels al via het reisbureau geboekt, maar natuurlijk kwamen ze wel even langs voor een biertje uit de Beertender.
En de week daarna stonden m’n vader en moeder alweer op de stoep! Inmiddels was het WK ook begonnen, dus dat was heerlijk vroeg eruit om 5:00 uur ‘s ochtends. Michelle zat toen net in haar laatste week van de film waar ze aan werkte… en hoewel dat normaal altijd wel betekent dat ze dan lange dagen maakt, dit keer was het wel heel extreem! Nederland-Japan begon om 5:00 uur, en Michelle kwam een uur daarvoor pas thuis… ik vond het wel een beetje lullig van d’r dat ze halverwege de wedstrijd in slaap viel…
Na eerst een week in San Francisco, zijn we de tweede week naar Las Vegas gereden. Voor de oplettende lezer: dit was voor ons inderdaad de 3e keer in 9 maanden dat we naar Las Vegas gingen. Blijft leuk hoor, al denk ik wel dat we nu effe een tijdje klaar zijn met Las Vegas.
Onderweg naar Las Vegas zijn we door Kings Canyon en Sequioa National Park gereden. Na een overnachting in Bakersfield, hebben we Nederland van Kameroen zien winnen in Lancaster, een stadje wat niet al te ver van Los Angeles vandaan ligt.
In Las Vegas zijn we naar de Beatles LOVE show geweest… en kwam het dit keer wel van gokken… helaas ben ik nog steeds niet al te behendig in het “winnen”. Maar goed, zo blij als een kind dat ze in de Nike winkel een Nederlands Elftal shirt voor me hadden… prima om Nederland-Slowakije in te kijken!
Ter afsluiting van de vakantie zijn we terug in San Francisco natuurlijk nog even naar een wedstrijd van de Giants (tegen de Dodgers) geweest.

Inmiddels werd het juli het Nederlands Elftal denderde lekker verder tijdens het WK. Hier in Amerika was de interesse in het WK redelijk weg, zodra “team USA” was uitgeschakeld, dus nadat Nederland in de kwartfinale van Brazilië had gewonnen, heb ik een retourtje Amsterdam geboekt, want het kon toch niet zo zijn dat ik de WK finale zou gaan kijken met een zooitje gasten die ik moest uitleggen wat buitenspel is. Mocht Oranje de halve finale van Uruguay verliezen, dan kon ik de vlucht altijd nog cancelen, maar gelukkig hoefde dat niet.
Helaas verliep de WK finale niet zoals gehoopt, maar voor mij was het evengoed geweldig om gewoon weer effe terug in Nederland te zijn en de oranje-gekte mee te maken.
Twee dagen later zat ik weer terug in het vliegtuig naar San Francisco… wat je noemt een bliksembezoek, maar wel onvergetelijk!

In juli en augustus hebben we ook dit jaar weer een team van de Junior Giants gecoacht. Dit was het 2e jaar dat we dat deden, 8 weken lang iedere zaterdag die kids van 6-9 jaar oud “coachen” tijdens anderhalf uur honkbal. Onwijs leuk en helemaal leuk dat “ons” team dit jaar 1 van de teams was die een zaterdag in het stadion van de “echte” Giants mocht spelen.
Verder vierden Michelle en ik in augustus ons eerste “lustrum”… alweer 5 jaar getrouwd!

Hadden we in juni Ron op bezoek, in september kwam z’n zusje Mary langs, met haar vriend Sjoerd. Onverwachts, maar hartstikke leuk! Ik heb Sjoerd vanzelfsprekend alles bijgebracht over de Giants, we hebben een wedstrijd in een sportsbar gekeken en we zijn naar het stadion geweest (helaas speelden de Giants niet thuis tijdens hun bezoek). Rond die tijd stonden de Giants nog gedeeld 1e met 2 andere teams en het zou uiteindelijk pas op de laatste (162e) competitiedag beslist worden… uiteraard met de Giants als winnaar van de National League West.

En dat betekende dat de Giants voor het eerst sinds 2003 weer naar de playoffs gingen in oktober… of zoals we dat hier noemen: “Orange October“. En wat een oktober zou het worden. We hadden kaartjes voor de 1e en 2e wedstrijd van de eerste ronde tegen de Atlanta Braves. Geweldige sfeer in het stadion, die ik me nog kon herinneren van 2002, maar die ik sindsdien niet meer gezien had… het feit dat Tim Lincecum een “complete game shutout” met 14 “strikeouts” gooide, kwam die sfeer natuurlijk alleen maar ten goede. ZO gaaf!

Noem het slechte planning, maar na die eerste 2 wedstrijden gingen we op vakantie naar Orlando, Florida, niet al te ver van Atlanta. Was wel leuk hoor, om door Disney World te lopen met m’n Giants t-shirt, tussen alle Braves petjes. Verder een heerlijk relaxte vakantie, lekker weer… Disney World is ZO groot… het is te vergelijken met een provincie, met snelwegen tussen de (4) verschillende Disney parken. Behalve Disney World zijn we ook naar Kennedy Space Center geweest, naar Universal Studios (met Harry Potter World) en we zijn naar Tampa Bay gereden, voor een wedstrijd tussen de Rays en de Texas Rangers (voor onze verzameling van honkbalstadions die we hebben bezocht, dit was nummer 10).
Afsluiter en tevens hoogtepunt van de vakantie was ons hotel in Disney’s Animal Kingdom, waar we de laatste nacht verbleven. Wel duur (vandaar maar 1 nacht), maar ongelooflijk gaaf om de giraffes en zebra’s beneden onder je balkon te zien lopen… en nog veel meer beesten die 22 uur per dag los lopen, dus je gaat ‘s avonds slapen en die dieren staan nog steeds naast je hotel te grazen… vreemd, en ontzettend leuk.

Terug van vakantie waren we net op tijd terug in San Francisco om de Giants de “best-of-7″ series te zien winnen van de Philadelphia Phillies… en daarmee waren ze kampioen van de National League… en belangrijker: ze gingen naar de World Series!! In de World Series speelden ze tegen de kampioen van de American League: de Texas Rangers. Die hadden we net anderhalve week daarvoor van Tampa Bay zien winnen!

De Giants speelden super tijdens de World Series… en op 1 november 2010 werden de San Francisco Giants voor het eerst in de geschiedenis Wereldkampioen!!! De best-of-7 series werd met 4-1 van de Rangers gewonnen en het feest barstte los in San Francisco!
Michelle en ik zaten de wedstrijd met vrienden in een kroegie te kijken en na eerst daar uit ons dak te zijn gegaan, zijn we door de stad gereden, op weg naar het stadion. Het was echt onvergetelijk… over de stijle heuvels van San Francisco, constant toeteren, de cable cars die terug “belden”, mensen die begonnen te juichen zodra wij toeterend langs reden… geweldig!
De Giants speelden hun winnende wedstrijd in Texas, maar bij het stadion aangekomen leek het wel alsof de Giants thuis hadden gespeeld, zo veel mensen!
Anderhalve dag later waren er nog veel meer mensen, tijdens de rondrit door de stad. Ook dat was onvergetelijk… maar wellicht meer een geval van “je had er bij moet wezen”.

En zo werd het zomaar weer december… en omdat we het plan hadden om het huis “af” te krijgen in 2010, moest er nog effe snel een nieuwe vloerbedekking gelegd worden. Sinds maart hadden we de muren al geschilderd en dat zag er niet uit met die groene vloer… maar nu is dat lelijke groen dan eindelijk weg en ons huis ziet er echt veel beter uit nu! Lekker hoor, geen “opknap-projecten” meer voorlopig!

En tot zover mijn jaaroverzicht. Hier is het op dit moment Christmas Eve en in een groot deel van de wereld is het nu al kerstmis. Dus laat ik afsluiten met iedereen een hele fijne kerst te wensen, met veel gezelligheid. En natuurlijk de allerbeste wensen voor 2011… met veel geluk, gezondheid en vele onvergetelijke momenten!

-Mark

Zo, het duurde even, maar hier is ie dan, voor de 5e keer in successie: Mark Kater’s Jaaroverzicht! Ik zeg het wel vaker, maar ik blijf het zeggen: wat gaat de tijd toch ontzettend snel! Ongelooflijk dat dit alweer de vijfde keer is dat ik mijn Jaaroverzicht zit te schrijven! In december 2004 begon ik met m’n “weblog”, omdat ik op dat moment op het punt stond om Michelle ten huwelijk te vragen… en na een zeer enerverend 2005 (emigreren, trouwen, werk vinden in San Francisco) dacht ik dat het wel leuk was om terugblik op dat jaar aan dat weblog toe te voegen. Maar goed, toen kwam 2006 en daarin gebeurde ook best veel… 2007, 2008… nou ja goed, het is gewoon ieder jaar wel weer de moeite waard om even terug te blikken… en vooral nu, een paar jaar later, is het leuk om weer even terug te lezen hoe het ook alweer was.

Goed, editie nummer 5 dus, de lustrum editie van Mark Kater’s Jaaroverzicht! Als ik 2009 in 1 woord moet samenvatten, dan is dat overduidelijk: Verrassing!

Januari
2009 begon eigenlijk met een minder leuke verrassing, al viel het voor ons gelukkig relatief mee. Het filmhuis waar Michelle al sinds 2006 af en aan gewerkt had, The Orphanage, hield op te bestaan. Het viel mee, omdat ze op dat moment toevallig net tijdelijk ergens anders werkte, maar het viel tegen omdat ze na er ruim 2 jaar te hebben gewerkt te hebben eindelijk een vaste aanstelling zou krijgen. De bedoeling was om per februari weer terug te keren naar The Orphanage, maar in februari bestond het hele bedrijf niet meer! Oftewel, er zat niks anders op dan op de huidige voet door te gaan, met losse contracten van steeds een paar maanden wel en geen werk. De meevaller was dat het bedrijf waar ze op dat moment tijdelijk zat, redelijk wat werk had, en tot april kon ze daar blijven werken.

Februari
Op 1 februari stond de wereld even stil. Over verrassing gesproken… noem het gerust een klein wonder: Mark Kater nam een hond in huis! Tja, hoe het ooit zover heeft kunnen komen weet ik nu nog niet, maar Michelle wist me over te halen en daar heb ik eigenlijk nog geen moment spijt van gehad. Timo is geweldig! Het is wel even wennen, een hond te moeten uitlaten, maar het is vooral erg leuk! Ik moet wel zeggen dat we in begin wel wat opstartproblemen met hem hadden… zo ontsnapte hij bijvoorbeeld al na een paar dagen op het strand uit z’n riem… zie daar Michelle en Mark als een gek achter een hond aan rennen om hem weer terug in z’n riem te krijgen… Maar goed, buiten dat soort “incidentjes” is Timo gewoon een super lieve, relaxte hond en hij is inmiddels echt “part of the family” in huize Kater!
Verder vierden we in februari Michelle’s verjaardag bij ons thuis, met een Guitar Hero / Mario Kart toernooi voor alle vrienden en vriendinnen. Het was onwijs leuk!

April
In maart gebeurde eigenlijk niet zo gek veel… het enige wat ik nog wel het vermelden waard vond was de World Baseball Classic, waarin het Nederlands team het boven verwachting goed deed en het miljoenenteam van de Dominicaanse Republiek uit het toernooi knikkerde.

April
Dit was het begin van alle verrassingen… een verrassing voor mij in dit geval. Michelle had al wel laten doorschemeren dat ze iets van plan was en ik moest vooral zondag de 19e vrij houden. Prima, konden we zaterdag tenminste gewoon naar de Giants met Aaron en Sara, zoals we dat al tijden van tevoren gepland hadden. Nou goed, jullie hebben de rest van het verhaal in april wel gelezen: het terras in het stadion van de Giants was afgehuurd en vrienden van zowel mij als Aaron (die 2 weken ervoor 30 was geworden) stonden ons daar op te wachten: SURPRISE!! Ik was 20 minuten later nog steeds in shock! Geweldig… echt iets wat ik nooit zal vergeten!

Mei
In mei mijn “echte” 30e verjaardag, in Nederland! Na een korte tussenstop in Londen van 2 dagen, landden we zaterdagmiddag op Schiphol. ‘s Avonds meteen feest en om 12 uur de mijlpaal bereikt: 30 jaren jong! Het feessie was ouderwets gezellig… man, man wat was het druk, geweldig!!
De rest van de week “lekker thuis” gebleven, al was het nog wel vrij druk met het rondleiden van m’n schoonfamilie, die zondags waren aangekomen. Erg leuk… en tegelijkertijd vreemd om ineens met m’n schoonfamilie in Langedijk rond te lopen! Het was ook apart om te zien hoe ze van sommige dingen totaal niet onder de indruk waren… en van andere dingen waar je het niet van zou verwachten, zoals een weiland met koeien, WEL onder de indruk waren!
De volgende zaterdag zijn we toen ‘s ochtends vroeg met m’n vader en moeder naar Milaan gevlogen, voor een gezellig weekendje met pizza op het Piazza del Duomo, een rondleiding met Da Vinci’s “Laatste Avondmaal” en een uitverkocht AC Milan stadion wat zelfs vanaf de buitenkant indrukwekkend was.
Na een heel leuk weekend zijn Michelle en ik toen per trein naar Florence gereden, waar we mijn schoonfamilie weer tegen zouden komen. Florence is echt ontzettend mooi en alles is op loopafstand van elkaar… ideaal! Vanuit Florence zijn we nog even op en neer naar Pisa gereden voor de verplichte fotootjes (en een klim naar de top van de toren door ondergetekende) en daarna was het op naar Rome!
Rome was ook ontzettend mooi… de Vaticaanse Musea, een “Angels & Demons” rondleiding die ons langs belangrijke plekken uit het boek bracht, maar tegelijkertijd ook langs de mooiste gebouwen en fontijnen van Rome, een rondleiding door Oud Rome en het Colosseum… erg indrukwekkend allemaal!
Vervolgens weer naar Londen gevlogen en na een overnachting vlakbij het vliegveld de volgende morgen weer terug naar San Francisco… een vakantie van “slechts” 2,5 week, maar bomvol gepropt met mooie herinneringen!

Juni
In juni weer “back to work“! Voor mij, maar vooral voor Michelle, want haar contract was enkele weken voor onze vakantie afgelopen en het bedrijf waar ze toen werkte had nu geen werk meer. Maar het viel gelukkig alles mee: nog geen week nadat we terug waren van vakantie had ze alweer een nieuw contract: bij niemand minder dan DreamWorks! Het zou in eerste instantie voor enkele maanden zijn, maar terwijl ik dit schrijf is het inmiddels half januari 2010 en ze werkt er nog steeds… en ze zal er sowieso tot mei van dit jaar werken (tenzij ze zelf besluit ergens anders te gaan werken natuurlijk… daarover wellicht meer in latere berichten op www.MarkKater.nl )

Juli
Weinig nieuws in juli eigenlijk… we waren naar een concert van No Doubt wat verrassend goed was… en verder eigenlijk geen nieuws.

Augustus
Hoewel dit eigenlijk al in juli begon, werd het in augustus pas echt leuk: de Junior Giants. Vrienden van ons, Sara en Aaron (die meestal op Timo passen als wij er niet zijn), hadden zich aangemeld als coach van een jeugdteam, de Junior Giants. Dit is een door de Giants gesponsorde organisatie voor kinderen die het wat minder breed hebben en die in de zomer 8 weken lang iedere zaterdag een potje honkbal tegen elkaar spelen. Michelle en ik waren bij de meeste wedstrijden aanwezig als “assistent coach” en 1 zaterdag konden Sara en Aaron zelf niet, waardoor wij ineens de coach waren… je moet alles ‘s geprobeerd hebben zeg maar. Achteraf (!) bleek het allemaal best leuk en vooral onze mascotte Timo was erg populair bij die kids… sommigen kwamen volgens mij meer om Timo te zien, dan om een potje te honkballen…

September
September stond in het teken van de komst van Jos en Natalie naar San Francisco. Ze waren hier “slechts” 5 dagen, maar dat was lang genoeg om een hoop leuke dingen samen te doen… Michelle heeft ze een rondleiding gegeven door het DreamWorks complex, Jos bleek een heuse shopper in zich te hebben (tassen vol sleepte hij mee terug naar Nederland!), we zijn naar Sausalito geweest, naar Mount Tamalpais, naar Fairfield (daar kun je goed eten! ) en we hebben gewoon gezellig bij ons thuis gezeten, biertje erbij en de PlayStation aan, wie doet je wat!?
En nadat Jos en Natalie op weg gingen naar de Grand Canyon voor een week raften, kwam dat woord “verrassing” weer boven drijven… we hadden ze nog maar nauwelijks afgezet op het vliegveld, of Michelle en ik zeiden al tegen elkaar: “Zou het niet mooi zijn om gewoon effe achter ze aan te vliegen en een paar dagen Las Vegas in te lassen??“.
Zo gezegd, zo gedaan, en een week nadat we afscheid van ze hadden genomen, stonden we in Las Vegas en stuurde ik Jos een smsie met de inmiddels bekende tekst “Moet je achter je kijken!“. Verrassing!!
En zo struinden we ‘s avonds gezellig met z’n vieren over The Strip… compleet onverwachts en daardoor extra leuk!

Oktober
Ik zou mijn andere Jaaroverzichten er even bij moeten pakken, maar voor mijn gevoel gebeurt er NOOIT wat in oktober! Oktober is in Amerika (voor mij) de maand van de honkbal playoffs… en tja, sinds ik mijn jaaroverzichten schrijf, zitten de Giants niet meer in de playoffs. Laten we daar dus maar een goed voornemen van maken: ik het Jaaroverzicht 2010 hopelijk een berichtje in oktober over de San Francisco Giants!
Voor de 2009 editie helaas dus verder geen nieuws…

November
Had ik al gezegd dat 2009 in het teken stond van de verrassing? Nou, op 8 november waren mijn vader en moeder 35 getrouwd… en zonder dat ze het wisten waren Michelle en ik op 4 november al naar Nederland gevlogen. Het kwam allemaal precies mooi uit: ik kon voor mijn werk naar een congres in Amsterdam, woensdag de 11e is een vrije dag in Amerika, oftewel als we een week zouden blijven scheelde dat een extra vrije dag opnemen, daarnaast hadden we genoeg airmiles bij elkaar voor een “2 voor de prijs van 1” retourtje San Francisco-Amsterdam. Kortom: niks stond ons in weg om gewoon voor de 2e keer dit jaar naar Nederland te komen!
Na eerst een donderdag en vrijdag het congres te hebben bezocht, waren Michelle en ik zaterdag “toerist in Amsterdam” met een bezoek aan het Anne Frank Huis en het Rijksmuseum… en toen was zomaar alweer zondag 8 november.
Jos en Natalie waren al maanden (als enige) op de hoogte dat wij naar Nederland zouden komen en hadden een brunch in Alkmaar geregeld. Om een lang verhaal kort te maken (zie hier de langere versie als je wilt): zondagochtend stapten Michelle en ik eetcafe “Abby’s” binnen en de gezichten van m’n vader en moeder waren om nooit te vergeten, vol ongeloof, geweldig!!!
De rest van de week bleven we in Nederland, wat vergeleken met andere keren ontzettend relaxed was, dankzij het feit dat niemand wist dat we er waren. Dat klinkt natuurlijk een beetje lullig, maar hoewel ik iedereen altijd heel graag wil zien, was het ook wel een keer lekker om geen “verplichte” bezoeken te hebben. En evengoed hebben we evengoed wel weer een hoop bekenden gezien hoor…
Behalve relaxen, zijn we die week nog wezen skien bij Snow Planet en zijn we naar het Heineken Museum in Amsterdam geweest. We sloten de week af met een ouderwets gezellig avondje bij de jukebox en de volgende avond was het bruiloftsfeessie van m’n vader en moeder EN van Wilma en Peter, die hun 6 1/4e huwelijksfeest vierden! Vanzelfsprekend was het in de sporthal… vanzelfsprekend was het gezellig… en vanzelfsprekend zaten we de volgende ochtend zoals iedere keer weer duf in de auto richting Schiphol. Tot de volgende verrassing!?

December
December betekent hier altijd maar 1 ding: shoppen! Kerst shoppen dus… want het gaat er altijd op z’n Amerikaans absurd aan toe, recessie of niet. Maar behalve shoppen ook nog wel wat leuke dingen gedaan… voor de tweede keer in m’n leven en voor het eerst sinds 2002 naar een wedstrijd van de San Francisco 49ers geweest… en voor het eerst sinds 2005 (ok, afgezien van dat ene uurtje in Snow Planet dan) weer eens geski’d! Met een vriend van me, Mariano, en zijn zoontje van 4 zijn we een daggie naar Northstar in Lake Tahoe geweest… en het ging wat roestig allemaal, maar ik kan het gelukkig nog steeds. Dat gaan we in 2010 hopelijk nog vaker doen, want op zich is het ideaal: 3,5 uur rijden is net naar Lake Tahoe, dat is net te doen in 1 dag om heen en weer te rijden en evengoed een goeie dag te kunnen skien!

Tot slot
Nou en toen waren we zomaar alweer bij het einde van het jaar, en dus van het jaaroverzicht beland. Mocht je je door deze 2210 woorden aan tekst hebben geworsteld, dan zijn je ogen absoluut toe aan een beetje rust. Zoals je weet hebben we het hele jaar behoorlijk wat foto’s gemaakt… en dat geheel van honderden (wellicht duizenden?) foto’s heb ik in 80 foto’s proberen samen te vatten in het Foto Jaaroverzicht 2009. Ga er effe lekker voor zitten!

Als ik zelf weer even naar die diavoorstelling van 80 foto’s kijk, dan is het vrij duidelijk dat 2009 wederom een mooi jaar is geweest. We hebben een hond! We zijn TWEE keer naar Nederland geweest! En nog veel meer ontzettend leuke dingen hebben we meegemaakt… ik hoop nog veel van dit soort mooie jaaroverzichten te mogen schrijven. Ik wens iedereen het allerbeste voor 2010… en wellicht tot ziens?!

Mark

Terug in Langedijk hebben we vooral zo veel mogelijk familie bezocht en heb ik voor het eerst mijn neefie Sam ontmoet. Samen hebben we een biertje gedronken. Ook heb ik de kamer van Luke gezien, die Patrick heeft omgebouwd tot kasteel, heel gaaf!
‘s Avonds nog een speciaal moment voor Michelle: voor het eerst in haar leven stond ze in de sneeuw! Aangezien Californië nou niet bepaald bekend staat om z’n sneeuw, had ze nog nooit eerder vallende sneeuw in het echt gezien!

Foto’s Nederland & Londen >

Februari 2008
Eenmaal terug in San Francisco, stond de volgende korte vakantie alweer op het programma: Voor Michelle’s verjaardag gingen we met de familie een weekend naar Las Vegas. Behalve gokken, kun je er ook veel shows zien en wij hadden Monty Python’s Spamalot uitgekozen voor de zaterdagavond. Dit is de musical versie van “Monty Python & The Holy Grail”. Erg gelachen.
Zondags was Michelle’s verjaardag en had ik een rondvlucht in een helicopter geregeld, die ons naar de Grand Canyon zou brengen voor een champagne ontbijt. Het was allemaal perfect geregeld, tot aan een limousine die ons vanaf het hotel kwam ophalen! De koning te rijk en wat is die Grand Canyon toch indrukwekkend!

Foto’s Las Vegas / Grand Canyon >

Maart 2008
In maart kwam Michelle’s nicht op bezoek: Olive, uit Toronto, Canada. Haar vader en moeder wonen hier en vandaar dat ze hier was, met haar pasgeboren dochtertje. Wij zijn ook een dag met haar op stap geweest, langs alle toeristenplekken van San Francisco. Het zou nog vaker gebeuren dit jaar, dat we met familie (en vrienden) langs de Golden Gate bridge zouden rijden.

Foto Golden Gate Bridge >

April 2008
In april werd FC Volendam kampioen van de Eerste Divisie! Spaarzaam momentje van heimwee…

Volendam fan in San Francisco >

Met de Olympische Spelen in China op komst, werd de Olympische vlam door verschillende wereldsteden rondgedragen, waaronder San Francisco. Vanwege protesten tegen de Chinese bezetting in Tibet, waren er eerder in Londen en Parijs ongeregeldheden voorgevallen tijdens de fakkeltochten aldaar. Hierdoor werd de fakkeltocht in San Francisco ineens wereldnieuws en ik werd zelfs vanuit Nederland door het Radio 1 Ochtendnieuws gebeld!
Op het laatste moment had de burgemeester van San Francisco besloten om de voorgenomen route van de vlam te wijzigen, waardoor er vele duizenden mensen langs de route stonden, die de Olympische vlam nooit hebben kunnen zien. Lullig, maar aan de andere kant was van tevoren aangekondigd dat dit kon gebeuren indien er dreiging van rellen zou zijn, dus ik vond het zelf best begrijpelijk. Maar in de rest van de wereld werd het nieuws gebracht dat de routewijziging totaal onverwachts zou zijn geweest, dus ik dat heb ik op Radio 1 even recht gezet, haha.

Foto’s Olympische vlam >

Mei 2008
In mei werd ik 29 EN Klant van de Week bij Starbucks! Vrijwel dagelijks gaan we met een paar collega’s naar Starbucks voor een bakkie koffie. Ze hebben daar een bakje staan waar je je visitekaartje in kunt doen, waaruit ze wekelijks een “Customer Of The Week” trekken. In de tweede week van mei was ik de gelukkige en kreeg ik gratis een pond Starbucks koffie!

Foto Klant van de Week >

Verder besloten we in mei om het huis een beetje te gaan opknappen. In juni kwamen m’n vader en moeder en dus leek het een goed idee om met de logeerkamer te beginnen. Het was behoorlijk wat werk, maar het knapte wel ontzettend op!

Foto’s logeerkamer >

Op de laatste dag van mei kregen we het eerste Nederlandse bezoek van het jaar: Hans en José. We hebben ze een rondleiding door San Francisco gegeven en zijn naar een wedstrijd van de Giants geweest. Dat laatste was erg koud, maar wel erg leuk… vonden wij.

Foto’s Hans & José >

Juni 2008
Juni stond vooral in het teken van de “sport”. Voor het eerst maakte ik een groot voetbaltoernooi (het EK) in z’n geheel vanuit Amerika mee en al had ik uiteraard liever in Nederland gezeten op die momenten, toch was het aan deze kant van de oceaan ook best leuk. Anders natuurlijk, maar toch, rivaliteit op het werk en tijdens de lunchpauzes naar de kroeg om daar live de wedstrijden te kijken. Nederland deed het fantastisch in de eerste 3 wedstrijden, dus vol trots liep in mijn oranje shirt door de straten van San Francisco!

Foto Nederland-Frankrijk >

De voetbal werd voor een avondje ingeruild voor Worstelen. Een jongensdroom ging in vervulling toen een vriend van me belde met de vraag of ik mee wilde naar WWE Monday Night Raw, in Oakland. Gratis en op de eerste rij… eh, tuurlijk wil ik daar heen! En geloof het of niet, het was echt gaaf, haha.

Foto’s WWE Monday Night Raw >

Vervolgens ging het weer over op voetbal en wel met een wedstrijd uit de Major League Soccer (MLS). De San Jose Earthquakes speelden tegen de Los Angeles Galaxy en daar speelt David Beckham en was Ruud Gullit op dat moment nog coach. Michelle had me kaartjes voor m’n verjaardag gegeven en aangezien het Nederlands Elftal de sterren van de hemel speelde op het EK, ging ik als trotse Nederlander naar een potje voetbal in Oakland. Het stadion zat half vol met meisjes die bij ieder balcontact van Beckham begonnen te gillen en de voetbal was kwalitatief nou niet echt geweldig, maar goed, toch leuk om een keertje naar de MLS geweest te zijn.

Foto’s SJ Earthquakes vs LA Galaxy >

Op vrijdag 20 juni kwamen m’n vader en moeder op bezoek en dat was net op tijd om de kwartfinale van Nederland tegen Rusland hier zaterdags live te kunnen kijken. Helaas verliep de wedstrijd niet zoals gehoopt en werd Nederland uitgeschakeld… maar toch, het was leuk om met z’n vieren naar de wedstrijd te kunnen kijken.
Na de voetbal zijn we zijn we meteen maar naar Sausalito gereden, om de voetbal te vergeten en de vakantie in te luiden.
Helaas moest ik na het weekend nog een paar dagen te werk en dus hebben m’n vader en moeder San Francisco met z’n tweeën verkend. Ze weten de weg hier inmiddels een beetje, dus dat ging prima.
Vrijdag zijn we vervolgens naar San Jose geweest (voornamelijk voor singles) en vrijdags had ik een verrassing gepland, namelijk: met een kayak over de Russian River in Guerneville. Ik had dit zelf al eens gedaan in mijn tijd als verhuizer en wist zodoende hoe mooi het hier was. De rivier is ontzettend kalm en omringd door hoge bomen… gewoon ontzettend mooi dus.

Foto’s Kayakken >

Na het kayakken werden we erop gewezen dat je in Guerneville ook HELE grote redwood bomen hebt en dat wist ik dan weer niet. Dus wij heen en ook dit was ontzettend mooi! Een lange wandeling door het bos gemaakt, omringd door bomen van 100 meter hoog!

Foto’s Redwoods >

Vervolgens overnacht in Santa Rosa en de volgende dag naar het Charles Schulz museum in Santa Rosa. Charles Schulz is de striptekenaar die Snoopy heeft bedacht en woonde een groot deel van zijn leven in Santa Rosa. Best interessant om te zien hoe een striptekenaar zijn leven doorbrengt.

Foto’s Charles Schulz museum >

Juli 2008
In juli begon dan ECHT de vakantie en vlogen we met z’n vieren naar Washington D.C. Hier hebben we Independence Day gevierd en ontzettend veel monumenten gezien. Ook hebben Michelle en ik een rondleiding van het nieuwe stadion van de Washington Nationals gedaan.

Foto’s Washington D.C. >
Foto’s Washington Nationals >

Verder zijn we een avondje naar Baltimore geweest, waar Michelle en ik het geboortehuis van Babe Ruth hebben gezien en naar een wedstrijd van de Baltimore Orioles zijn geweest.

Foto’s Baltimore >

Een paar dagen later zijn we naar Philadelphia gereden, voor een fotootje op Kater Street en daarna direct de trein in, op naar New York!

Foto’s Philadelphia >

New York is gewoon uniek… Times Square, Vrijheidsbeeld, Central Park… een allemachtig duur maar heerlijk diner ter gelegenheid van de verjaardag van m’n vader. Rockefeller Plaza, wedstrijd tussen de Yankees en de Red Sox, wedstrijd tussen de Mets en de Giants… New York was TOP!

Foto’s New York >

Na New York zijn m’n vader en moeder per trein naar Niagara Falls gegaan en zijn Michelle en ik noordwaarts gereden, richting Boston. Boston is totaal anders dan New York, maar ook een hele mooie stad. We hebben de zgn. “Freedom Trail” gelopen en zijn naar een rondleiding en een wedstrijd in Fenway Park geweest, tussen de Red Sox en de Orioles.

Foto’s Boston >
Foto’s Boston Red Sox (Fenway Park) >

Zaterdags hebben we een auto gehuurd en zijn we 4 uur westelijk gereden, naar Cooperstown, waar zich de honkbal Hall Of Fame bevindt: een museum met alle grote honkbal helden van de afgelopen 100+ jaar.

Foto’s Cooperstown >

Daarna nog 4 uur verder westelijk gereden, naar Niagara Falls. Hier wilden we de grens naar Canada oversteken, echter ik had mijn Amerikaanse greencard niet bij me (WEL m’n paspoort en WEL m’n legitimatiebewijs) en dat bleek voor de Canadese douane reden om mij het land niet in te laten.
Dus toen maar aan de Amerikaanse kant van de watervallen gebleven, wat achteraf gezien nog wel mooier was dan de Canadese kant! We zijn onder de watervallen door gelopen, zijn met een boot onder de watervallen geweest… het was geweldig!

Foto’s Niagara Falls >

Een probleem was alleen wel dat onze terugvlucht naar San Francisco vanuit Toronto (Canada!) zou vertrekken en daar konden we nu niet naartoe! Via internet toen maar een vlucht vanuit Buffalo geboekt, een stad die vlakbij de Niagara Falls ligt. Omdat we Toronto nu hadden overgeslagen, waren we 2 dagen eerder thuis dan gepland en dat was eigenlijk maar goed ook… effe de tijd om bij te komen voordat we weer aan het werk moesten! Maar wat een SUPER vakantie!!

Bij thuiskomst had Michelle nog een paar weken extra vrij (er is in de zomermaanden meestal niet zo veel werk) en na het geslaagde opknap-project van de logeerkamer, leek het ons wel een goed idee om nu ook meteen maar onze eigen slaapkamer op te knappen.
Het LEEK niet zo veel werk, maar zoals altijd BLEEK het wel veel werk… maar goed, 3 weken en een hoop pijn en moeite later sliepen we uiteindelijk wel in een ontzettend opgeknapte slaapkamer!

Foto’s slaapkamer >

Augustus 2008
In augustus kregen we bezoek van Erwin en Marloes. Twee weekenden om precies te zijn, met tussendoor –voor hun– een vakantie door Californië, Arizona en Nevada. Beide weekenden was het erg gezellig, waarin we ze uiteraard allerlei dingen in San Francisco hebben laten zien, maar ook gewoon met een biertje erbij een paar potjes Piet’s Game gespeeld hebben.

Foto’s Erwin & Marloes >

21 Augustus was het alweer 3 jaar geleden dat Michelle en ik elkaar het ja-woord gaven… de tijd vliegt!
Om dit te vieren gingen we uit eten bij de Carnelian Room, een restaurant in een van de hoogste gebouwen in San Francisco.

Foto’s Carnelian Room >

Ook kreeg Michelle in augustus de gelegenheid om als Persfotograaf naar een wedstrijd van de Giants te gaan. Zelf had ik een kaartje voor de wedstrijd gekocht en zat ik vanaf de tribune te kijken hoe Michelle aan de zijlijn zat… en zelfs een paar keer over het veld en in de dugout van de Giants spelers liep! Heel vreemd… en heel gaaf! Oh en daarnaast ook nog eens hele mooie foto’s!

Foto’s Michelle als Persfotograaf >

September 2008
Onze auto had al een paar maanden kuren en in september kwam daaraan een einde: we kochten een nieuwe auto! Een Toyota RAV4… alles erop en eraan! Een schuifdakkie, knoppies op het stuur, achteruitkijkcameraatje, audiosysteem met subwoofer… en na er inmiddels een paar maanden in te hebben gereden kan ik stellen: hij rijdt geweldig!

Foto’s nieuwe auto >

Oktober 2008
In oktober wederom bezoek uit Nederland: Mark en Kim kwamen voor een weekendje langs, waarna ook zij twee weken op vakantie gingen langs de Amerikaanse westkust. Omdat Michelle en ik inmiddels echt wel genoeg naar Alcatraz zijn geweest, gingen Mark en Kim met z’n tweeën, terwijl wij naar Sausalito gingen, voor een rondvlucht over San Francisco in een watervliegtuig! Ik had hier nog een tegoedbon voor, die ik vorig jaar tijdens het kerstfeestje van m’n werk had gewonnen, dus dat kwam mooi uit! De rondvlucht zelf was heel leuk en vooral het opstijgen en landen in het water was heel gaaf!

Foto’s Mark & Kim >
Foto’s rondvlucht Watervliegtuig >

November 2008
Weinig nieuws van de Katers in november, maar wel vanuit Amerika: Barack Obama werd verkozen tot de eerste zwarte President van Amerika. Groot nieuws natuurlijk, goed nieuws en voor mij de eerste keer dat ik de presidentsverkiezingen live vanuit Amerika meemaakte. Het is vrij absurd om te zien hoe de televisiestations het met opzet spannend maken tot het einde, ook al was in de polls eigenlijk al wel duidelijk dat Obama zou gaan winnen. Wat ik ook vrij absurd vond was dat er in Nederland een complete nacht-uitzending van de verkiezingen werd gemaakt… maar in ieder geval: goeie zaak dat Obama de nieuwe President van Amerika wordt… hopelijk slaagt ie er in om het zooitje hier een beetje op te ruimen!

December 2008
2008 begon met vakantie en eindigde met vakantie: we hadden nog een tegoed bij Air Canada vanwege de gemiste vlucht vanuit Toronto in juli… en dat tegoed konden we mooi gebruiken voor een weekendje Vancouver. Het was er koud en regenachtig, maar het was evengoed een heel leuk weekend, met een ontzettende kerst sfeer in de stad. Zaterdags zijn we wezen kerst shoppen in de stad en hebben we o.a. het stadion gezien waar volgend jaar de olympische winterspelen zullen worden geopend. Zondags zijn we naar Stanley Park geweest en naar het Vancouver Aquarium. Maandag weer terug naar huis, maar niet voordat we hadden ontbeten bij “De Dutch”, een Nederlands pannekoeken restaurantje vlakbij ons hotel.

Foto’s Vancouver >

Samenvattend
Zo, dat was een heel verhaal, van een heel mooi jaar. Laten we zien wat voor moois 2009 gaat brengen… de eerste aanmeldingen vanuit Nederland voor een bezoek aan San Francisco hebben we inmiddels alweer binnen… en ook zijn we al bezig met de plannen voor onze eigen vakantie, naar Nederland en Italië! Ik weet niet of we 2008 kunnen overtreffen, maar we gaan het absoluut proberen!
Iedereen een heel gelukkig, gezond 2009 gewenst!

De eerste week van 2007 begon super, met een bezoek van m’n vader en moeder. Wedstrijdje naar de Warriors… wedstrijdje naar de Sharks… en natuurlijk wat meer van San Francisco laten zien; plaatsen die de gemiddelde toerist nooit zal zien, maar die minstens zo mooi zijn als de “standaard” toeristenattracties. Het was een onwijs leuk begin van het nieuwe jaar!

Op 6 januari kwam het artikel van Jan Vriend in het Noordhollands Dagblad, getiteld “Homerun naar een nieuw leven” – over Mark Kater, die via een bezoek aan een honkbalwedstrijd via-via-via naar Amerika emigreerde. Geweldig artikel!

In februari gebeurde er niet zo heel veel bijzonders, al besloot ik wel dat het tijd werd om ‘s een beetje rond te gaan kijken voor een andere/betere baan.

Het was half maart toen we Björn een paar dagen op bezoek kregen. Erg leuk. Na 5 dagen bracht ik hem weer naar het vliegveld, maar daar bleek dat z’n visum voor Nieuw Zeeland niet in orde was en dus mocht ie het vliegtuig niet in. Om een lang verhaal kort te maken, Björn bleef een maand! Helemaal niet erg trouwens hoor, sterker nog, het was in mei wel weer effe wennen om weer zelf voor het eten te moeten zorgen enzo! Beer, als je nog ‘s een maandje niks te doen hebt, dan horen we het graag!
Tijdens het verblijf van Björn in San Francisco, kwam Leon ook nog even langs voor een paar dagen, op doorreis van Zuid-Amerika naar Nieuw Zeeland. Zijn visum was echter wel gewoon in orde, dus dat bezoek bleef ook echt bij een paar dagen.
Ondertussen ging de zoektocht naar een baan rustig aan door, waarbij ik o.a. bij Podshow, het bedrijf van Adam Curry, op gesprek ging, maar dat bleek toch niet helemaal wat ik zocht.

Behalve dat het honkbalseizoen in april weer begon, was er meer goed nieuws in deze maand: ik kreeg een contract aangeboden bij CNET! Eén van de grotere internet bedrijven hier in de regio.
Eh, tja… dus ik naar m’n baas met de mededeling dat het mooi geweest was bij Tagged, maar dat ik een betere aanbieding van CNET op zak had. M’n baas was daar uiteraard niet blij mee, want wat is Tagged zonder Mark Kater? Inderdaad, en dus werd de aanbieding van CNET verbeterd door een aanbieding van Tagged, met de toezegging dat als ik op dezelfde voet doorging, dat er aan het eind van het jaar een tweede verbetering van mijn contract zou volgen.
En ja, daar zit je dan… met het idee dat je ontslag gaat nemen. Het was echt een moeilijke keuze, tussen twee goeie aanbiedingen… maar twee totaal verschillende bedrijven. CNET is een gevestigd bedrijf, met alle zekerheden van dien… Tagged is een “start-up”, met veel ups maar ook veel downs, maar ook met een “vrijheid blijheid” cultuur, vergeleken met een bedrijf als CNET, waar 1000 man werkt.
Uiteindelijk heb ik besloten dat ik altijd nog voor de zekerheid van een groot bedrijf als CNET kan kiezen, maar dat het relaxte (en soms stressvolle) leventje bij Tagged voor nu een betere keus is. Die lange dagen worden namelijk wèl goed betaald en hier heb ik een grotere uitdaging dan bij CNET, waarbij ze al zwaar winst maken en er dus niet zo heel veel te verbeteren valt. Nou ja, en laten we eerlijk zijn: de aanbieding van Tagged was ook gewoon beter!

In mei werd ik 28… en voor m’n verjaardag kreeg ik van Michelle 2 kaartjes voor een wedstrijd tussen de San Diego Padres en de Giants… IN San Diego! Vet cool, maar daarover meer in augustus…
Verder behaalden de Golden State Warriors voor het eerst in 13 jaar de NBA playoffs… en een ware Warriors-hype barstte los. En niet alleen hier, want zelfs in Langedijk waren er mensen die om 5 uur ‘s ochtends hun bed uit gingen op via mijn Slingbox naar de Warriors te kunnen kijken!

In juni gingen we een week op vakantie, naar zuid-Californië. We begonnen met een paar dagen in San Diego, en de rest van de week verbleven we in Anaheim, in een hotel naast Disneyland. Het blijft jammer dat we het hier vanwege vakantiedagen maar met een week vakantie moeten doen, maar het was evengoed heerlijk om voor het eerst sinds onze bruiloft weer ‘s op vakantie te zijn geweest (afgezien van 2 weken Nederland in 2006, wat ook wel vakantie is, maar dat is toch anders).

In juli niet zo heel veel nieuws wat mij betreft, maar wel wat betreft een andere Nederlander in Amerika: Op 27 juli stondRick van den Hurk als werper van de Florida Marlins op de heuvel tegen de Giants in San Francisco… hij zou de 444e werper worden die een homerun aan Barry Bonds toestond, waarmee het totaal van Bonds op 754 homeruns uitkwam, 1 homerun verwijderd van het “all-time” record van 755, wat op naam stond van Hank Aaron.

4 augustus zou de datum worden waarop Barry Bonds dit record evenaarde… en laat dat nou net de datum zijn voor de wedstrijd die ik van Michelle van m’n verjaardag had gekregen! ‘s Ochtends vroeg vlogen we naar San Diego, waar we eerst ‘s middags een rondleiding door het stadion deden. ‘s Avonds was de wedstrijd tussen de Padres en de Giants… filmpje!

Eh… BEST BIRTHDAY PRESENT EVER!?!
Drie dagen later zou Bonds het record in San Francisco breken. Tegen de Washington Nationals sloeg hij #756 het stadion uit… en nee ik was niet bij deze wedstrijd, je kunt ze niet allemaal zien he…
Drie dagen DAARNA gingen Michelle en ik met 2 collega’s naar een wedstrijd tussen de Giants en de Pittsburgh Pirates, waar we Bonds homerun #758 zagen slaan… de laatste homerun die wij “live” mee mochten maken. Zijn totaal zou uiteindelijk uitkomen op 762 homeruns.

In september eigenlijk ook alleen maar Giants nieuws. De laatste maand van het seizoen alweer en op 10 september kreeg ik een mailtje van Niels Beers. Hij was in San Francisco en wilde wel effe afspreken. Nou ja en toen bleek dat ze alles in San Francisco al wel zo’n beetje gezien hadden in de paar dagen dat ze hier waren, nou ja dan “moeten” we maar naar de Giants natuurlijk! Helaas geen Bonds homerun, de wedstrijd werd zelfs dik verloren, maar ja dat gebeurde helaas wel vaker dit seizoen.
Op 26 september de laatste thuiswedstrijd van het seizoen… en de allerlaatste keer dat we Barry Bonds in een Giants shirt zouden zien.

Oktober was zoals ieder jaar niet erg schokkend… flauwe woordspeling, want we hadden een aardbeving van 5.6 op de schaal van Richter. Maar goed, het huis stond een paar seconden te schudden en verder was inderdaad: niet echt schokkend, net zoals de rest van de maand dus. Hoewel, aan het eind van maand was Halloween, waarbij voor het eerst (en zeer waarschijnlijk voor het laatst) ook maar een kostuum had aangeschaft. Dit feit op zich is wel redelijk schokkend ja.

In november raakten we onverwachts naar een concert van Racoon! Op internet las ik dat ze in het voorprogramma van The Lemonheads stonden voor een paar weken en een dag nadat ik het had gelezen, stonden we ineens live naar Racoon te luisteren!
Verder naar een wedstrijd van de Warriors geweest met een collega… VIP-kaarten, waarbij we een paar rijen achter de reservebank van de Warriors zaten… en daardoor dus vrijwel de complete wedstrijd op tv te zien waren!

Aangekomen bij de laatste maand van het jaar, december, waarin we weer eventjes terug naar Nederland zouden gaan. Maar voordat het zover was, stond er nog wel wat belangrijks op het programma, want zoals ik in april schreef, zou ik aan het eind van het jaar nog een functioneringsgesprek krijgen. Op de donderdag voor de vakantie was het zover. Het werkt hier zo dat in totaal zo’n 10 van mijn directe collega’s met mijn baas gaan praten, om te bepalen hoe goed of slecht ik bepaalde dingen doen. Het resultaat krijg ik vervolgens in de vorm van een soort rapportje en naar aanleiding daarvan… nou ja goed lang verhaal kort: Mark Kater werd gepromoveerd tot Senior User Interface Engineer. Hoe kun je het jaar beter afsluiten dan dat??
Met een zeer tevreden gevoel stapten we dus op 25 december op het vliegtuig en dankzij het tijdsverschil was het in Nederland inmiddels 2e Kerstdag dat we aankwamen. Dit werd weer eens ouderwets gourmetten aan de ronde rechthoekige tafel… erg gezellig! Verder was het vooral zo veel mogelijk vrienden en familie proberen te zien in veel te weinig tijd, we zijn naar een rondleiding van het AZ stadion geweest, evenals een wedstrijd van AZ tegen Heracles…
Op 31 december vlogen we met de fam. voor een paar dagen naar London, om daar Oud en Nieuw te vieren. Het plan was om daar het mega-vuurwerk bij de London Eye te gaan kijken, maar toen bleek dat we daar 4 uur in de kou moesten gaan wachten, besloten we dat het misschien een beter idee was om het vuurwerk in een pub op tv te kijken.
Verder was London erg geslaagd, maar daarover lezen jullie volgend jaar meer in het Jaaroverzicht 2008!

Zo, dat was effe lekker een paar uurtjes typen… maar terugkijkend was 2007 dus weer een ontzettend mooi jaar. Hopelijk wordt 2008 net zo mooi… wat vast staat is dat 2008 een jaar gaat worden van veel bezoek uit Nederland. Maar dat lezen jullie ter zijner tijd allemaal wel. Hoe dan ook, maak er allemaal wat moois van dit jaar, dan doe ik dat ook!

Vorig jaar sloot ik het jaar af met een terugblik op een zeer turbulent 2005… en ik heb besloten om daar maar een traditie van te maken.

2006 was uiteraard minder spectaculair dan 2005. Dit jaar geen emigratie… geen mooiste bruiloft allertijden (in alle bescheidenheid )… maar evengoed is er redelijk veel gebeurd afgelopen jaar.

Misschien herinneren jullie het je nog, maar zo ongeveer een jaar geleden schreef ik over succesvolle onderhandelingen bij het bedrijf waar ik toen werkzaam was: ISL Consulting. Mijn contract van 3 maanden liep af en het was op dat moment redelijk spannend: mijn contract wilden ze wel verlengen, maar ik ging niet accoord met de verbeterde aanbieding die ze me hadden gedaan. Na een paar dagen van onderhandelen werd de salarisverhoging verdubbeld en daar was ik best trots op: ze hadden ook NIET accoord kunnen gaan en dan had ik zonder baan gezeten. Maar goed, uiteindelijk werd mijn contract met 4 maanden verlengd en kreeg ik de toezegging dat we aan het eind van dat contract maar ‘s moesten praten over een vaste aanstelling.

In februari en maart gebeurde er eigenlijk niet zo heel veel bijzonders, al was ik wel voor het eerst in de krant te vinden. Op 16 maart stond er een artikel in het Noordhollands Dagblad over de Dorpsstraat in Langedijk… en ze hadden mij in San Francisco weten te vinden om een paar vragen te beantwoorden over wat ik miste aan de Dorpsstraat. Lachen natuurlijk… my 5 minutes of fame!
[thumb:1160:c]
Een maandje later nam ook de Vara nog contact met me op, om Dolf Jansen een beetje wegwijs te maken hier in San Francisco, maar helaas bleek Dolf onvindbaar.

In april groot nieuws voor Michelle: haar eerste contract bij een film productie maatschappij! Na maanden van solliciteren kreeg ze eindelijk een belletje van The Orphanage, een Visual Effects bedrijf, waar ze o.a. aan Superman Returns en Pirates of the Caribbean 2 zou gaan werken. Geweldig natuurlijk, al was het wel even wennen, de omschakeling van geen werk naar een baan van 50-60 uur per week werken… apart wereldje evengoed hoor… de ene maand werk je dat soort lange dagen… en de maand erop heb je zomaar weer geen werk. Maar ja, zo werkt het en daar heb je je maar aan aan te passen. Uiteindelijk zal het wel een vaste aanstelling worden, al schijnt dat wel een jaar of 2 te duren… dus waarschijnlijk zal 2007 in dat opzicht niet veel van 2006 verschillen.

En voor we het wisten was het alweer mei… en dus liep mijn 2e contract van 4 maanden af. Zoals gezegd zouden we nu gaan praten over een vaste aanstelling, maar ik werd redelijk onaangenaam verrasd door de mededeling dat ze het toch nog niet aandurfden. Het lag niet aan mij, zo werd me verteld, maar meer aan de financiële onzekerheid van het bedrijf. Ik had dat op zich nog wel geloofd, ware het niet dat me vervolgens een JAAR-contract werd aangeboden… dat leek me toch wat vreemd: aan de ene kant waren de inkomsten voor de komende tijd TE onzeker om mij voor vast aan te nemen… maar aan de andere kant was er wel zekerheid genoeg om me een jaar lang voor een opgewaardeerde stagevergoeding aan te nemen?!
En dus ondertekende ik het contract, maar werd de banenjacht direct heropend: nu ik mijn kennis in het afgelopen jaar had bijgespijkerd en inmiddels ook wat ervaring had, moest het toch wel mogelijk zijn om wat beters te vinden…

Maar eerst in juni nog even profiteren van mijn doorbetaalde vakantie! Na een ietwat teleurstellende overstap in IJsland zette ik na ruim een jaar voor het eerst weer eens voet op Nederlandse bodem. Twee hele leuke weken, waarin we zo veel mogelijk vrienden en familie hebben gezien… de 50e verjaardag van m’n moeder hebben gevierd, het Nederlands elftal hebben gekeken op een normale tijd, in plaats van ‘s ochtends vroeg, gezellig een biertje gedronken op het Vrijthof… het was echt leuk en in het vliegtuig terug naar San Francisco hebben we alvast besloten dat we voortaan bij de grote toernooien terug naar Nederland gaan… het is de ideale periode om iedereen weer ‘s te spreken… dus we zien jullie bij Euro 2008 weer! (en als jullie me eerder willen zien, dan komen jullie maar hier! )

In juli de finale van het WK hier in downtown San Francisco gekeken, wat ook een hele leuke ervaring was, tussen honderen Fransen en Italianen op straat naar een groot scherm zitten kijken. Verder maar weer wat sollicitaties verstuurd, want bij ISL was ik er inmiddels redelijk klaar mee.
Eind juli kwam er een telefoontje van Tagged. En wow dat was ook wel effe spannend. Maar liefst ZES verschillende sollicitatiegesprekken kreeg ik voorgeschoteld, maar uiteindelijk was het het meer dan waard. Mijn “vraagprijs” kwam niet helemaal overeen met het gemiddelde loon hier, dus werd dat even opgewaardeerd… daarnaast was het direct een vaste baan, dus geen spanning meer over een contract wat wel of niet verlengd zou worden… en bovendien was de functie me eigenlijk gewoon op het lijf geschreven… super allemaal dus!

Mijn contract bij ISL werd opgezegd en per 7 augustus ging ik bij Tagged aan de slag. Eigenlijk ging het allemaal redelijk z’n gangetje… ik kon met iedereen vrijwel direct goed opschieten, behalve met de 2 collega’s met wie ik in één ruimte zat. Geen idee waarom, maar ze zeiden vrijwel nooit wat en in de eerste weken moest ik bijna smeken om een beetje hulp te krijgen… vreemd, want je zou verwachten dat ze hun nieuwe collega wel een beetje op weg wilden helpen…

Achteraf denk ik dat ze me vooral zo “dom” mogelijk wilden houden, om op die manier niet te duidelijk te laten blijken dat ze eigenlijk allebei geen idee hadden waar ze mee bezig waren. In de loop van de volgende maanden kreeg ik steeds meer van hun werk te zien en dat ging echt nergens over. Een beetje nagevraagd bij andere collega’s en het bleek dat ik niet de enige was die er zo over dacht. Een politiek spel van enkele weken volgde… met als resultaat dat ze in november allebei de laan uitgestuurd… en werd ik van “Derde en nieuwste medewerker op de afdeling User Interface” ineens “DE afdeling User Interface“!

De maand december was daardoor uiteraard wel ineens een stuk drukker, maar de werksfeer was ook een stuk beter, dus niet echt een probleem. Bovendien zag ook mijn baas in dat projecten die ik nu alleen moet doen, sneller af zijn dan toen we met z’n drieën waren, dus eigenlijk gaat het gewoon perfect nu!

De week tussen Kerst en Oud en Nieuw kregen we als “kerstbonus” de hele week doorbetaalde vakantie en daarin hebben Michelle en ik de hele week besteed aan het opknappen van ons huisie. Niet echt de ideale vakantie natuurlijk, maar ik moet zeggen dat het wel onwijs is opgeknapt! Vooral de logeerkamer is omgetoverd van “opslagruimte” met overal troep, tot een ruime logeerkamer.

Maar goed ook, want op de laatste dag van 2006 kwamen m’n vader en moeder aan op San Francisco International Airport. Echt super dat ze er zijn! We hebben inmiddels al een hoop leuke dingen gedaan samen en we hebben nog een hoop leuke dingen op het programma staan… maar daar schrijf ik volgende week wel over!

Tot zover het 2006 jaaroverzicht van MarkKater.nl. Het was een mooi jaar en het is toch best cool hoor om te zien hoe het stap voor stap beter gaat. Een jaar geleden was ik blij met een stage baantje. We zijn nu een jaar verder ik heb een volledige baan, met een veel hoger salaris, ziektekostenverzekering en alles EN we wonen in een huis nu, in plaats van een alles-in-een studio.
We zullen zien wat 2007 gaat brengen… ik wens jullie in ieder geval heel veel geluk en gezondheid toe. En stuur af en toe gerust ‘s een e-mailtje… het blijft echt iedere keer nog steeds leuk hoor om te horen hoe het jullie in Nederland vergaat!

Vanuit San Francisco, HAPPY NEWYEAR!

P.S. Oh ja, begin december kregen we ook nog bezoek van Jan Vriend, een journalist van het Noordhollands Dagblad. Als het goed is staat er morgen (zaterdag 6 januari) een artikel: “Mark Kater volgt clubhart naar Amerika“. Effe kijken allemaal dus he!! (oh en stuur me even een gescande versie op aub, dan kan ik die hier op de site zetten!)

Januari
Op 7 januari kwam ik terug in Nederland en vanzelfsprekend was iedereen in Langedijk al op de hoogte van mijn “nieuws”. Het was echt super om al die reacties te horen… iedereen vond het helemaal geweldig, maar ik heb ook heel veel de vraag gehad hoe IK nou zomaar Langedijk kon verlaten… tja… Maar het mooiste vond ik wel dat mijn beste vrienden het allemaal heel normaal vonden dat ze in augustus naar San Francisco zouden komen! Ik bedoel, het is niet goedkoop om even over te vliegen… maar blijkbaar was dat geen probleem… I guess that’s what friends are for…

Februari
Terwijl Michelle in San Francisco was begonnen met het zoeken naar een mooie trouwlocatie, begon voor mij een reeks van “laatste keren”. Eind februari was het de laatste keer op wintersport, bestemming Gerlos. Weer een erg gezellige week (gezellige groep! ), met iedere apres-ski hetzelfde ritueel: Jan Smit en een of andere dance-versie van “If you’re going to San Francisco”… ah goed, lachen man, zo in het middelpunt van de belangstelling!

Maart
In maart gebeurde er veel. Om te beginnen moest mijn immigratie in gang worden gezet. Michelle kwam over uit San Francisco, want we moesten samen naar het Amerikaanse consulaat in Amsterdam. Best spannend, want je weet nooit hoe het loopt. In principe kon er weinig fout gaan, want we voldeden aan alle voorwaarden, maar toch…
Twee dagen nadat ik Michelle had opgehaald, gingen we opnieuw naar Schiphol, dit keer om Jos na een halfjaar Curacao weer terug te zien… man, wat had ie een bruine harses!
Daarna een paar dagen naar Drenthe, want dat moet je als Amerikaanse toeriste natuurlijk ook gewoon meemaken! Nou ja wat zal ik zeggen: anderhalve dag later waren we weer terug in Langedijk!
Jos z’n “Welcome Home/Birthday” party was erg gezellig!

April
Michelle weer terug naar huis, ik wachten tot haar achterna kon vliegen. Dat was zo ongeveer het verhaal van april. Inmiddels had ik over en weer formulieren met het Consulaat uitgewisseld en de datum voor mijn “final interview” was vastgesteld voor 11 mei… afwachten dus.

Mei
Op 3 mei, mijn verjaardag inderdaad, had ik een medische keuring in Amsterdam. Want je komt niet zomaar Amerika binnen, nee je wordt eerst inge?nd en nagekeken of je wel gezond bent. Geen problemen gelukkig, dus weer een stapje dichterbij dat belangrijke stempeltje in mijn paspoort…
De week erna, op 11 mei, moest ik voor een laatste keer naar het Consulaat voor wat ze noemen het “final interview”. Achteraf bleek dit interview niet meer dan een controle van een nieuwe stapel formulieren en -afgezien van een dag vertraging n.a.v. een ontbrekend formulier- na afloop van het “interview” werd me toegezegd dat mijn paspoort volgende week per post zou worden opgestuurd, voorzien van een permanente verblijfsvergunning USA! Na 2 maanden van spanning, toch wel een opluchting… ook omdat ik mijn vlucht inmiddels had geboekt!

Op vrijdag de 13e hadden we een feessie van BoomBoom en De Ries… zeer gezellig en ene meneer M. Nan beweerde dat ik -als aankomend getrouwd man- wel op tijd naar huis zou gaan. GELUL natuurlijk… en dus bleef ik lekker stoer tot het eind zitten.
Iets minder stoer was ik de volgende ochtend, toen “de mannen” met z’n allen om m’n bed heen stonden te dansen: VRIJGEZELLENFEESSIE IS BEGONNEN!!!
Lekker dan… een paar uurtje slaap en een hele kamer vol die loopt te brullen dat ik eieren voor ze moet bakken! Nou ja goed, gelukkig viel het wel mee qua kater bij de Kater, dus “vrolijk” werden de 36 eieren in de pan gegooid.
Na een overheerlijk ontbijt van eieren en bier, kwam er een touringcar voorrijden, met bestemming onbekend. We gingen paintballen, zo bleek. Na een paar uur in het bos bij Spaarnwoude te hebben rondgerend, gingen we richting Zwanenburg… om te karten! Daarna een etentje en vervolgens per taxi naar Volendam, om daar in ‘t Gat zo ongeveer ieder drankje uit het assortiment te proeven… leuk. Al met al een supercoole dag… om nooit te vergeten!

En zo kwam de dag van afscheid steeds dichterbij. Op zondag 22 mei was mijn afscheidsfeessie. Best vreemd was het. Iedereen was behoorlijk emotioneel, terwijl ik zelf eigenlijk alleen maar blij was om de volgende dag richting Michelle te vliegen. Niet dat ik het niet zou missen in Langedijk, maar ik ben er in de afgelopen jaren wel achtergekomen dat de wereld -dankzij internet en goedkope vliegtickets- helemaal niet zo groot hoeft te zijn. Als het moet ben je de volgende dag weer “thuis” en je spreekt elkaar via internet soms nog vaker dan “in real life”. In ieder geval…… het was een goed feessie, al zeg ik het zelf.

De volgende morgen was het dan zover: op naar Schiphol. Dit keer was ik w?l wat emotioneel, maar aan de andere kant toch ook wel weer blij dat het eindelijk zover was.
Mijn one-way business class vlucht naar San Francisco “vloog” voorbij en na behoorlijk wat wachten bij de Immigration, was ik dan eindelijk weer samen met mijn Meeshie. Perfect op tijd, want vrijdags was haar “University graduation” en het was vanaf het begin het doel geweest om daar bij te zijn.

Juni
Begin juni kreeg ik meteen al het eerste bezoek uit Nederland. De familie Duys was een paar weken op bezoek bij familie in L.A. en samen met Jack Bruijn kwamen ze ook een paar dagen naar San Francisco. De Golden Gate bridge kon de familie Duys helaas niet erg imponeren (sporen jullie wel?? ), maar gelukkig was Jack was meer onder de indruk van de toeristische hoogtepunten van San Francisco.

In juni werd ook begonnen met de inrichting van ons appartementje. Het huis van Michelle’s ouders heeft 2 verdiepingen en de benedenverdieping stond leeg, dus daar konden wij gaan wonen. Niet groot, maar prima voor met z’n tweetjes. Als eerste werd natuurlijk een breedbeeld tv gekocht!
Verder werden de eerste afspraken gemaakt met de bloemist, de fotograaf, de videograaf en al die andere mensen die onze bruiloft in augustus tot de perfecte dag zouden moeten maken. Al met al was juni dus een dure maand…

Juli
In juli meer voorbereidingen. Hotels regelen voor de Nederlandse gasten, meer bruiloftsvoorbereidingen… oh en af en toe naar een wedstrijd van de Giants natuurlijk!
Verder m’n allereerste sollicitatiegesprek, voor een baantje als web designer. Verliep erg goed, kreeg te horen dat ze me ondanks andere kandidaten waarschijnlijk wel zouden aannemen… en hoorde vervolgens nooit meer wat van het bedrijf. That’s the American way… blijkbaar.

Augustus
Begin augustus eerst een paar dagen naar Los Angeles geweest, voor een conferentie. Erg cool om te zien hoe films tegenwoordig gemaakt worden, maar helaas was de missie -om een baan voor Michelle te vinden- niet echt geslaagd.
Een paar dagen later was Michelle’s Bridal Shower. Een feestje waarbij al haar familie en vriendinnen haar een “shower” van kadootjes geven, omdat ze gaat trouwen. ‘s Avonds kwamen m’n vader en moeder en Jos? en Hans aan op San Francisco airport, net op tijd om ook nog even een hapje mee te eten op de “shower”.
Jos? en Hans gingen de volgende dag meteen op weg richting Las Vegas, m’n vader en moeder vlogen ze een paar dagen later achterna, voor een vakantie van 2 weken.
Op 18 augustus was de grote “Welcome Dutchies” dag. Vanuit Canada kwamen m’n Poer- en Peetvader, vanuit Nederland kwamen Jos, Natalie, Oma, Menno, Leon, Stefan en Ron en ook Jos?, Hans en m’n vader en moeder kwamen terug in San Francisco van hun vakantie. Redelijk hectisch om ze allemaal tegelijk te vermaken, maar ook erg leuk!
Zaterdags kwam ook Bjorn aan vanuit Canada, precies op tijd voor de Wedding Rehearsal! Met de hele groep gingen we naar de trouwlocatie in Burlingame, waar we gingen “repeteren” wat er de volgende dag zou gaan gebeuren. Iedereen was behoorlijk onder de indruk van hoe mooi het er was… Daarna hebben Michelle en ik de hele groep mee uit eten genomen en ‘s avonds was het tijd voor de bridesmaids en groomsmen om beter kennis te maken, onder het genot van een biertje in de bar van het hotel.

En toen was het 21 augustus. Omdat we pas om half 6 gingen trouwen, was er nog wel even tijd om met de mannen richting Golden Gate bridge te rijden, voor een stoere foto in tuxedo.
Terug in het hotel was het wachten tot de limousine ons om half 5 kwam ophalen.
Aangekomen bij de “gazebo” in Burlingame begon het toch eindelijk wel een beetje te kriebelen. Al dagen was me gevraagd of ik zenuwachtig was… en tot aan de laatste 10 minuten was dat eigenlijk niet het geval… maar nu ik daar dan stond, te wachten tot mijn bruidje “down the aisle” kwam lopen… ja, toch wel een iets snellere hartklopping.
De ceremonie was erg mooi, met wat Filippijnse tradities, en vooral niet TE lang! Daarna op de foto en toen op naar de golf club, waar het feest helemaal geweldig was! Amerikanen die een polonaise doen op Jan Smit, Nederlanders die de Money Dance gaan importeren naar Nederland… Leon die op Michelle en mijn “first dance” zong… het is eigenlijk te veel om op te noemen, maar vanaf begin tot eind heb ik er enorm van genoten! Mooiste dag van je leven? Ja misschien wel… minimaal in de top 3!

De volgende dag was het lekker rustig aan, kado’s uitpakken thuis, geld tellen van de Money Dance… mooi werk hoor!

Dinsdags was voor de meeste Nederlandse gasten de laatste dag dat ze hier waren en we hebben ze meegenomen naar Alcatraz… en -dat mocht natuurlijk niet ontbreken- een wedstrijd van de Giants! Helaas was het bok-koud en verloren de Giants, maar goed… de mededeling “MICHELLE & MARK – JUST MARRIED” stond in ieder geval op het scorebord!

Woensdags was het tijd om afscheid te nemen. Leon, Stefan, Ron, Jos?, Hans en oma gingen weer terug naar Nederland. M’n Poer- en Peetvader gingen een auto huren om richting San Diego te rijden en Jos, Natalie, Menno en Bjorn gingen met de camper nog even twee weken rond touren. En nadat we iedereen op pad hadden gestuurd, bleven we zelf natuurlijk niet thuis zitten! Michelle met haar vader en moeder, zus en zwager en ik met mijn vader en moeder, de Kater-Benedicto connection zeg maar, gingen nog even een paar dagen naar Las Vegas! Erg gezellig hoor, zoals gebruikelijk bijna niks gewonnen, maar Las Vegas blijft gewoon cool!

Zondags hebben we m’n vader en moeder op het vliegveld afgezet en daarmee was een hele mooie maand augustus ten einde.

September
September stond voornamelijk in het teken van serieus op jacht naar een baan. De voorgaande maanden was ik ook wel op zoek, maar door alle andere activiteiten kwam het er niet echt van om na te bellen etc.
Jos, Natalie, Menno en Bjorn kwamen na een trip van 2 weken ook weer terug in San Francisco en hun laatste dag in Amerika hebben we ze nog even langs de toeristische hotspots gereden, waar we in augustus niet helemaal aan toe waren gekomen. Echt leuk om te horen hoe gaaf ze het hadden gehad tijdens hun vakantie… ik ga er vanuit dat het niet de laatste keer was dat ze hier waren .

Oktober
Eindelijk werk! Niet verwacht dat het zo moeilijk zou zijn om werk te vinden en daarom maar een baan aangenomen met een stagecontract voor 3 maanden. Niet optimaal, maar wel in mijn vakgebied, dus ondanks dat het niet super verdient, wel nuttig voor m’n CV.

November
In november niet zo heel veel nieuws, behalve de eerste keer Thanksgiving. Nu ben ik inmiddels al redelijk gewend aan veel eten tijdens welke feestdag dan ook, maar Thanksgiving slaat echt alles! Veel te veel eten, het slaat echt nergens op. Dat is ook alles wat er deze dag wordt gedaan: eten. Niet echt een van mijn favoriete feestdagen…
De dag NA Thanksgiving om kwart over 3 ‘s ochtends eruit… want om 4 uur moeten we naar het winkelcentrum… want om 5 uur gaan de winkels open voor de After-Thanksgiving sales. Mega-kortingen, wat het achteraf ook wel waard was om zo vroeg je bed voor uit te gaan… maar wel weer een “effe wennen” momentje…

December
Via internet had ik chocoladeletters en pepernoten besteld, dus de Sinterklaas sfeer was aanwezig in december! Beetje jammer dat die kortzichtige Amerikaanse collega’s die ik heb, niet verder kunnen kijken dan “Dat Zwarte Pieten verhaal is racistisch!“, maar evengoed wel m’n pepernoten opvreten, weet je wel!
Vorige week kerstmis… met NOG meer kado’s dan vorig jaar! Ik moet de foto’s nog even in m’n fotoalbum zetten, maar MAN ik moet een nieuwe klerenkast voor al die nieuwe kleren! Verder een zooitje PS2 spellen gehad en dvd’s… en oh ja! Een joystick die je direct op je tv kunt aansluiten, waarmee je Super Mario 1 en Duck Hunt kunt spelen! Afgelopen week had ik de hele week vrij, dus voornamelijk spelletjes gespeeld. Oh en de Settlers van Catan heb ik ook gekregen, dus niet ALLEEN computer spelletjes!

Vandaag is het dan de laatste dag van het jaar. Helaas is Oud en Nieuw hier niet echt een spectaculaire gebeurtenis, vandaar dat ik even de tijd had om dit hele verhaal te typen… nou ja eigenlijk was ik gisteren al begonnen…

Over 2,5 uur is het Nieuwjaar in Nederland… hier duurt het nog een halve dag. Ik wens iedereen een heel gelukkig en gezond 2006… dat het maar net zo’n mooi jaar mag worden, als dat 2005 voor mij was!